Pila sa akin ang tropa ng Bf ko

Akala ko, sapat na ang pagmamahal ko para punan ang lahat ng pagkukulang ni Gringo. Akala ko, kapag ibinigay ko ang lahat, hinding-hindi niya ako magagawang saktan ako, Pero nagkamali ako. Sa isang gabi ng kalasingan at nalaman ko kung magkano lang pala ang halaga ko sa kanya:,

Maingay sa labas ng inuupahan namin. Naririnig ko ang tawanan nina Gringo at ng mga barkada niya. Nagluluto ako ng pulutan, iniisip na sana ay matapos na ang inuman nila para makapagpahinga na kami. Pero pumasok si Gringo sa loob ng kwarto, ang mga mata niya ay kakaiba

“Madel,” bulong niya, pero hindi siya makatingin nang diretso sa akin. “Yung mountain bike na gusto ko… ibinibigay na sa akin ni Boyet.”
Natuwa pa ako noong una.

“Talaga, Mahal? Paano? May pambayad ka na ba?”

Umiling siya. “Hindi pera, Madel. Ikaw. Isang gabi lang daw… kasama sila. Pagkatapos, akin na yung bike. Isipin mo, Mahal, malaking tulong sa atin ‘yun. Makakapag-deliver na ako ng mga gamit, may bago na akong bike

Tila huminto ang pagtibok ng puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko sa narinig ko. “Gringo… ano’ng sabi mo? Pinagpapalit mo ako sa bisikleta?
Tao ako, Gringo! Asawa mo ako!”

Pero wala akong nakitang pagsisisi sa mukha niya. Nilapitan niya ako at hinawakan sa braso,
“Madel, huwag ka nang maarte. Bakit i
lang lalake na baa ng dumaan sayo,? Parang hindi ka naman sanay, sabi ni gringgo, oo, tama sya, dati akong bayaran, pero nagbago ako para sa kanya,
Doon ko nakita ang tunay na Gringo. Ang lalaking pinagsilbihan ko ay walang pinagkaiba sa mga hayop na nasa labas.

Wala akong nagawa kundi ang umiyak habang hinahayaan niya silang pumasok sa loob. Narinig ko pa ang tunog ng kadena ng bisikleta sa labas habang tinatesting ito ni Gringo. Habang ako ay nilalapastangan ng kanyang mga tropa, naririnig ko ang saya sa boses ni Gringo habang pinapatakbo ang bago niyang “laruan” sa kalsada.

Ang bawat segundo ay tila isang taon. Ang bawat haplos na hindi ko gusto ay tila uod na gumagapang sa balat ko. Pero ang pinakamasakit ay ang katotohanang ang taong dapat nagtatanggol sa akin ang siyang nagtulak sa akin sa kapahamakan.
Nang mag-umaga, nakita ko si Gringo na natutulog sa tabi ng kanyang bagong bisikleta sa sala. Makintab ang bakal, maganda ang mga gulong. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin puno ng pasa, gulo-gulo ang buhok,

Doon ako nagpasya. Kinuha ko ang kakaunti kong gamit habang himbing pa siya. Bago ako lumabas

Habang himbing sa pagkakaidlip si Gringo, yakap-yakap pa ang helmet na tila isang kayamanan, dahan-dahan akong kumilos. Hindi sapat na iwan ko lang siya. Kailangan niyang maramdaman ang sakit ng mawalan ang sakit na ipinaranas niya sa akin nang ibenta niya ang aking dangal para sa isang pirasong bakal.

Pumunta ako sa likod ng bahay at kinuha ang kalawanging lagari na ginagamit niya sa mga raket niya. Nilapitan ko ang makintab na mountain bike na nakaparada sa sala. Ang bisikletang naging kapalit ng aking pagkatao.

Sa bawat pagkiskis ng talim ng lagari sa bakal, naaalala ko ang bawat tawa ng mga tropa niya kagabi. Ang bawat pag-atungal ng bakal ay tila pagsigaw ng aking galit. Hindi ako huminto hanggang sa mapatid ko ang frame nito, hanggang sa maputol at halos umabot sa limang piraso,

Tiningnan ko si Gringo. Doon ko napagtanto hindi pala ako ang walang kuwenta. Siya ang mahina dahil kailangan niyang gamitin ang katawan ng iba para lang makuha ang gusto niya.

“Magsama kayo ng basura mo,” bulong ko habang isinusukbit ang aking bag.
Lumabas ako ng pinto nang hindi lumilingon. Sa paghakbang ko palayo,

Wala na akong Gringo na pagsisilbihan. Wala na akong “mahal” na ibebenta ako sa unang pagkakataon na magkaroon ng tukso.
Wala syang kuwentang tao

Makalipas ang tatlong buwan.

Nakatira na ako ngayon sa isang maliit na boarding house sa kabilang lungsod. Nagtatrabaho ako bilang cashier sa isang 24-hour convenience store. Maliit ang kita, pero mapayapa. Wala nang sisigaw sa akin, wala nang hihingi ng kung ano-ano, at higit sa lahat, walang magbebenta sa akin.

Isang gabi, habang nag-aayos ako ng mga stocks sa istante, may pumasok na lalaking naka-uniform. Mukhang galing sa trabaho sa construction, pagod na pagod.

“Bosing, may mainit pa bang kape?” tanong niya.

Paglingon ko, nagkasalubong ang mga mata namin. Hindi siya si Gringo. Iba siya. May pagod sa mata pero may kabaitan. Si Marco ang pangalan niya. Simula non, lagi na siyang dumadaan. Minsan kape lang, minsan tinapay, minsan nagkukuwento tungkol sa mga pinagkakabiliwan niyang sapatos at pangarap niyang magkaroon ng sariling maliit na talyer ng bisikleta.

