Sabi nila, kapag nakatira ka sa isang murang apartment sa Maynila, dapat matuto kang maging bingi at butas ang mata.

Huwag kang makikialam sa ingay ng kapitbahay, at huwag kang magtatanong kung bakit may nag-aaway sa hatinggabi.

Ako si Aris, isang call center agent na sanay sa graveyard shift at sanay na ring mabuhay nang mag-isa.

Dito sa inuupahan kong unit sa Sampaloc, tatlo lang kaming nangungupahan sa buong floor.

Ako sa dulo, isang matandang laging tulog sa gitna, at ang mag-asawang sina Leo at Rina sa tapat ko.

Si Leo ay isang tahimik na lalaki, laging naka-jacket kahit mainit, at madalas na may dalang malalaking bag.

Si Rina naman ang tipikal na maybahay maganda, laging nakangiti, at laging nagbibigay ng ulam sa amin.

Pero nitong nakaraang dalawang linggo, biglang tumahimik sa unit nila.

Wala na yung amoy ng ginisang bawang tuwing umaga na laging niluluto ni Rina.

Wala na rin yung tunog ng TV nila na laging nakatutok sa mga balita.

Isang gabi, bago ako pumasok sa trabaho, nakasabay ko si Leo sa hagdan.

Napansin kong sobrang putla niya at parang ilang araw na siyang hindi natutulog.

“Si Rina, Leo? Parang hindi ko na siya nakikita ah?” tanong ko bilang pakikipag-kapwa tao.

Tumigil siya sa paglakad, hindi tumingin sa akin, at mahinang sumagot.

“Umuwi muna sa probinsya, namatayan ng lola,” sabi niya bago mabilis na bumaba ng hagdan.

Tumango lang ako, pero may kung anong mali sa tono ng boses niya parang galing sa ilalim ng lupa.

Lumipas ang tatlo pang araw at doon ko na napansin ang kakaibang amoy sa hallway.

Hindi siya amoy ng basura, kundi isang matamis na amoy na hinaluan ng sobrang tapang na kemikal.

Parang amoy ng mga bulaklak sa punerarya na binuhusan ng zonrox para hindi mangamoy ang paligid.

Noong gabing iyon, hindi ako nakapasok sa trabaho dahil masama ang pakiramdam ko.

Bandang ala-una ng madaling araw, narinig ko ang pagbukas ng pinto sa tapat yung unit nina Leo.

Sinilip ko sa butas ng pinto ko at nakita ko si Leo na may hinihilang malaking maleta.

Pawis na pawis siya at parang hirap na hirap siyang ilabas yung maleta sa makipot na hallway.

Tumigil siya sa tapat ng pinto ko, tila nakikiramdam kung may gising sa loob.

Pinigilan ko ang paghinga ko habang nakadikit ang mata ko sa silip ng pinto.

Doon ko napansin na may tumatagas na maitim na likido mula sa zipper ng maleta.

Dahan-dahan itong gumuguhit sa sahig ng apartment, parang isang mahabang uod na itim.

Nang makababa na si Leo, hindi ako nakatiis at lumabas ako ng kwarto ko.

Gusto kong kumpirmahin kung guni-guni ko lang ba ang nakita ko o totoo ang hinala ko.

Paglabas ko, tumambad sa akin ang bakas sa sahig, pero ang mas kumuha ng atensyon ko ay ang pinto nina Leo.

Hindi ito naka-lock, bahagya itong nakawang, parang sadyang iniwan para pasukin.

Dala ng curiosity at kaba, dahan-dahan kong itinulak ang pinto.

Sinalubong agad ako ng sobrang tapang na amoy ng Lysol at formalin na halos makahilo.

Binuksan ko ang flashlight ng phone ko at nilibot ang paningin sa loob ng maliit na sala.

Malinis ang bahay, sobrang linis, parang walang taong nakatira doon sa loob ng ilang taon.

Pumasok ako sa kusina at doon ko nakita ang isang bagay na nagpatayo ng balahibo ko.

May isang plato sa mesa, may lamang kanin at ulam na tila ilang araw nang nandoon.

