GAL!T AKO SA KABIT NI PAPA KAYA NILAGYAN KO NG SILI ANG MGA P4NTY NIYANG NAKASAMPAY. KINABUKASAN NAGSIS!S!G4W SI KABIT DAHIL HUM4PD! NA YUNG SA K4NYA. NAG HIWALAY NA KASI SI MAMA AT PAPA DAHIL SA KABIT NI PAPA, DAHIL NASAKTAN SI MAMA NAG ABROAD SIYA AT YUNG KABIT NI PAPA TUMIRA NA SIYA SA BAHAY

Nagsimula ang lahat nung nag-desisyon si Papa na palitan ang “Original” ng “Rebranding.” Ang masakit, habang si Mama ay nagpapakapagod sa Dubai para lang maka-move on at kumita, itong si “Step-Monster-in-Waiting” itago natin sa pangalang Shirley ay feeling Disney Princess na lumipat sa bahay namin.

​Si Shirley? Makati. Literal. Hindi lang sa ugali, pati sa galaw. Kulang na lang lagyan niya ng bakod si Papa. Pero ang pinaka-ayaw ko? ’Yung isinasampay niya ang mga “P4nties” niya sa tapat pa mismo ng bintana ko. Color-coded pa ang lola mo, akala mo naman may pa-pista.

​”Gosh, ang init naman dito sa bahay niyo, babe,” rinig kong sabi ni Shirley habang nagpapabebe kay Papa sa baba.

​Mainit? Sige, bibigyan kita ng tunay na heat wave, bulong ko sa sarili ko.

​Nung hapon na ’yun, timing na umalis si Papa para bumili ng alak. Si Shirley naman, nasa loob, busy mag-TikTok. Kinuha ko ang secret weapon ko mula sa kusina… Siling Labuyo.

​Dinikdik ko ’yun nang maigi hanggang sa lumabas ang katas. Suot ang gloves syempre, safety first! dahan-dahan akong lumabas sa sampayan.

​Target locked: Ang paborito niyang neon pink na lacey panty.

​Kuskos dito, kuskos doon. Binabad ko talaga ang “strategic areas.” Sinigurado kong tuyo na ang ebidensya bago ko siya iniwan doon, naghihintay ng bikt!ma.

​Kinabukasan… Alas-sais pa lang ng umaga, nabulabog ang buong bahay.

​”AAAAAAAHHHHHHH! BBAE! ANG HAPDI! JUSKO, MAY SUNOG!!!”

​Muntik na akong mahulog sa kama sa sobrang tawa. Lumabas ako ng kwarto, kunyari bagong gising. Nakita ko si Shirley, tumatakbo nang pabalik-balik sa bahay.

Ang weird ng lakad niya parang itik na naiihi na ewan. Nakakangkang siya habang paypay nang paypay sa baba niya gamit ang abaniko ni Lola.

​”Babe! Ano nangyayari?!” tanong ni Papa na gulat na gulat.

​”HINDI KO ALAM! YUNG… YUNG… YUNG ‘ANO’ KO! PARA AKONG NAGSASAING NG MAY APOY SA LOOB!” sigaw ni Shirley habang umiiyak.

​”Baka naman allergic ka sa detergent, Tita Shirley?” singit ko habang nagpipigil ng ngisi. “O baka naman… karma? Sabi kasi nila, kapag nanggaling sa nakaw, nag-aapoy talaga.”

​Tumakbo siya sa banyo at narinig naming nagbubuhos siya ng timba-timbang tubig. Pero ang nakakatawa, lalong humahapdi ’yun kapag nababasa!

​”MAMA! TULONG! NARARAMDAMAN KO NA ANG !MPYERNø!” hiyaw niya mula sa banyo.

​Napakamot na lang si Papa. Ako naman, kinuha ko ang phone ko at nag-message kay Mama sa Dubai…

​”Ma, don’t worry. Umiiyak na ang kabit. Masyado raw maanghang ang buhay niya rito.”

​Simula noon, hindi na siya nag-iiwan ng sampay sa labas. At sa tuwing dadaan siya sa harap ko, nginingitian ko lang siya habang kumakain ng Bicol Express.

​Lesson learned kay kabit Huwag mang-agaw, para ang “flower” mo ay hindi maging “Chilli Garlic Sauce.