Itago niyo na lang ako sa pangalang Shane. Isa akong single mom at kasalukuyang nakikipagsapalaran dito sa siyudad. Namumuhay ako nang simple sa isang boarding house, pero ang hindi ko inaasahan ay ang magiging hamon ng pagiging third wheel sa sarili naming tirahan.

Ang boardmate ko na si Aiko, may boyfriend siyang si Niko. Tuwing day-off nila, dito natutulog si Niko. Ang problema, Kuya Jay, hindi yata nila alam ang salitang delikadesa. Tuwing gabi, abot hanggang kabilang kanto ang ung*l ni Aiko. Minsan, naiisip ko, sinasadya ba niya? Para bang ipinamumukha niya sa akin na heto ako, may dilig, ikaw tuyot.

Bilang babae na matagal nang walang katuwang, hindi ko maikakaila na naiinggit ako. Nakakabaliw ang ingay nila habang ako, nakayakap lang sa unan at nakikinig sa bawat ugoy ng kama nila.

Isang gabi, pagkatapos ng nakakapagod nilang session naramdaman kong nakatulog na silang dalawa. Pero ako? Heto, gising na gising ang sistema. Parang may kung anong espiritu na sumapi sa akin. Marahan akong bumangon at gumapang papunta sa higaan nila.

Dahan-dahan akong tumabi kay Niko. Sa sobrang antok niya, naramdaman kong yumakap siya sa akin, akala niya siguro ay si Aiko pa rin ang katabi niya. Hindi ko na siya itinama. Hinayaan ko ang bawat haplos at doon na nga may nangyari sa aming dalawa sa gitna ng dilim.

Noong matapos na ang lahat at tila nagbalik na ang ulirat niya, doon lang niya napagtanto na iba ang texture ng balat at amoy ng kasama niya. Noong silipin niya kung sino ang katabi niya, nanlaki ang mga mata ni Niko.

“Shane?! Anong ginagawa mo rito? Nasaan si Aiko?” bulong niya na punong-puno ng gulat at takot.

Naiwan akong tulala,  Hindi ko alam kung hihingi ako ng tawad o tatakbo palabas.

, akala ko noong una ay doon na matatapos ang lahat. Akala ko iiwasan na ako ni Niko habambuhay dahil sa takot na malaman ni Aiko ang nangyari sa amin noong gabing iyon. Pero mali ako. Ang takot, napalitan ng pananabik.

Isang hapon, wala si Aiko dahil overtime siya sa trabaho. Nagulat na lang ako nang may kumatok sa pinto, si Niko. May dala siyang pagkain, pero sa tingin pa lang niya, alam ko nang hindi lang pagkain ang sadya niya. Sabi niya, hindi raw niya makalimutan ang nangyari sa amin. Naiba raw ang pakiramdam niya sa akin kaysa kay Aiko.

Dati, ako ang nakikinig sa mga ungol ni Aiko na parang sinasadya niyang iparinig sa akin. Pero ngayon, , baliktad na ang mundo. Sa sarili kong kwarto, habang wala ang boardmate ko, ako naman ang hindi makapigil sa sarili.

Sabi ko sa sarili ko, ito na ang pagkakataon ko. Binuhos ko lahat ng inggit na naramdaman ko noong mga gabing pinaparinggan ako ni Aiko

Simula noon, naging madalas ang pagpunta ni Niko kapag alam naming wala si Aiko. Pero ang kapalit nito ay ang unti-unting pagsira ng pagkakaibigan namin ni Aiko.

Tuwing gabi, kapag kaming dalawa na lang ni Aiko ang nandoon, hindi ko na siya matingnan sa mata. Nagkukuwento pa siya tungkol sa “future” nila ni Niko, habang ako, alam ko ang lasa ng labi ng lalaking pinaplano niyang pakasalan.

kapag naririnig ko silang dalawa sa gabi, hindi na lang inggit ang nararamdaman ko, kundi selos Parang gusto kong sumigaw at sabihing, “Ako ang hinahanap niya kapag wala ka!”

 mas@rap ang bawal, pero unti-unti na akong kinakain ng konsensya ko. O baka hindi konsensya ito, kundi takot na isang araw, bigla na lang kaming mahuli ni Aiko at magkagulo ang lahat.

sabi nga nila, walang sikretong hindi nabubunyag. Ang akala naming “safe” na laro ni Niko, nauwi sa isang bangungot na hinding-hindi ko malilimutan.

Isang hapon, akala namin ay nasa seminar si Aiko sa kabilang probinsya at kinabukasan pa ang balik.

Kampante kaming dalawa ni Niko sa loob ng kwarto ko. Gaya ng dati, hindi ko na pinigilan ang sarili ko. Bawat ung*l ko, parang tagumpay laban sa lahat ng inggit na naramdaman ko noon. Kampante ako… hanggang sa narinig ko ang pagpihit ng doorknob.

Hindi naka-lock ang pinto. Biglang bumukas iyon at bumulaga sa amin si Aiko. Bitbit niya ang gamit niya, namumutla, at nanginginig ang buong katawan. Hindi siya nakapunta sa seminar dahil nakansela ang biyahe.

Ang katahimikan sa loob ng kwarto ay mas nakakabingi kaysa sa anumang ungol na ginawa ko. Nakita niya kaming dalawa ang boyfriend niya at ang itinuturing niyang kaibigan at boardmate.

“Shane? Niko? Anong… bakit niyo nagawa ‘to sa akin?” tanong ni Aiko, ang boses niya ay basag na basag.

Hindi nakasagot si Niko. Kumaripas siya ng suot ng damit at parang duwag na yumuko, hindi makatingin kay Aiko. Pero ako,  ewan ko kung anong pumasok sa isip ko. Sa halip na humingi ng tawad, tumayo ako nang taas-noo.

“Bakit, Aiko? Akala mo ba hindi ko naririnig tuwing gabi? Akala mo ba hindi ko nararamdaman ‘yung pang-iinsulto mo sa akin dahil single mom ako?” sinasadya mo na inggitin ako, ito na yun,

sigaw ko. Inilabas ko lahat ng naipon kong galit.

Nauwi ang lahat sa sabunutan at sigawan. Nagising ang buong boarding house. Pinagmum*ra ako ni Aiko, tinawag akong ahas, mang-aagaw, at walang utang na loob. Si Niko? Ayun, biglang naglaho na parang bula, iniwan kaming dalawang mag-aaway.

Pinalayas ako ng landlord namin dahil sa gulo. Wala akong nagawa kundi mag-impake ng gamit ko habang pinapanood ako ni Aiko na umiiyak sa gilid. Nawala ang boardmate ko, nawala ang lalaking akala ko ay akin na, at higit sa lahat, nawala ang respeto ko sa sarili ko.

Ngayon, mag-isa na naman ako, kahit mahal ng renta, kaya minsan nagtatanong ako kung sino ang available na puwede makasama at makahati sa renta, para makatipid

 mali ako, kasalanan ko, Narealize ko na ang panandaliang s@rap at paghihiganti ay may katapat na habambuhay na pagsisisi.

Salamat sa pakikinig sa kwento ko, . Sana ay magsilbing aral ito sa iba na ang inggit at pagnan@sa ay hindi kailanman magbubunga ng mabuti