At sa tabi ng plato, may ilang mahabang hibla ng buhok na kulay blonde ang kulay ng buhok ni Rina.

Dinala ako ng mga paa ko papunta sa banyo, kung saan nanggagaling ang pinakamatapang na amoy.

Nang buksan ko ang pinto ng banyo, doon na ako tuluyang napasandal sa pader at napahawak sa bibig ko.

Puno ng mga air freshener ang banyo, nakasabit sa bawat sulok, lahat ay amoy bulaklak.

Pero sa loob ng bathtub, may mga bakas ng kulay pulang mantsa na pilit nilinis pero hindi natanggal.

May nakita rin akong isang maliit na cabinet sa ilalim ng lababo na bahagyang nakabukas.

Nang silipin ko ang loob, nakita ko ang mga ID ni Rina, ang kanyang bag, at ang kanyang cellphone.

Kung umuwi siya sa probinsya, bakit naiwan dito ang lahat ng mahahalagang gamit niya?

Biglang nag-vibrate ang phone ko sa bulsa ko, halos mabitawan ko ito sa gulat.

May nag-text, galing sa isang unknown number pero alam ko kung sino ang nagpadala.

“Sana hindi ka na lang pumasok sa loob, Aris. Ngayon, kailangan ko nang magdala ng isa pang maleta.”

Narinig ko ang mahinang pag-click ng pinto sa labas ang pinto ng main entrance ng apartment.

May pumasok, at ang mga hakbang nito ay dahan-dahang papalapit sa unit nina Leo.

Alam kong si Leo iyon, at alam kong hindi siya papayag na may nakakaalam sa ginawa niya.

Mabilis kong hinalughog ang banyo para sa anumang pwedeng gamiting pananggalang.

Doon ko napansin ang isang maliit na butas sa kisame ng banyo, parang lagusan papunta sa attic.

Sumampa ako sa inidoro at sinubukang abutin ang kisame habang naririnig ko ang pagbukas ng pinto ng sala.

“Aris? Alam kong nandiyan ka. Sayang naman yung ulam na niluto ni Rina para sa’yo,” boses ni Leo, kalmado pero nakakatakot.

Nakalusot ang kalahati ng katawan ko sa kisame nang biglang bumukas ang pinto ng banyo.

Nakita ko ang mukha ni Leo sa ilalim, hawak niya ang isang martilyo na may bahid pa ng tuyong dugo.

Ngumiti siya sa akin, isang ngiting hindi ko malilimutan habang buhay.

“Akala mo ba si Rina lang ang kinuha ko? Tingnan mo kaya ang ilalim ng kama mo pagbaba mo.”

HINDI KO NA ALAM KUNG TATALON BA AKO PABABA O TUTULOY SA MADILIM NA KISAME.

ANONG MERON SA ILALIM NG KAMA KO NA HINDI KO NAPAPANSIN TUWING NATUTULOG AKO?
(Part 2)

Nanginig ang buong katawan ko habang nakabitbit ang kalahati ng katawan ko sa kisame ng banyo.

Ang boses ni Leo ay parang galing sa hukay, malamig at walang kahit anong emosyon.

“Bakit hindi ka sumasagot, Aris? Hindi ba’t magkaibigan tayo?” bulong niya habang dahan-dahang lumalapit sa inidoro kung saan ako nakatungtong.

Sa sobrang takot, naitulak ko ang sarili ko paitaas at tuluyang nakapasok sa madilim na attic ng lumang apartment.

Rinig na rinig ko ang malakas na paghampas ng martilyo sa pader ng banyo dahil sa galit niya na nakatakas ako.

“Hahanapin kita, Aris! Kahit saan ka magtago, alam ko ang bawat sulok ng gusaling ito!” sigaw niya na sinundan ng nakakakilabot na tawa.

Gapang ako nang gapang sa madilim at maalikabok na kisame, hindi ko alam kung saan ang labas.

Ang tanging nasa isip ko ay ang sinabi niya na may kung anong nasa ilalim ng kama ko sa sarili kong unit.

