GINAWA LANG KAMING KATULONG SA AMING FAMILY REUNION

Hi sa lahat, nais ko lang sana ibahagi ang aking saloobin. Nagsimula ang lahat sa isang family reunion na matagal nang hinihintay. Akala namin ay magiging masaya, puno ng halakhakan at yakapan, ngunit sa halip ay naging paalala ito ng hirap, kahihiyan, at sakit na hanggang ngayon ay bumabagabag sa aming puso.

Pagdating pa lamang namin sa reunion, ramdam na agad ang hindi pagkakapantay. Ang mga kamag-anak na may kaya ay nakaupo na sa ilalim ng tent, nakaayos ang damit, may hawak na malamig na inumin. Samantalang kami, ni hindi pa nakakapahinga, agad nang tinawag para tumulong sa kusina.

Hindi man lang kami inalok ng mauupuan o kahit tubig. Parang awtomatiko na lang na kami ang kikilos, magbabalat ng bawang, maghihiwa ng sibuyas, at magluluto ng pagkain. Para bang ang pagiging mahirap ay sapat nang dahilan para gawin kaming utusan nang walang pasabi.

Habang pawis na pawis kami sa init ng kalan, ang mga may kaya ay nagtatawanan, nagkukuwentuhan, at nagse-selfie. Naririnig namin ang kanilang mga biro, mga plano sa bakasyon, at mga reklamo sa buhay na para sa amin ay tila luho na. Parang ibang mundo ang kinalalagyan nila.

Mas masakit pa, may ilan na nagbibitaw ng salita na tila ba normal lang. “Buti pa kayo, sanay sa gawain,” sabi ng isa. Tumawa sila, pero sa amin, parang may tumusok sa dibdib. Hindi iyon papuri, kundi paalala kung saan daw kami nararapat.

Habang naghuhugas kami ng mga pinggan na parang hindi nauubos, nakikita namin ang mga basong ginamit nila, iniwang marumi sa mesa. Walang nag-abala magligpit. Para bang sigurado silang may gagawa niyon para sa kanila, at kami na nga iyon, dahil wala raw kaming ibang silbi.

May pagkakataong may tumawag sa akin na parang aso. Isang kumpas lang ng kamay, tapos utos na agad. Walang “pakiusap,” walang “salamat.” Sa sandaling iyon, naramdaman kong lumiit ako, na para bang ang buong pagkatao ko ay nilamon ng kahihiyan.

Ang masakit, sariling kadugo namin ang gumagawa nito. Hindi estranghero, hindi amo, kundi pamilya. Mga taong dapat sana’y kakampi, pero sila pa ang unang humusga. Parang kasalanan namin na mahirap kami, na parang pinili namin ang ganitong buhay.

May mga bata ring nakasaksi. Ang mga anak namin ay tahimik lang sa gilid, pinapanood kaming magtrabaho habang ang ibang bata ay naglalaro at kumakain ng masasarap. Tinanong ako ng anak ko kung bakit kami lang ang pagod. Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

Gusto kong umiyak pero pinigilan ko. Ayokong makita nilang mahina ako. Pero sa loob-loob ko, durog na durog na ako. Ang reunion na dapat sana’y nagbuklod sa pamilya ay siya pang lalong naglayo sa amin sa isa’t isa.

Habang tumatagal ang araw, mas lalo naming naramdaman ang pagiging alipin. Walang pahinga, walang pasasalamat, at walang konsiderasyon. Kahit tapos na kaming kumain, kami pa rin ang nagligpit ng pinagkainan ng lahat, kahit halos wala na kaming lakas.

May isang kamag-anak na nagsabi, “Buti pa kayo, may silbi kayo dito.” Hindi ko alam kung sinadya niyang manakit, pero ramdam ko ang bigat ng salitang iyon. Para bang ang halaga namin ay nakatali lang sa kung gaano kami kapakinabang sa kanila.

Pag-uwi namin, walang nagsabi ng paalam. Walang nagtanong kung pagod ba kami o kung nakauwi ba kami nang maayos. Parang tapos na ang tungkulin namin, kaya tapos na rin ang pakialam nila sa amin. Doon ko tuluyang naramdaman ang lungkot.

Sa bahay, tahimik kaming kumain. Walang nagkukuwento. Ang mga mata namin ay pagod, pero ang puso namin ay mas pagod. Parang may sugat na hindi kita, pero mas masakit kaysa sa anumang pisikal na galos.

Kinabukasan, napag-usapan namin bilang pamilya ang nangyari. Walang sigawan, walang drama, pero may luha. Napagtanto naming hindi iyon simpleng pagod lang. Isa iyong trauma, isang karanasang nag-iwan ng marka sa aming dignidad.

Napagtanto rin naming hindi obligasyon ang magtiis para lang masabing “pamilya.” Hindi rin sukatan ng respeto ang pera. Kung paulit-ulit lang kaming bababuyin, mas mabuting umiwas kaysa masanay sa ganitong klaseng pang-aapi.

Kaya napagdesisyunan naming huwag na muling sumali. Hindi dahil may galit kami, kundi dahil may natitira pa kaming pagmamahal sa sarili. Ayaw na naming ilagay ang aming mga anak sa sitwasyong mararamdaman nilang mababa ang halaga nila.

Masakit ang desisyong iyon, pero kinakailangan. Hindi lahat ng pamilya ay ligtas. Hindi lahat ng ngiti ay totoo. Minsan, ang pinakamabigat na sugat ay galing mismo sa mga taong inaakala mong kakampi mo sa buhay.

Hanggang ngayon, dala pa rin namin ang bigat ng karanasang iyon. Tuwing may reunion na nababanggit, bumabalik ang alaala, ang init ng kusina, ang tunog ng pinggan, at ang malamig na tingin ng mga taong akala namin ay pamilya.

Ito ang dahilan kung bakit ayaw na naming bumalik. Hindi lahat ng paanyaya ay kailangang tanggapin. Minsan, ang pagtanggi ay isang paraan ng paghilom. At sa katahimikan ng aming desisyon, unti-unti naming binubuo muli ang aming sarili.