“ANG GALING NI ATTY SA K∆M∆”

Hello ako si Maya, 21 anyos at lumaki sa masikip na eskinita ng Tondo. Ang buhay namin ay isang kahig, isang tuka, lalo na’t maysakit ang tatay ko. Ang nanay kong si Aling Rosa ang tanging inaasahan namin, nagtatrabaho siya bilang katulong sa limang malalaking bahay sa Forbes Park.
Isang araw, biglang binalot ng matinding lagnat at rayuma si Nanay kaya hindi siya makabangon sa higaan. Bilang panganay, alam kong tungkulin kong humalili sa kanyang mga trabaho para hindi kami mawalan ng pangkain. Bitbit ang kaba at determinasyon, pinasok ko ang mundo ng mga mayayaman na dati ay pangarap lang.
Sa huling mansyong pinuntahan ko, doon ko nakilala ang may-ari na si Sir Ricardo, isang sikat na abogado. Sa edad na apatnapu’t dalawa, bakas sa kanya ang yaman pero mas nangingibabaw ang kanyang kayabangan sa bawat kilos. Noong unang araw ko pa lang, naramdaman ko na ang malagkit niyang tingin sa aking k*tawan.
Habang naglilinis ako ng kanyang library, bigla na lang lumapit si Sir at pilit akong hin*lik@n sa aking mga labi. Hindi ako nagulat o natakot dahil marami na akong naging karanasan sa mga lalaki noon sa aming lugar. Hinayaan ko lang siya, iniisip na baka ito na ang pagkakataon kong kumita.
Subalit, laking dismayo ko nang dalhin niya ako sa kanyang silid dahil napakatabang ng kanyang ipinamalas na galing sa pgktlk. Para sa isang abogadong tinitingala, ang kanyang prfrm@nc* ay masasabi kong pinakawalang-kwenta sa lahat. Hindi ako nakatiis at diretsahan kong sinabi kay Sir ang totoo na hindi ako n@s*y@h@n.
Dahil sa sobrang napahiya sa aking sinabi, bigla akong sn@mpl ni Sir Ricardo at padaskol na naghagis ng limang libong piso. “Lumayas ka sa paningin ko!” sigaw niya habang nanginginig ang kanyang boses sa matinding galit. Pinulot ko ang pera at umuwing may pasa, pero malaking tulong na ito sa amin.
Tatlong araw ang lumipas na hindi ko siya kinakausap o tinitingnan man lang dahil sa kanyang ipinakitang kagaspangan ng asal. Lunes noon, pagkatapos ng aking klase sa kolehiyo, bumalik ako sa kanyang mansyon para tapusin ang aking mga gawain. Pagpasok ko pa lang ay amoy alak na ang buong sala ni Sir.
Kahit alas-kwatro pa lang ng hapon, halatang lsng na si Sir Ricardo pero tila nagbago ang kanyang pakikitungo sa akin. Inalok niya ako ng napakalaking halaga, halagang hindi ko kikitain sa isang taon na paglilinis. Dahil sa pangangailangan ng pamilya at gamot ni Tatay, mabilis akong pumayag sa alok ni Sir.
Dinala niya ako sa kanyang malambot na kama at mabilis na hnbr@n ang aking mga suot na damit . Bago kami magsimula, kumuha si Sir ng isang maliit na barreta ng tsokolate at hinati ito sa aming dalawa. “Kainin mo ito, Maya, tignan natin ang galing mo,” bulong niya sa akin.
Ilang minuto lang matapos kainin ang tsokolate, naramdaman ko ang kakaibang init na dumadaloy sa bawat ugat ng aking ktwn. Bigla akong nakaramdam ng matinding pgnns* na hindi ko pa naranasan sa buong buhay ko noon. Tila nawawala ako sa sarili at ang tanging gusto ko lang ay ang h@w@k ni Sir.
“Ano ba itong pinakain niyo sa akin, Sir? Bakit ganito ang nararamdaman ko?” tanong ko sa kanya habang ako ay hmnghl. Tumawa lang si Sir Ricardo nang mahina at sinabing, “Dzir ang tawag dyan, pampagising ng dg*.” Hindi ko alam kung ano iyon, basta naging agresibo na kaming dalawa sa k@m@.
Nagulat ako dahil sa loob ng siyamnapung minuto, nakatatlong rnd kami na puno ng enerhiya at matinding init ng ktw*n. Bawat rnd ay tumatagal ng mahigit labing-walong minuto, malayo sa dati niyang bilis. Para sa edad ni Sir na apatnapu’t dalawa, napakagaling na niya dahil sa tulong ng mahiwagang tsokolate na iyon.
Pag-uwi ko sa aming barong-barong sa Tondo, agad kong hinalungkat ang internet tungkol sa salitang binanggit ni Sir na Dzir. Natuklasan kong isa pala itong spplmnt na sadyang pampagana at pampalakas para sa mga kalalakihan sa kanilang pakikipag-nnk. Doon ko naintindihan kung bakit naging ganoon katindi ang aming naging karanasan kanina.
Kahit na mayabang si Sir Ricardo, hindi ko maikakaila na nabigyan niya ako ng kakaibang lgy@ at sarap sa ktw*n. Naging regular ang aming usapan tuwing Lunes at Huwebes, at unti-unti ay napupuno ang aking alkansya para sa operasyon. Tinitiis ko ang lahat ng kanyang kapritso para lamang sa kinabukasan ng aking ama.
Ang bawat hapon sa Forbes Park ay naging isang skrtng laro para sa aming dalawa na walang ibang nakakaalam. Sa likod ng mga mamahaling kurtina at aircon na silid, doon ko ibinibigay ang aking srbsy kapalit ng pera. Mahirap man sa simula, natutunan ko ring sakyan ang bawat l*st ni Sir para sa pamilya.
Minsan ay naiisip ko kung hanggang kailan ko kayang panindigan ang ganitong uri ng pamumuhay sa loob ng mansyon. Alam kong hindi habambuhay ay katulong lang ako at kailangan kong makatapos ng aking pag-aaral sa lalong madaling panahon. Gagamitin ko ang bawat sentimong binibigay ni Sir para makabangon kami sa hirap.
Salamat sa “Dzir” at sa kayabangan ni Sir Ricardo, nagkaroon ako ng pagkakataon na mabago ang takbo ng aming buhay. Kahit na sa ganitong paraan ko nakuha ang pera, alam ng Diyos na para ito sa aking mga magulang. Sa bawat pag-alis ko sa Forbes, baon ko ang pag-asang balang araw ay makakaalis din.
Sa mundong ito, kailangang maging matalino at maparaan kung ayaw mong mamatay sa gutom at kawalan ng pag-asa. Natutunan kong ang dgnd@d ay mahalaga, pero ang sikmura ng pamilya ay mas kailangang unahin sa panahon ng krisis. Ang bawat smpl at bawat hlk ni Sir ay may katumbas na halagang iipunin.
Haharapin ko ang bukas nang may taas-noo, bitbit ang mga aral na nakuha ko sa loob ng library at kwarto. Hindi ako papayag na hanggang dito na lang ako, gagamitin ko ang bawat karanasan para maging mas matatag na babae. Ang lihim ng Forbes Park ay mananatiling lihim sa aming dalawa ni Sir Ricardo.
Balang araw, ako naman ang magiging abogada at hindi na kailangang maglingkod sa ibang tao para lang mabuhay nang maayos. Itatabi ko ang mga alaala ng tsokolate at ng “Dzir” bilang bahagi ng aking madilim ngunit makulay na nakaraan. Dito nagtatapos ang aking kwento, isang dalagang palaban sa tadhana para maka survive