Dahil magkadikit lang ang mga unit, nahanap ko ang tapat ng kwarto ko base sa mga butas ng bentilasyon.

Dahan-dahan kong kinalas ang isang board sa kisame at bumaba ako nang mabilis, direkta sa loob ng kwarto ko.

Hingal na hingal ako at basang-basa ng pawis, pero hindi ako huminto para magpahinga.

Dahan-dahan akong lumuhod sa sahig, nanginginig ang mga kamay habang pilit na inaabot ang laylayan ng bedsheet.

Pikit-mata kong itinaas ang tela at itinapat ang flashlight ng phone ko sa ilalim ng kama.

Akala ko kung anong halimaw ang makikita ko, pero mas malala pa pala sa kahit anong nightmare ang nandoon.

Isang malaking plastic container ang nakatago sa pinakasulok, balot na balot ng duct tape.

Nang buksan ko ang takip, halos mawalan ako ng malay sa nakita ko sa loob.

Hindi ito si Rina.

Ang nakita ko ay ang mga gamit ng matandang lalaki na nakatira sa gitnang unit si Mang Berting.

Nandoon ang kanyang pustiso, ang kanyang salamin, at isang duguang t-shirt na may nakasulat na pangalan niya.

At sa ilalim ng mga gamit na iyon, may isang notebook na puno ng mga listahan ng mga pangalan.

Nakalista doon ang bawat tenant na tumira sa apartment na ito sa loob ng limang taon.

Lahat ng pangalan ay may ekis, maliban sa dalawa: si Rina at ako.

Doon ko napagtanto na hindi lang si Rina ang biktima ni Leo sa loob ng gusaling ito.

Si Mang Berting na akala ko ay laging tulog, matagal na palang wala at malamang ay kasama na sa mga maletang inilalabas ni Leo.

Biglang may narinig akong kaluskos sa labas ng pinto ko ang dahan-dahang pag-ikot ng doorknob.

“Aris, alam kong nakababa ka na. Nakita mo na ba ang sorpresa ko para sa’yo?”

Hindi ko alam kung paano niya nalaman na nandoon na ako, pero alam kong hindi na ako ligtas sa loob ng kwarto ko.

Mabilis kong kinuha ang notebook at ang cellphone ko para tumawag ng tulong, pero wala akong signal.

Parang sinasadya na sa parteng ito ng gusali ay laging “No Service” ang lumalabas.

Napansin ko ang isang maliit na note na nakadikit sa huling pahina ng notebook ni Mang Berting.

“Huwag kang magtitiwala sa landlady. Siya ang nagbibigay ng susi.”

Nanlamig ako lalo. Ang landlady namin na si Aling Nena ay ang nanay ni Leo.

Kaya pala kahit anong reklamo ng mga kapitbahay noon tungkol sa amoy, laging sinasabi ni Aling Nena na baradong imburnal lang ito.

Kasabwat ang sarili niyang ina sa paglilinis ng mga ebidensya at pagpili ng susunod na biktima.

Tumigil ang pag-ikot ng doorknob at biglang tumahimik ang paligid.

Inakala ko na umalis na siya, pero nagkakamali ako.

Isang matulis na bagay ang biglang bum@on mula sa kabilang panig ng pinto ang dulo ng martilyo.

Sinisira niya ang pinto ko nang paunti-unti, dahan-dahan, parang nakikipaglaro sa akin.

“Alam mo ba kung bakit ikaw ang huli, Aris? Kasi ikaw lang ang nakapansin sa pabango ni Rina.”

Sa bawat hampas niya sa pinto, pakiramdam ko ay papalapit na rin ang katapusan ko.

Wala akong ibang malalabasan kundi ang bintana na may rehas na bakal.

Sinubukan kong sipain ang rehas pero masyado itong matibay at luma na.

Habang nagpapanic ako, napansin ko ang cellphone ni Rina na nakuha ko kanina sa banyo nila.

Bigla itong umilaw at may isang message na pumasok, isang location pin.

“Nandito pa ako sa basement. Buhay pa ako. Tulungan mo ako.”

Hindi pa pat@y si Rina! Ang maletang inilabas kanina, maaaring hindi si Rina ang laman niyon.