Natawa ako ng mapait sa huli niyang nabanggit. Bisikleta. Ang sumira sa akin. Pero iba si Marco. Hindi niya alam ang kwento ko, at hindi niya ako tinitingnan nang may paghuhusga.

Isang araw, sinamahan niya akong umuwi. Doon ko nabanggit, parang nagkataon lang, “Uy, ayaw mo ng bisikleta? Ingat na ingat ka raw sa mga yun.”

Napakamot siya sa batok. “Oo, kaso ang mahal. Yung pangarap kong brand, second-hand nga lang, ang mahal pa rin. Sabi ng tropa ko, may nabibiling sira-sira raw sa Manila na kaya pang buhayin.”

Kinabahan ako. “Anong brand?”

“Trek. Yung mataas ang frame. Ginto ang itsura kung ma-repaint mo lang.” Binuksan niya ang cellphone at ipinakita sa akin. Biglang nanikip ang dibdib ko. Pareho. Iyon ang bike na kapalit ko.

“Bakit?” tanong ni Marco.

Napalunok ako. “Wala. Sira na raw? Baka naman nakaw?”

Tumawa siya. “Hindi. May kuwento nga raw kasi yung nagbebenta, sira-sira daw nang bilhin niya. Galing daw sa ex-girlfriend na nagwala. Ewan ko ba, parang may sumpa. Basta mura lang. Kukunin ko na bukas.”

Kinabukasan, hindi ako pumasok. Sumama ang pakiramdam ko. Hindi dahil sa sakit ng katawan, kundi sa sakit ng alaala. Naisip ko si Gringo. Ano na kaya ang nangyari sa kanya matapos kong putulin ang bike na yun?

Dinalaw ako ni Marco pagkagaling niya sa trabaho. May dala siyang mainit na sopas. Habang kumakain kami, nabanggit niya ang tungkol sa binili niyang bike.

“Grabe, ang ganda pa pala ng pyesa. Yung frame lang talaga ang sira, pero kaya pang pagdugtungin. Pero alam mo, nakakatawa, yung pinagbilhan ko, parang basag na ang bait.”

“Bakit naman?” tanong ko, umiiwas ng tingin.

“Ewan ko ba. ‘Yung ex daw ng babae. Sira-sira din ang buhay. Dati raw ang yaman-yaman sa porma, ngayon naglalako na ng yelo sa palengke. Tapos, sabi ng kapitbahay, naghahanap daw siya ng babaeng Madel. Hindi ko alam kung sino yun.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Makalipas ang isang taon.

Magkasama na kami ni Marco. Hindi perpekto, pero totoo. Hindi niya ako binili; pinili niya ako. Isang araw, namamasyal kami sa palengke para bumili ng panghanda sa kaarawan ng nanay niya. Abala ang lahat, siksikan sa mga tao.

Habang nakikipag-tawaran si Marco sa gulay, may biglang humila sa braso ko.

“Madel.”

Bumalik ang lamig sa katawan ko. Bumaling ako at nakita ko si Gringo. Iba na siya. Payat, itim, kupas ang damit, amoy araw at pawis. Nakadamit pang-trabaho, may kalong na isang sako ng yelo. Basag na ang mga labi at may pasa sa noo, parang galing sa sapakan.

“Madel, patawarin mo ako,” hiningal niya. “Lagi kitang hinahanap. Sira na ako, Madel. Simula nung umalis ka, sunod-sunod na ang malas. Nawalan ako ng trabaho, pinaalis kami ng mga tropa ko, nasira ang bike na yun, at ngayon, ganito na lang ako. Wala na akong maipambili ng ulam.”

Tumulo ang luha niya. “Hindi ko alam na ganito pala kasakit ang mawalan ng taong mahalaga. Kapag ginising ako sa umaga, walang nagluluto. Kapag umuwi ako, walang nag-aantay. Hindi pera ang kulang sa akin, Madel. Ikaw. Ikaw lang.”

Napatingin ako kay Marco. Tahimik lang siya, nakamasid. Walang selos, walang inggit. Naghihintay lang kung ano ang magiging desisyon ko.

Tiningnan ko ulit si Gringo. Ang lalaking minsan kong minahal. Ang lalaking ipinagpalit ako sa isang bisikleta.

“Gringo,” mahinang sabi ko. Hindi galit, hindi lungkot. Puro awang lamang.

“Tingnan mo ako,” patuloy ko. “Hindi na ako yung Madel na magluluto para sa iyo. Hindi na ako yung Madel na magtitiis para sa iyo. Yung Madel na yun… pinatay mo nung gabing pinagsasaluhan mo ang mga tropa mo sa kwarto namin.”

Umiling ako. “Wala na akong babalikan. Wala na akong patatawarin pa. Kasi patay na ang pagmamahal ko sa ‘yo noon pa.”

Lumapit si Marco at hinawakan ako sa baywang, isang kilos na nagsasabing, andito lang ako.

“Pero Gringo,” sabi ko sa kanya. “Mabuhay ka. Hindi dahil may pag-asa pa tayo, kundi para maramdaman mo araw-araw ang bigat ng ginawa mo. Hindi lahat ng pagkakamali may kapatawaran. Pero lahat ng pagkakamali, may kaparusahan.”

Iniwan ko siya roon, hawak ang sako ng yelo, umiiyak sa gitna ng palengke.

Habang naglalakad palayo, hinawakan ko ang kamay ni Marco. Sa wakas, nahanap ko na ang bike na hindi ako iiwan. Hindi gawa sa bakal na kinakalawang, kundi gawa sa pangakong hindi nababali.

WAKAS