NAG PRANK KAMI SA KAKLASE NAMIN NILAGYAN NAMIN NG CHILI OIL ANG PAGKAIN NIYA HINDI NAMIN ALAM ALLERGIC PALA SIYA SA CHILI OIL KAYA NAGPANTAL PANTAL SIYA AT NAHIRAP4N HUMINGA

Hindi ko akalaing gano’n kabilis magbago ang isang simpleng biruan.

Akala ko noon, chill lang. Recess, maingay ang buong classroom, at nag-trip lang kami ng barkada na lagyan ng konting chili oil yung pagkain ni Jomar.

Kilala kasi namin siya bilang taong mabilis mapikon pag maanghang kaya perfect pang-prank, ‘di ba? Tawanan pa kami habang hinihintay namin siyang sumubo.

Pero paglapit ko sa kanya, napansin kong hindi siya agad nag-react na parang nagbibiro. Una, namutla siya. Pangalawa, bigla niyang nilapag yung kutsara habang nanginginig ang kamay.

Tapos unti-unti na lumitaw yung mga pantal sa leeg niya parang mabilis na kumalat.

“Tol, ayos ka lang?” tanong ko. Pero ang sagot niya ay hingal. Hindi normal na hingal yung parang may nakabara sa lalamunan niya.

Doon nagsimula ang kaba na para bang may humigpit na kamay sa dibdib ko.

“Nahihirapan… akong… huminga,” hingal niya, halos hindi marinig.

Biglang sumigaw ang kaklase namin. Nagkagulo. Ako, na dapat nagtatawanan pa rin, biglang nanlamig ang buong katawan. Pakiramdam ko ako ang pinakabobo’t pinakamasamang tao sa loob ng classroom.

Tinawag agad ng teacher namin ang nurse. Siya naman, halos nakahawak na sa dibdib niya, pawis at nanginginig. At habang inaakay siya palabas, nagkaroon ng mga pulang pantal sa balat niya.

Lahat kami natulala. Ako, hindi makalapit.
Parang may sumampal sa konsensya ko.
Hindi ko alam na allergic siya. Hindi namin alam. Pero hindi sapat yun para gumaan ang pakiramdam ko.

Nung dinala siya sa clinic, nakaupo lang ako sa armchair niya. Pinagmasdan ko yung pagkain niyang hindi niya natapos, tapos yung chili oil na nilagay namin. Nakakahiya. Nakakasuka.

Maya-maya bumalik yung teacher namin at seryosong sinabi, “

Next time, huwag na kayong magbiro na may kinalaman sa pagkain. Muntik na siyang ma-anaphylaxis.”

Muntik. Dahil sa joke namin. Dahil sa utak ko.
Nang bumalik si Jomar bandang hapon, medyo namumugto pa yung balat niya pero nakakangiti na. Nilapitan ko siya, kahit nanginginig yung tuhod ko.

“Tol… sorry. Hindi ko alam. Hindi namin alam. Hindi na mauulit. Promise.”

Tumingin siya sa’kin, pagod pero totoo ang ngiti.

“Okay na, tol. Pero next time, wag na prank sa pagkain. Baka mam4tay na talaga ako.

Napatawa kami pero ibang klaseng tawa yung may halong takot, hiya, at aral.

At simula noon, tuwing makikita ko ang chili oil, parang may kumikirot sa sikmura ko. Hindi ko na rin tinatouch parang reminder na minsan, isang simpleng biro… pwedeng maging delikado.

At minsan, kailangan mo talagang maturuan sa buhay bago ka tumino.