Nabuhayan ako ng loob pero kasabay nito ang tuluyang pagkawasak ng pinto ko.

Tumambad sa akin si Leo, pero sa pagkakataong ito, hindi na lang martilyo ang hawak niya.

May dala na siyang isang gallon ng gasolina at isang lighter na handa nang sindihan.

“Kung hindi kita makuha sa maleta, dadaanin na lang kita sa apoy, Aris.”

Itinapon niya ang gasolina sa loob ng kwarto ko at bago pa man niya maihulog ang lighter, may narinig kaming sirena ng pulis sa labas.

Pero hindi pulis ang dumating… kundi ang mga itim na sasakyang nakita ko sa kalsada kanina.

Sino ang mga taong ito at bakit sila sumusugod sa loob ng apartment namin?

HINDI KO ALAM KUNG KAKAMPI BA SILA O MAS MALALANG KALABAN.

ANG TANGING ALAM KO, KAILANGAN KONG MAUNA SA BASEMENT BAGO PA SILA MAKARATING KAY RINA.
(Part 3)

Bumagsak ang lighter sa sahig na may basang gasolina pero bago pa man ito magliyab, isang malakas na sipa ang nagpabukas sa pinto ng unit ko.

Hindi ito pulis. Hindi rin ito ang landlady.

Mga lalaking naka-tactical gear, naka-maskara, at may hawak na matataas na kalibre ng baril ang pumasok.

Sa isang iglap, tila naging action movie ang loob ng maliit kong kwarto.

“Target identified! Secure the informant!” sigaw ng isa sa kanila habang mabilis na dinadapa si Leo sa sahig.

Nagpupumiglas si Leo, sumisigaw ng mga mura, pero hindi siya nanalo sa tatlong lalaking dagan-dagan siya.

Ako naman ay nakataas ang dalawang kamay, nanginginig, at hindi alam kung ano ang susunod na mangyayari.

Lumapit sa akin ang isang lalaking tila siya ang lider, tinanggal niya ang kanyang maskara.

Halos lumuwa ang mata ko nang makilala ko kung sino ang nasa harap ko.

Si Mang Berting.

Ang matandang kapitbahay namin na akala ko ay biktima na ni Leo at matagal nang nawawala.

Pero wala na ang hitsura niyang mahina at laging tulog tuwid na ang tayo niya at puno ng awtoridad ang kanyang mga mata.

“Pasensya na, Aris. Kailangan naming magpanggap para hindi masira ang operasyon,” sabi niya habang tinutulungan akong tumayo.

“A-anong operasyon? Sino ba kayo? At nasaan si Rina?” sunod-sunod kong tanong.

Hindi sumagot si Mang Berting, sa halip ay itinuro niya ang notebook na hawak ko pa rin.

“Ang notebook na ‘yan ay hindi listahan ng mga biktima ni Leo. Listahan ‘yan ng mga undercover agents na pinasok namin sa sindikato ng pamilya nila.”

Nanlamig ako sa narinig ko. Ang buong apartment na ito ay hindi lang pala tirahan ito ay isang “safehouse” para sa isang malaking drug cartel.

At si Leo? Hindi lang siya isang baliw na kill3r. Siya ang “cleaner” ng organisasyon.

“Si Rina… nasaan si Rina?” ulit ko, dahil naalala ko ang text message na natanggap ko kanina.

Nagkatinginan ang mga tauhan ni Mang Berting at doon ko naramdaman na may hindi magandang nangyari.

“Si Rina ay isa sa aming pinakamagaling na agent. Pero kaninang hapon, nalaman ni Aling Nena ang tunay niyang pagkatao.”

Mabilis kaming bumaba sa basement, sa lugar kung saan nanggaling ang location pin sa cellphone.

Ang basement ay amoy amag, madilim, at puno ng mga lumang gamit na natatakpan ng trapal.

Doon, sa isang sulok, nakita namin si Aling Nena na may hawak na bar!l, nakatutok sa ulo ng isang babaeng nakatali sa upuan.

