PINAGBABATO NG MGA KAPITBAHAY ANG ISANG BALIW NA BABAE DAHIL SINUNOG NIYA ANG ISANG LUMANG BODEGA SA GITNA NG GABI, PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG MAKITA ANG ILALIM NG NASUNOG NA SAHIG

Sa gitna ng katahimikan, biglang nagliwanag ang paligid.

“Sunog! Sunog!” sigaw ng isang tanod.

Nagising ang buong barangay. Nagtakbuhan ang mga lalaki bitbit ang mga balde ng tubig. Ang mga babae at bata ay nag-iiyakan sa takot na madamay ang kanilang mga dikit-dikit na bahay. Malaki ang apoy na lumalamon sa bodega ni Mang Gusting.

Sa harap ng nasusunog na istraktura, nakatayo si Sela. Siya ang tinatawag na “baliw” ng barangay. Gusgusin, laging nakatawa mag-isa, at kung anu-ano ang sinasabi. Hawak niya ang isang sulo at sumasayaw-sayaw pa sa harap ng apoy.

“Sinunog ko! Sinunog ko sila! Hahaha!” sigaw ni Sela habang pumapalakpak.

Dumating si Mang Gusting, galit na galit. “Walanghiyang baliw ka! Sinunog mo ang bodega ko!”

Dahil sa galit, dinampot ni Mang Gusting ang isang malaking bato at ibinato kay Sela. Sapul sa balikat ang babae. Napa-aray ito at natumba. Hindi pa nakuntento ang ibang kapitbahay, pinagbabato rin nila si Sela ng mga tsinelas at maliliit na bato.

“Perwisyo ka talaga! Dapat sa’yo ipa-mental!”

“Papatayin mo ba kami?! Paano kung kumalat ang apoy sa bahay namin?!”

Pinagtulungan nilang apulahin ang apoy. Buti na lang at mabilis rumesponde ang mga bumbero kaya hindi na ito kumalat pa. Nang mawala ang usok, abo na lang ang natira sa bodega.

Sugatan at umiiyak si Sela sa isang sulok, hawak ang kanyang duguan na balikat. Nilapitan siya ni Mang Gusting na may bitbit na dos-por-dos. “Ngayon, humanda ka sa akin. Ipapakulong kita! Papatayin kita!”

“Huwag po! Huwag po!” iyak ni Sela, na parang bumalik sa katinuan dahil sa sakit. “Iniligtas ko lang kayo! Ang dami nila! Kakainin nila tayo!”

“Anong pinagsasabi mo?! Adik ka talaga!” akmang hahampasin na ni Mang Gusting si Sela nang biglang sumigaw ang Fire Marshall.

“TEKA LANG! HUWAG KAYONG KIKILOS!” sigaw ng bumbero.

Natigilan ang lahat. Nakatingin ang bumbero sa ilalim ng nasunog na sahig ng bodega. Inilawan niya ito ng malakas na flashlight.

Namutla ang mga bumbero at dahan-dahang umatras.

“Sir Gusting, tignan niyo ‘to,” utos ng bumbero.

Lumapit si Mang Gusting at ang ilang tanod. Nanlaki ang kanilang mga mata at nanindig ang kanilang balahibo.

Sa ilalim ng sahig, kung saan madalas maglaro ang mga bata tuwing umaga, ay may isang malaking hukay. Sa loob nito ay ang daan-daang sunog na katawan ng mga ahas. Hindi lang basta ahas—mga King Cobra. May mga basag na itlog na halatang kapipisa pa lang.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“King Cobra nest ‘to,” paliwanag ng Fire Marshall, na nanginginig din ang boses. “At mukhang ngayong gabi ang schedule ng paglabas nila para maghanap ng pagkain. Tignan niyo, papunta ang direksyon ng lungga nila sa mga bahay niyo.”

Nakita nila ang mga sunog na ahas na nasa border na ng bodega, akmang gagapang papunta sa mga kwarto ng mga residente.

“Kung hindi nasunog ang lungga nila ngayong gabi,” dagdag ng bumbero, “siguradong paggising niyo bukas, marami na sa inyo ang patay. Lalo na ang mga bata. Napakabilis at napakamandagsa ng ganitong karaming Cobra.”

Napatingin ang lahat kay Sela.

Ang “baliw” na binato at sinaktan nila ay nakaupo pa rin sa lupa, nanginginig.

“Nakita ko sila…” bulong ni Sela. “Gumagapang sila palabas. Naririnig ko sila. Sabi nila gutom sila. Wala akong magawa… tinaboy ko sila pero ayaw umalis… kaya sinunog ko na lang. Sorry po… sorry kung nasunog ko ang bodega…”

Napaluhod si Mang Gusting. Nabitawan niya ang dos-por-dos. Ang galit sa puso niya ay napalitan ng matinding konsensya at pasasalamat. Kung natuloy niyang saktan si Sela, pinatay niya ang nagligtas sa buong pamilya niya.

Lumapit si Mang Gusting kay Sela at niyakap ito, kahit madungis at amoy usok ang babae. “Patawarin mo ako, Sela. Patawarin mo kami. Hindi ka baliw. Ikaw ang anghel namin.”

Nagsi-iyakan ang mga kapitbahay. Yung mga nambato kanina ay lumapit para gamutin ang sugat ni Sela. Nagdala sila ng pagkain, damit, at tubig.

Nalaman nila na kaya pala laging nasa bodega si Sela ay dahil binabantayan niya ang butas na ‘yon. Matagal na niyang nararamdaman ang panganib pero walang naniniwala sa kanya dahil sa kanyang kondisyon.

Mula noon, hindi na “baliw” ang tawag nila kay Sela. Inalagaan siya ng buong barangay. Ipinagawa ni Mang Gusting ang bahay ni Sela at siniguradong hindi na ito magugutom kailanman. Napatunayan ng Barangay Tahimik na hindi porket iba ang takbo ng isip ng isang tao ay wala na itong silbi. Minsan, sila pa ang may kakayahang makakita ng mga bagay na hindi nakikita ng mga normal na tao—tulad ng panganib na gumagapang sa dilim at ang katotohanang kailangan ng sakripisyo para mailigtas ang nakararami.