AKALA KO MAKAKA D3D3 NA AKO NON

Hello, itago niyo nalang ako sa pangalang Premo, isang 50-year-old na binata. Never pa ako naka experience na magka GF dahil takot ako sa baabe.

Pauwi na ako noon galing trabaho sa Marikina pauwi na ako ng Nangka dahil doon kmi nakatira. Pagod na pagod ako kaya sumakay ako ng jeep na biyaheng Cogeo para makauwi na agad.

Pagkasakay ko, napansin ko na dalawa lang kaming pasahero ako at isang babae na may dalang baby. Tahimik lang sa jeep, sakto lang yung andar, parang normal na byahe lang pauwi.

After ilang minuto, biglang umiyak nang malakas yung baby niya. Yung tipong iyak na rinig na rinig talaga. Kaya si nanay, sinubukan niyang pad3d3hin yung bata para tumahan.

Kaso ayaw talaga dum3de nung baby. Nilabas niya d3d3 niya. Wui ang ganda ni nanay cguro nasa 30s at patay malisya lang ako. Nagpupumiglas pa at lalo pang umiiyak ang baby.

Biglang sabi nung nanay,
“Cge ka, pag di ka dum3de, ibibigay ko ‘tong didi kay kuya oh.”

Sabay turo sakin.

Napatingin ako bigla pero nagkunwari nalang akong walang narinig. Naisip ko, pampatahan lang siguro yun sa bata.

Pero ayaw pa rin dum3de nung baby.

Makalipas ang ilang minuto, sabi ulit nung nanay,
“Sige na anak, dum3de ka na please pagod si mama. Ayaw mo talaga? Kay kuya na ‘to ha.”

Doon na ako medyo kinabahan.

Napaisip ako… baka naman seryoso si nanay? 

Dahil sa kaba ko, hindi na ako bumaba kahit nadaanan na namin yung bahay namin sa Nangka. Sabi ko sa sarili ko, “Hintayin ko muna kung ano mangyayari.”

Tuluy-tuloy pa rin yung iyak nung bata.

Pangatlong beses, sabi na naman nung nanay,
“Ayaw mo talaga? Sige, papad3de ko na ‘to kay kuya ngayon.”

Doon na ako napaisip nang malala. Pawis na pawis na ako kahit mahangin naman sa jeep.

Sa wakas, naglakas-loob na akong magsalita.

Sabi ko,
“Mrs… alam niyo ho bang kanina pa ako dapat bumaba sa Nagka? Dinaanan na po namin yung bahay namin eh. Pakilinaw naman kung papaded3hin niyo ba ako o hindi para makababa na ako nasa cogeo na tayo. 

Biglang tumahimik.

Tapos sinigawan niya ako “Kuya! t@ng∆ ka ba?! Pampatahan lang yun sa bata!” Seneryoso mo naman.

Bw3s!t

Buti nalang talaga dalawa lang kaming pasahero sa jeep noon kasi gusto ko nalang matunaw sa hiya.

Ayun… napa-extra byahe tuloy ako dahil sa sariling katangahan.

Uto-uto talaga ako.  Nakarating ako sa Cogeo ng wala sa oras

Pagbaba ko sa Cogeo, para akong estatwang naiwan sa kalsada. Pinagpapawisan pa rin kahit malamig na ang simoy ng hangin. Paulit-ulit sa isip ko ang nangyari.

“Pampatahan lang pala,” bulong ko sa sarili ko. “E bakit kasi ang seryoso niya magsabi?!”

Tumayo ako sa may sakayan ng dyip pabalik ng Marikina. Habang naghihintay, biglang may sumakay na lalaki sa tabi ko. Mga 40 anyos, naka-uniform, mukhang galing din sa trabaho. Medyo lasing ang peg.

Napatingin siya sakin. “Uy pare, ang weird ng itsura mo. Parang may multo kang nakita.”

Napailing ako. “Mas malala pa sa multo pare. May nakita akong… didi.”

Napakunot noo niya. “Ha?”

Kinwento ko sa kanya ang buong pangyayari.

Tumawa siya nang malakas. Tangina, pati yung mga tindera sa kanto napatingin.

“Pare,” sabi niya sabay tapik sa balikat ko, “Sa dami ng pwedeng mangyari sa lalaking 50 anyos na binata, ikaw pa talaga yung pinagtripan ng tadhana? Dalawang beses ka pang inalok ng dede, pareho pang hindi para sa’yo!”

Natawa na lang din ako. “E anong magagawa ko? First time may nag-offer sa’kin ng ganyan, kahit pampabata lang pala.”

Sumakay na kami ng dyip pabalik. Buti na lang hindi na kami nagkita ng nanay.

PART 3: ANG KASUNOD NA ARAW

Kinabukasan, pauwi na naman ako. Maaga akong umuwi para iwas sa parehong oras kagabi. Sabi ko sa sarili ko, “Never na ‘ko sasakay ng dyip ng ganitong oras.”

Kaso wala eh, napagod ako sa trabaho kaya sumakay na lang ulit. Pero sa pagkakataong ito, maingat ako. Tahimik lang, nakayuko, nakikinig ng music sa phone.

Biglang можо may sumakay na pamilya—nanay, tatay, at tatlong bata. Napuno ang dyip. Napilitan akong pumwesto sa bandang dulo, dikit na dikit sa isang ale.

Okay naman, walang iyakan, walang drama.

Hanggang sa biglang… nag-ring ang phone ng ale.

At ano ang ringtone?

“BABY SHARK DOO DOO DOO DOO DOO DOO!”

Napatingin agad ako sa kanya. Napatingin siya sa’kin. Tapos napatingin kaming lahat sa kanyang anak na baby na katabi niya.

Yung baby… nakangiti. At nakatingin sa dibdib ng nanay niya.

Pareho kaming napatingin ng ale sa baby. Tapos nagkatinginan kaming muli.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang sumigaw ang isang pasahero: “AYAW MO BANG PADEDE SA BABY MO, IBIGAY MO KAY KUYA!”

Tangina, sabay-sabay tawa ang buong dyip.

Napatingin ako sa nagsabi—isa pala sa mga kapitbahay namin sa Nangka. Yung laging tambay sa kanto na nakakakilala sa’kin.

“PREMO! IKAW BA ‘YAN?! BALITA NA BUONG NANGKA ‘YAN! ‘YUNG ALENG NAG-ALOK SA’YO NG DEDE KAGABI!”

Diyos ko.

Pakiramdam ko noon, gusto kong bumaba kahit nasa tulay kami ng Marikina.

Simula noon, tuwing may makakasalubong ako sa Nangka, laging may sumisigaw ng “PREMO! GUSTO MO NG DEDE?!”

At sa Cogeo naman, may kumalat na chismis na may “50 anyos na binata na umabot ng Cogeo dahil inalok ng dedeng pampatahan sa bata.”

Yun ang naging legacy ko.

Pero alam niyo, sa kabila ng hiya, natuto ako. Hindi dahil sa dede, kundi sa isang bagay:

“Huwag umasa sa alok na hindi naman pala para sa’yo.”

At oo, tanggap ko na—hangga’t buhay ako, magiging si Premo ako na “Umutot sa sariling hiya” pero kaya namang tumawa sa sariling katangahan.