“Sanay Bumalik kana,dahil Bunt!s Ako”

Magadang araw sa inyong lahat. Dalawampu’t limang taong gulang ako nang makilala ko si Jonathan. Hindi ko inaasahan na sa gitna ng alikabok, ingay ng makina, at init ng araw sa construction site magsisimula ang kwentong magpapabago sa buong buhay ko.

Backhoe operator siya sa isang proyekto malapit sa aming lugar. Sa unang tingin, tahimik lang siya. Pero nang magsimula na kaming mag-usap, doon ko naramdaman ang kakaiba. May lambing sa boses niya, may ngiti sa bawat salita. Tuwing uuwi siya galing trabaho, dumadaan siya sa amin para mangumusta. Minsan may dalang tinapay, minsan tsokolate, minsan simpleng tanong lang kung kumain na ba ako.

Doon nagsimula ang kilig. Yung simpleng “ingat ka” bago siya pumasok sa trabaho. Yung paghawak niya sa kamay ko habang naglalakad kami sa gabi. Yung pangako niyang, “Pag natapos ang project na ’to, babawi ako sa’yo.” Sa bawat salitang binibitawan niya, unti-unti kong ibinibigay ang tiwala ko. Akala ko sigurado na. Akala ko totoo.

Mabilis ang mga araw kapag masaya ka. Hindi ko namalayan na tapos na pala ang project. Isang umaga, sinabi niya sa akin na ma-dedestino siya sa ibang lugar. “Sandali lang ’to,” sabi niya. “Tatawag ako. Babalik ako.” Mahigpit niya akong niyakap. Iyon ang huling yakap niya sa akin.

Lumipas ang mga araw. Wala. Isang linggo. Wala pa rin. Tinatawagan ko ang numero niya, pero hindi na sumasagot. Nagpapadala ako ng mensahe, pero puro seen lang hanggang sa tuluyan na akong i-block. Doon ko naramdaman ang unang saksak ng takot.

At saka ko nalaman ang totoo. Buntis ako.
Noong una, nanginginig akong hawakan ang pregnancy test. Umiiyak ako habang nakatingin sa dalawang guhit. Halo-halong emosyon ang naramdaman ko tuwa, takot, pagkalito. Ang una kong naisip ay si Jonathan. Tatawag siya. Babalik siya. Pananagutan niya ito. Pero araw-araw, mas malinaw na hindi na siya babalik.

Ngayong papalapit na ang Pasko, mas mabigat ang bawat gabi. Habang ang ibang babae ay abala sa paghahanda, ako’y tahimik na nakahiga, hawak ang aking tiyan. Ramdam ko ang galaw ng dinadala ko. Isang buhay na walang kasalanan, pero puno na agad ng tanong.

Paano ko sasabihin sa magulang ko? Paano ako manganganak mag-isa? Paano ko palalakihin ang batang ito kung ako mismo ay takot na takot? Sa bawat iyak ko sa gabi, walang kamay na humahaplos sa likod ko. Walang boses na nagsasabing magiging okay din ang lahat.

Minsan, sa gitna ng dilim, kinakausap ko ang anak ko. Humihingi ako ng tawad. Sinasabi ko sa kanya na mahal na mahal ko siya, kahit hindi ko alam kung paano ko haharapin ang bukas. Pinipilit kong maging matapang, pero may mga gabing hindi ko na kaya.

Ngayong Pasko, wala akong hinihiling na regalo. Wala akong hinihiling na pera. Ang tanging hiling ko lang ay bumalik sana ang ama ng dinadala ko. Hindi para sa akin, kundi para sa batang wala pang kamuwang-muwang sa mundo. Para kahit minsan, maramdaman niyang may ama siyang handang tumayo at humarap sa responsibilidad.

Kung sakaling marinig man niya ang hiling kong ito, sana maalala niya ang mga pangakong binitiwan niya. Sana maalala niya ang babaeng naniwala sa kanya. Sana, sa gitna ng malamig na gabi ng Pasko, piliin niyang bumalik.

Dahil sa bawat tibok ng pusong naririnig ko sa loob ko, mas lalo kong nararamdaman ang lungkot, takot, at pangungulila. At sa ilalim ng mga bituin ngayong Pasko, isa lang ang bulong ng puso ko bumalik ka na sana. Para sa anak mo