Si Don Gustavo ay isang 60-anyos na bilyonaryo. Matapos mamatay ang kanyang unang asawa, nagpakasal siya kay Selina, isang napakagandang babae na mas bata sa kanya ng 30 taon.

Ang hindi alam ni Don Gustavo, pera lang ang habol ni Selina. May iba itong karelasyon at plano nilang patayin ang matanda para makuha agad ang mana.

Ang tanging hadlang sa plano ni Selina ay si Bantay, ang tapat na German Shepherd ni Don Gustavo. Matalino si Bantay. Ramdam niya na masama ang budhi ni Selina. Tuwing lalapit si Selina kay Don Gustavo, laging umuungol si Bantay bilang babala.

“Palayasin mo na ‘yang aso mo, Honey! Nakakatakot! Baka kagatin ako!” reklamo ni Selina.

“Hayaan mo na, Selina. Matanda na si Bantay. Hindi nangangagat ‘yan,” sagot ni Don Gustavo habang hinihimas ang ulo ng aso.

Isang mainit na hapon, nagpapahinga si Don Gustavo sa garden.

“Honey, ang init ngayon. Ito, nagtimpla ako ng espesyal na lemonade para sa’yo. Inumin mo para ma-refresh ka,” malambing na sabi ni Selina.

Inabot ni Selina ang isang baso ng malamig na inumin. Nakangiti siya, pero sa loob-loob niya, excited na siya dahil nilagyan niya ito ng cyanide—isang matapang na lason.

Kinuha ni Don Gustavo ang baso. “Salamat, Mahal.”

Akmang iinumin na ni Don Gustavo ang lemonade nang biglang tumakbo si Bantay mula sa kulungan nito.

AW! AW! AW!

Tumalon si Bantay at tinahulan nang malakas si Don Gustavo.

“Bantay! Ano ba?! Umalis ka diyan!” saway ni Don Gustavo.

Pero hindi tumigil si Bantay. Nang ilapit na ulit ni Don Gustavo ang baso sa bibig niya, biglang kinagat ni Bantay ang kamay ng amo!

“ARAY!” sigaw ni Don Gustavo.

Dahil sa sakit at gulat, nabitawan ni Don Gustavo ang baso. Bumagsak ito sa sementadong sahig at nabasag. CRASH!

Natapon ang lemonade sa sahig.

“Walang hiyang aso ‘to!” galit na sigaw ni Don Gustavo habang hawak ang dumudugong kamay. “Selina! Kunin mo ang baril ko! Papatayin ko ang asong ‘to! Kinagat ako!”

Tuwang-tuwa si Selina. “Oo, Honey! Papatayin ko na ‘yan!”

Akmang kukunin na sana ni Selina ang baril nang biglang may mangyari.

Lumapit ang isang pusang gala sa natapon na lemonade. Uhaw na uhaw ang pusa kaya dinilaan nito ang likido sa sahig.

Sa loob lamang ng limang segundo… nangisay ang pusa, bumula ang bibig, at namatay agad sa harap mismo ni Don Gustavo.

Natigilan si Don Gustavo. Nawala ang galit niya kay Bantay. Nanlaki ang mata niya habang nakatingin sa patay na pusa at sa nabasag na baso.

Tumingin siya kay Bantay. Ang aso ay nakayuko, umiiygi ang buntot, at dinidilaan ang sugat sa kamay ni Don Gustavo—humihingi ng tawad sa pagkagat, pero alam nitong ginawa niya ‘yun para iligtas ang amo.

Dahan-dahang lumingon si Don Gustavo kay Selina. Namumutla na ang babae at nanginginig.

“Selina…” madiin na sabi ni Don Gustavo. “Anong nilagay mo sa inumin ko?”

“W-Wala! Honey, baka panis lang!” palusot ni Selina.

“Panis?! Namatay agad ang pusa?!” sigaw ni Don Gustavo.

Agad na tumawag ng pulis si Don Gustavo. Ipinasuri ang natirang likido sa baso at nakumpirma na positibo ito sa lason.

Inaresto si Selina dahil sa Frustrated Parricide. Habang kinakaladkad siya ng mga pulis, sumigaw siya: “Kasalanan ng asong ‘yan! Dapat namatay ka na!”

Niyakap ni Don Gustavo si Bantay nang mahigpit habang ginagamot ang sugat niya sa kamay.

“Patawarin mo ako, Bantay,” luha ng amo. “Kinagat mo ako para gisingin ako sa katotohanan. Ikaw ang tunay na tapat, hindi ang taong pinakasalan ko.”

Simula noon, hindi na hiwalay si Don Gustavo at si Bantay. Ang peklat sa kamay ni Don Gustavo ay nagsilbing paalala na ang tunay na pagmamahal ay handang masaktan mailigtas ka lang sa kapahamakan.

WAKAS.