Benembang ng mga kumpare ng Ama

Kagabi Masaya ang tugtugan at tawanan kagabi. si Aiza, siya ang nagsisilbi ng pulutan at alak sa tatay niya at sa pitong kumpare nito.

Pero nang lumalim ang gabi at bumigat na ang kanyang mga mata, nakatulog siya sa sofa, hindi kalayuan sa kanyang ama na bagsak na rin sa kalasingan.

Sa kalagitnaan ng tulog, may naramdaman si Aiza mga kamay na gumagapang, mga haplos na hindi dapat, at mga bulong na puno ng alak.

Takot at pandidiri ang bumalot sa kanya, pero dahil sa antok at lito, hindi siya agad nakakilos. Hinayaan nyang pagsawaan ang kanyang katawan ng mga kumpare ng ama,

Kinaumagahan, habang masakit pa ang ulo at mabigat ang loob, nilakasan niya ang loob na magsumbong. “Tay, may gumapang sa akin kagabi… mga kumpare niyo,”

Ngunit sa halip na yakap at proteksyon, isang malakas na mura ang sumalubong sa kanya. Nanlilisik ang mga mata ng kanyang ama.

“Hoy, Angelo! Pinapayagan kitang maging bakla, pero huwag kang ilusyonado”Ang kapal ng mukha mo! Lalaki ka, Angelo. Hindi ka papatulan ng mga kumpare ko! Itigil mo ‘yang mga drama mong Aiza-Aiza na ‘yan, bago kita palayasin!” mas mukha ka pang lalake sa mga kumpare ko,

Doon biglang nahimasmasan si aiza, oo nga pala, bakla sya, akala nya totoo ang panaginip nya kagabi,

wala naman palang bisita ang ama, dahil hindi naman ito umiinom ng alak

Naglaho ang takot sa pandidiri. Napalitan iyon ng matinding pagkalito at kahihiyan. Tama ang kanyang ama. Siya si Angelo, hindi Aiza. Ang mga panaginip na iyon ay hindi totoo dahil hindi naman talaga siya babae. Siguro nga, sa sobrang pagnanais niyang maging si Aiza, pati ang subconscious niya ay lumilikha ng mga karanasang pambabae—maging ito man ay bangungot.

Ngunit may isang bagay na bumabagabag sa kanya. Ramdam na ramdam niya ang hawak. Ramdam na ramdam niya ang bigat ng katawan sa kanya. Ramdam na ramdam niya ang mabahong hiningang may halong alak. Napakatotoo para maging panaginip lamang.

Sa mga sumunod na araw, pinilit ni Angelo na ibaon iyon sa limot. Itinabi niya ang bestida ni Aiza sa pinakailalim ng baul. Hindi na siya nagpaayos ng kilay, hinayaan niyang magaspang ang kanyang balat. Sinubukan niyang maging lalaki—ang lalaking gusto ng kanyang ama.

Pumasok siya sa isang construction company bilang tagabuhat ng mga materyales. Doon, sa gitna ng alikabok at init, sinubok ang kanyang katawan. Tuwing gabi, uuwi siyang pagod na pagod, punong-puno ng hapdi ang likod at balikat. Sa mga gabing iyon, wala na siyang panahon para mangarap na maging si Aiza. Sa mga gabing iyon, mahimbing ang kanyang tulog—walang panaginip, walang mga kamay na gumagapang.

Lumakas ang kanyang pangangatawan. Lumapot ang kanyang boses sa kakaiyak sa init at pagod. Nagsimula siyang tanggapin ng mga katrabaho, hindi bilang si Aiza, kundi bilang isa sa kanila—isang lalaking marunong makisama at kumayod.

Isang araw, sa isang inuman pagkatapos ng sahod, may isang katrabaho siyang nagsabi, “Uy, Angelo! Buti ka pa, hindi mo na pinapaalala ‘yung dati mong kilos. Astig ka na ngayon, pare!”

Napangiti si Angelo, ngunit may kung anong pait sa kanyang dibdib.

Lumipas ang isang taon. Isang gabi, umuwi si Angelo mula sa trabaho at gulat na gulat siyang makita ang kanyang ama na may dalang isang bote ng gin at mga plastic ng pulutan. Sa loob ng isang taon, hindi na ito umiinom. Matapos ang gabing iyon, tila ba nawalan na ito ng ganang makipag-inuman sa mga kaibigan.

“Anak,” sabi ng kanyang ama, ang boses ay namamaos at may panginginig. “Pasensya ka na sa lahat. Ngayong gabi, gusto ko lang… gusto kitang kasama.”

Hindi maintindihan ni Angelo ang biglang pagbabago. Umupo sila sa mesa. Tahimik silang kumain. Inabutan siya ng ama ng isang baso ng alak. “Para sa pagod,” sabi nito.

Habang lumalalim ang gabi at unti-unting umaalog ang dila ng kanyang ama, may binanggit ito na agad na nagpatigil kay Angelo.

“Alam mo, anak,” sabi ng ama, ang mga mata ay basa. “‘Yung gabing… ‘yung gabing sinabi mong ginahasa ka… hindi ka naman pala babae kaya hinarap kita. Akala ko kasi… akala ko paninirang-puri lang. Akala ko ginagawa mo lang ‘yun para magpaawa.”

Tumulo ang luha ng matanda. “Pero kagabi… kagabi napanaginipan ko si Aiza. ‘Yung ikaw na babae. Nakita kita, anak. Nakita ko ‘yung nangyari sa’yo. Nakita ko kung paano ka nila… pinagsawaan.”

Natigilan si Angelo. Ang buong katawan niya ay nanlamig.

“Napanaginipan mo?” mahinang sabi ni Angelo.

Tumango ang kanyang ama. “Hindi lang panaginip ‘yun, anak. Totoo ‘yun. Bakit? Bakit ngayon ko lang nakita? Bakit no’n… no’n hindi kita pinaniwalaan?”

Sa puntong iyon, nagtama ang kanilang mga mata. Sa mga mata ng kanyang ama, nakita ni Angelo ang katotohanang ayaw na nitong tanggapin—na sa kabila ng pagkalalaking ipinakita niya sa loob ng isang taon, si Aiza ay totoo. At ang nangyari sa kanya noong gabing iyon ay hindi panaginip. Ito ay isang katotohanang pinili nilang baliwalain ng kanyang ama dahil mas madaling isiping ito ay imahinasyon lamang ng isang “ilusyonadong bakla.”

Hindi na nakapagsalita si Angelo. Hindi na niya alam kung matutuwa ba siyang sa wakas ay pinaniwalaan siya, o lalo lamang siyang masasaktan dahil sa pamamagitan pa ng panaginip bago tuluyang maniwala ang sarili niyang ama.

Niyakap siya ng matanda. Sa unang pagkakataon, naramdaman ni Angelo ang proteksyon na hiniling niya noon. Ngunit huli na ang lahat. Ang sakit ay nananatili. Ang mga kamay na gumapang sa kanya noon ay hindi na niya makikilala, ngunit ang peklat na iniwan nito—kasama na ang pagtanggi ng sarili niyang ama—ay mananatili magpakailanman.

Hindi na muling nagsalita si Angelo. Ni hindi na niya hiniling na sampahan ng kaso ang mga kumpare ng ama. Sa kanyang isip, natapos na ang lahat. Ngunit sa kanyang puso, alam niyang hindi na niya muling maisusuot ang bestida ni Aiza nang hindi inaanod ng mga alaala ng gabing iyon—ang gabing pinatay ng katotohanan ang kanyang pagkababae, bago pa man ito tuluyang mabuhay