“B€MB∆NG PAMPAOSPITAL NG ANAK KO”


Hindi ko alam kung saan magsisimula, pero nais kong ilabas ang kwentong matagal ko nang ikinimkim. Tawagin niyo na lamang akong Maria dalawampu’t limang taong gulang, at isang single mother. Bata pa ang anak ko nang tuluyan kaming talikuran ng ama niya. Simula noon, ako na ang naging nanay, tatay, at sandigan niya.

Isa po akong labandera, sanay na ako sa hirap sa puyat, sa pagtitipid, sa pagod ng maghapon.

Pero walang makapaghahanda sa sakit ng makitang ang sarili mong anak ang nahihirapan.

Isang gabi, bigla na lang inatake ng matinding hika ang anak kong si Luis, anim na taong gulang. Dinala ko siya sa ospital, nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang maliit niyang katawan. Nakakabit siya sa oxygen, pilit humihinga, at bawat hingal niya ay parang tumutusok sa dibdib ko.

Sa ospital, mabilis dumating ang mga resita, kailangan ko ng pera. Sinubukan ko manghiram pero wala. Ang kinikita ko sa paglalabada ay hindi sapat. Kahit ipunin ko ang lahat, kulang pa rin.

Doon ko naalala si Edwin, isang kakilala naming may maliit na negosyo at minsang tumulong sa amin noon. Nilunok ko ang hiya at nagpadala ng mensahe, humihingi ng tulong. Hindi nagtagal, sumagot siya at sinabing pupunta siya.

Akala ko sa ospital siya dadating. Pero iba ang lugar na itinuro niya, sa isang m¢tel. Nag-usap kami nang masinsinan. Doon niya inamin na matagal na niya akong gusto, at handa raw siyang tumulong pero may kapalit. Isang gabing hindi ko kailanman inakala na papasukin ko.

Gusto kong tumanggi. Gusto kong umalis. Pero sa isip ko, ang anak kong hirap huminga, nakahiga sa malamig na kama ng ospital. At bilang isang ina, pinili ko ang ikabubuhay ng anak ko kaysa sa sarili kong dangal.

Hindi ko ikukuwento ang mga detalye ng gabing iyon. Hindi iyon ang mahalaga. Ang mahalaga ay ang pakiramdam ng pagiging wasak, ng pag-uwi na may dalang pera pero iniwan ang bahagi ng sarili.

Kinabukasan, nabayaran ang ospital. Naituloy ang gamutan. At nang makita kong bumubuti ang lagay ni Luis, doon ko napagtantong kahit gaano kasakit ang dinanas ko, sulit iyon para sa kanya.

Ngunit hindi pala doon nagtatapos ang lahat.

Pagkaraan ng ilang araw, muli kaming kinapos. At muli siyang nagpakita. Hindi na kailangang magsalita alam ko na agad ang ibig niyang sabihin. At muli, bilang isang inang desperado, napilitan akong pumayag.

Hanggang sa dumating ang araw na tuluyan nang gumaling ang anak ko. Doon ako nagkaroon ng lakas ng loob na putulin ang ugnayang iyon. Lumipat ako ng trabaho, nagsikap, at unti-unting bumangon.

Ngayon, hindi pa rin madali ang buhay. May mga gabing payak lang ang hapunan. Pero malaya na ako. Hindi na ako nagbabayad ng utang na hindi pera ang kapalit.

At sa tuwing makikita kong mahimbing ang tulog ng anak ko, alam kong tama ang desisyon kong lumaban hindi para sa sarili ko, kundi para sa kanya.