Si Rina. Bugbog ang mukha niya, punit-punit ang damit, pero gising pa ang kanyang diwa.

“Huwag kayong lalapit! Isasama ko ang babaeng ito sa impy3rno!” sigaw ni Aling Nena habang nanlilisik ang mga mata.

“Nena, tapos na ang laro. Hawak na namin si Leo,” kalmadong sabi ni Mang Berting habang nakatutok din ang bar!l sa landlady.

Tumawa si Aling Nena, isang tawang puno ng kawalang-pag-asa at poot.

“Akala niyo ba si Leo lang ang anak ko? Aris… hindi mo ba naisip kung bakit ang daling pumasok ng mga tao rito?”

Tumingin siya sa akin, at doon ko napansin ang isang litrato sa dingding ng basement na ngayon ko lang nakita.

Litrato iyon ng pamilya nila. Nandoon si Aling Nena, si Leo, at isang batang lalaki na pamilyar ang mukha.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang mapagtanto ko kung sino ang batang iyon.

Ang mukha sa litrato ay ang mukha ko noong bata pa ako.

“Ikaw ang paborito kong anak, Aris. Ang anak na itinago ko para manatiling ‘malinis’ ang pangalan.”

Biglang gumuho ang mundo ko. Ang landlady na kinatatakutan ko, ang kill3r na muntik nang pumatay sa akin… pamilya ko sila?

Kaya ba hindi ako kasama sa mga may ekis sa notebook? Kaya ba lagi akong binibigyan ng ulam ni Rina?

“Hindi… hindi ‘yan totoo!” sigaw ko habang pilit kong inaalala ang mga magulang ko na sabi ay nam@tay sa aksidente.

“Totoo ‘yan, Aris. Pinabura namin ang alaala mo sa tulong ng mga gamot na nilalagay namin sa tubig mo rito sa apartment.”

Sa gitna ng kaguluhan, isang put*k ng bar!l ang umalingawngaw sa buong basement.

Tumalsik ang dug* sa mukha ko at nakita kong bumagsak si Aling Nena sa sahig.

Binar!l siya ni Rina gamit ang isang maliit na bar!l na nakatago pala sa kanyang binti na hindi napansin ng landlady.

“Aris, tumakbo ka na! Hindi sila titigil hanggang hindi ka nagiging katulad nila!” sigaw ni Rina habang sinusubukan niyang kalasin ang tali niya.

Pero bago pa ako makagalaw, biglang nam@tay ang lahat ng ilaw sa basement.

Narinig ko ang mabilis na pagtakbo ng maraming tao at ang tunog ng mga sasakyang paalis.

Nang bumukas ang emergency lights, wala na si Mang Berting. Wala na ang mga tauhan niya.

At ang pinaka-shocking… wala na rin ang bangk@y ni Aling Nena at ang nakataling si Rina.

Ang tanging naiwan sa basement ay ang notebook ko at isang bagong message sa phone ko.

“Welcome back to the family, Aris.

HINDI KO NA ALAM KUNG SINO ANG KAKAMPI AT SINO ANG KALABAN.

BUHAY PA BA ANG PAMILYA KO O LAHAT NG ITO AY ISANG MALAKING SETUP LANG?

(Part 4)

Nakatayo lang ako sa gitna ng basement, nanginginig ang buong katawan habang hawak ang notebook na punong-puno ng mga pangalan ng taong “nawala.”

Wala na si Mang Berting, wala na ang mga armadong lalaki, at kahit ang b@ngkay ni Aling Nena ay parang bula na naglaho.

Ang tanging naiwan ay ang malansang amoy ng d*go at ang nakabibinging katahimikan ng madaling araw.

Dali-dali akong tumakbo paitaas, pabalik sa unit ko, dahil kailangan kong kunin ang mga gamit ko at umalis na sa impy3rnong ito.

Pero pagtapak ko sa 4th floor, napansin kong lahat ng pinto ng mga unit ay nakabukas na ang unit ni Mang Berting, unit nina Leo, at ang unit ko.

Lahat ng gamit ko ay nakakalat sa hallway, sira-sira ang mga damit ko, at basag ang mga litrato ko noong bata pa ako.

