Sa isang tahimik na barangay, may isang apo na kilala sa pagiging matigas ang ulo at palasagot. Ang pangalan niya ay Roben. Bata pa lang siya ay madalas na siyang napapagalitan dahil sa ugali niyang mapanghamak at walang preno ang bibig. Marami na ang nasaktan sa kanyang mga salita, pero tila wala siyang pakialam.
Kasama niya sa bahay ang kanyang lola na si Lola Lordes. Isang matandang relihiyosa at mahinahon, pero matatag pagdating sa pangaral. Araw-araw ay may paalala ito sa kanyang apo. Lagi niyang sinasabi na huwag manghamak ng kapwa dahil hindi mo alam kung ano ang kayang gawin ng taong minamaliit mo. Ngunit sa tuwing pinagsasabihan siya, tatawa lamang si Roben at sasabihing pananakot lang iyon ng matatanda.
Isang hapon, may bagong lumipat sa kanilang lugar. Isang dalagang tahimik at mahinhin. Isang araw habang dumadaan ito sa tindahan, naroon si Roben kasama ang mga barkada. Muli na namang umiral ang kanyang masamang ugali. Pinagtawanan niya ang dalaga at nagsalita ng mga salitang hindi maganda. Yumuko na lamang ang babae at mabilis na umalis.
Pag-uwi ni Roben, sinalubong siya ni Lola Lordes na tila mabigat ang pakiramdam. Sinabihan siya ng lola na mali ang ginawa niya at hindi niya alam kung sino ang pamilya ng taong kanyang pinahiya. Ngunit muli, hindi nakinig si Roben. Sinabi pa niya na wala siyang kinatatakutan.
Kinagabihan, nagsimula ang kakaibang pangyayari. Biglang nanlamig ang paligid ng kanilang bahay. Hindi makatulog si Roben. Pakiramdam niya ay may nakatingin sa kanya kahit wala naman siyang nakikita. Pagsapit ng madaling araw, nagising siya na pawis na pawis at tila may bumubulong sa kanyang tainga. Doon na nagsimulang mag-iba ang kanyang kilos.
Lumipas ang ilang araw at lalo pang lumala ang kanyang kalagayan. Minsan ay nagsasalita siyang mag-isa. Minsan ay nagagalit siya nang walang dahilan. Ang dating palaban at maangas ay naging balisa at takot. Napansin ito ni Lola Lordes at lalo siyang nag-alala.
Isang kapitbahay ang nagbulong sa lola ng isang balita. Ang ama raw ng dalagang pinahiya ni Roben ay kilalang mangkukulam sa probinsya. Hindi raw ito basta-basta at marami nang natakot dito noon. Nang marinig iyon ni Lola Lordes, tila nanlamig ang kanyang katawan. Naalala niya ang babala niya sa apo.
Hindi nagtagal, dumating ang punto na hindi na makilala si Roben. May mga pagkakataong tila wala siya sa sarili. Sumisigaw siya sa gitna ng gabi. May mga araw na tumatawa siya nang walang dahilan. Doon niya napagtanto ang kanyang pagkakamali.
Isang umaga, pilit siyang nagpunta sa bahay ng dalagang kanyang binastos. Nanginginig ang kanyang katawan. Humingi siya ng tawad at nagsisisi sa lahat ng kanyang ginawa. Inamin niyang hindi niya akalaing aabot sa ganito ang lahat. Ngunit kahit humingi siya ng tawad, tila may bahagi ng kanyang isipan ang tuluyang naputol.
Pagbalik niya sa kanilang bahay, hindi na siya katulad ng dati. Madalas siyang tulala. Minsan ay takot na takot kahit walang dahilan. Isang araw, bigla siyang kumuha ng motor at umalis nang walang paalam. Sumigaw si Lola Lordes ngunit hindi siya narinig.
Sa kalsada, mabilis ang takbo ng motor ni Roben. Wala siya sa tamang pag-iisip. Ilang sandali pa ay bumangga siya sa isang poste. Malakas ang impact. Hindi na siya naisalba.
Naiwan si Lola Lordes na wasak ang puso. Ang mga kapitbahay ay nagbulungan. Ang dalagang kanyang binastos ay nanatiling tahimik. Ang ama nito ay hindi na nagpakita pa. Walang malinaw na sagot kung ano talaga ang nangyari, ngunit para kay Lola Lordes, alam niya sa kanyang puso na may kapalit ang lahat.
Ang dalagang binastos ay nagpatuloy sa kanyang tahimik na buhay kasama ang kanyang pamilya. Ang ama nitong sinasabing may kakaibang kakayahan ay hindi na muling nabanggit sa barangay. Si Lola Lordes naman ay mas naging tahimik at madalas na lamang nakaupo sa kanilang lumang upuan habang nakatingin sa malayo.
Ang kwento ni Roben ay naging aral sa buong lugar. Isang paalala na ang salita ay may bigat. Ang pambabastos ay maaaring magdala ng kapahamakan. Hindi lahat ng tahimik ay mahina. At ang pagsisisi, kadalasan, ay dumarating kapag huli na ang lahat.
Sa huli, si Roben ay pumanaw dala ang kanyang mga pagkakamali. Si Lola Lordes ay nabuhay na may lungkot ngunit may dalang matinding aral. Ang dalaga at ang kanyang pamilya ay nagpatuloy sa tahimik na pamumuhay. At ang buong barangay ay natutong mag-ingat sa kanilang mga salita at kilos.
Dahil sa mundong ito, hindi lahat ng laban ay nakikita. May mga bagay na hindi kayang ipaliwanag, ngunit sapat na ang isang katotohanan ang paggalang sa kapwa ay hindi kailanman magiging mali.