GINAWA AKONG KATULONG SA BAHAY NG BF KO AT PAMILYA NIYA NG MAG LIVE IN KAMI SA KANILA, KATWIRAN NI BF AT PAMILYA NIYA PAKIKISAMA DAW YUN

Simula nang tumira ako sa bahay ng BF ko, akala ko magiging masaya at magaan ang lahat.

Akala ko, “family na tayo,” sabi pa niya noon.

Pero mabilis palang napapalitan ng realidad ang mga pangako.

Tuwing madaling araw, ako ang unang bumabangon. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil may maririnig akong kaluskos sa pinto.

“Hoy, gising na. Pakilinis muna ng sala,” sabi ng mama niya, hindi man lang tumitingin sa akin.

Pinipilit kong ngumiti kahit ramdam ko ang bigat sa dibdib. Hindi ko alam kung girlfriend pa ba ako o katulong na.

Habang nagwawalis, naririnig ko ang tawanan nila sa hapag, nag-aalmusal.

Ako? Pagkatapos ko pa maghugas para makakain.

Minsan, sinubukan kong magsalita kay Mark, boyfriend ko.

“Love… parang ako na lahat gumagawa. Nakakahiya naman sa inyo, pero parang—”
Hindi pa ako tapos, putol niya agad.

“Nasa bahay ka namin. Natural lang tumulong ka. Wag ka na maarte.”

Parang may tumusok sa puso ko. Tulong? Pero bakit parang ako lang? Bakit parang obligasyon na? Bakit parang wala na akong karapatan?

Isang gabi, pagod na pagod ako. Nilabhan ko damit nila, nagluto ng hapunan, nagligpit ng bahay. Si Mark, nakahiga lang, hawak cellphone, naglalaro. Lumapit ako at dahan-dahang umupo sa tabi niya.

“Love, pagod na ako,” bulong ko, parang umaasa na kahit konting lambing ay makuha ko.

Hindi siya tumingin. “Kung pagod ka, matulog ka. Bukas maaga ulit.”

Doon ko naramdaman ang parang pagkulong. Hindi ito pagmamahal. Hindi ito tahanan.

Kinabukasan, habang naglalatag ako ng tuyong damit, napahinto ako. Tumingala ako sa bawat sulok ng bahay na ilang buwan ko nang minamaster.

Parang bigla kong narinig ang sarili ko sa isip ko..

“Hindi ko to deserve.”

Lumapit ako kay Mark na nakaupo sa sofa. Nanginginig ang boses ko.

“Aalis ako. Hindi ito yung pinangako mo. Hindi ako katulong dito.”

Ngumisi lang siya, parang hindi naniniwala.

“Saan ka pupunta?”

“Sa lugar na may respeto.”

Bitbit ko yung maliit kong bag, at paglabas ko ng pintuan, parang huminga ulit ang puso ko. Hindi ko alam saan ako tutuloy, pero ang sigurado ko…

Mas pipiliin ko ang hirap na may dignidad, kaysa ang mansyon na kapalit ay pagdurusa