Sa gitna ng hallway, may isang pinto na hindi ko kailanman nakitang bumukas sa loob ng tatlong taon kong paninirahan dito.

Ang Unit 404.

Lagi itong may malaking padlock at may nakasulat na “DO NOT ENTER – UNDER RENOVATION.”

Pero ngayon, ang pinto ay bahagyang nakawang, at may nanggagaling na mahinang tugtog ng plaka mula sa loob.

Isang lumang kanta na palaging kinakanta ng nanay ko sa akin bago ako matulog noong bata pa ako.

Dahan-dahan akong lumapit, ang bawat hakbang ko ay parang may kasamang bigat ng semento.

Nang tuluyan kong maitulak ang pinto, hindi renovation ang tumambad sa akin.

Ang Unit 404 ay isang eksaktong replika ng bahay namin sa probinsya bago ito nasunog dalawampung taon na ang nakalilipas.

Nandoon ang lumang sofa, ang aparador na may mga ukit, at ang amoy ng kape na paborito ni Tatay.

At sa gitna ng sala, may isang lalaking nakaupo sa tumba-tumba, nakatalikod sa akin habang nagbabasa ng dyaryo.

“Akala ko ba ay hindi ka na darating, Aris? Kanina pa kita hinihintay para sa hapunan,” sabi ng lalaki.

Ang boses na iyon… iyon ang boses na lagi kong naririnig sa mga panaginip ko.

Dahan-dahan siyang humarap sa akin, at halos tumigil ang tibok ng puso ko.

Siya ang lalaki sa litrato sa basement ang tatay ko, pero ang hitsura niya ay hindi tumanda kahit isang araw.

“Tay? Paanong… paanong buhay kayo? Sabi nila nam@tay kayo sa sunog!” sigaw ko habang bumabagsak ang mga luhang hindi ko mapigilan.

Ngumiti siya, pero ang ngiting iyon ay hindi nagtataglay ng kahit anong init o pagmamahal.

“Ang sunog ay kailangan para malinis ang mga record natin, anak. Para makapagsimula tayo ng bagong negosyo rito sa Maynila.”

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto sa loob ng Unit 404 at lumabas doon si Rina.

Wala na ang mga pasa sa mukha niya, wala na ang mga sugat, at maayos na ang kanyang pananamit.

“Sana ay hindi ka masyadong nagulat sa acting namin ni Mang Berting kanina, Aris,” malambing na sabi ni Rina.

“Acting? Ibig sabihin… lahat ng narinig ko sa basement, lahat ng putok ng bar!l… palabas lang?”

“Kailangan naming subukan kung hanggang saan ang loyalty mo sa pamilya,” sagot ni Tatay habang tumatayo at lumalapit sa akin.

“At napatunayan mo na mas pinili mong iligtas ang agent kaysa manatili sa amin. Isang malaking pagkakamali.”

Doon ko napagtanto na ang notebook na hawak ko ay hindi listahan ng mga agent o biktima.

Isa itong “menu” ng mga taong ibinebenta nila ang pagkakakilanlan sa mga dayuhang krim!nal na gustong magtago sa Pilipinas.

Ang bawat ekis sa pangalan ay nangangahulugang ang taong iyon ay wala na, at ang kanilang identity ay ginagamit na ng iba.

At ang pangalan ko na walang ekis? Ako ang susunod na “blank canvas.”

“Kailangan namin ang mukha mo, Aris. Malinis ka, walang record, at higit sa lahat, kamukha mo ang anak ng isang kliyente namin mula sa labas ng bansa.”

Biglang lumitaw si Leo sa likuran ko, hawak ang isang tela na may amoy ng chloroform.

“Huwag kang mag-alala, Aris. Hindi naman masak!t maging ibang tao,” bulong ni Leo sa tenga ko.

Sinubukan kong lumaban, sinubukan kong sumigaw, pero masyadong malakas si Leo.

Habang dahan-dahang nagdidilim ang paningin ko, nakita ko si Rina na kinuha ang notebook mula sa kamay ko.

May kinuha siyang ballpen at dahan-dahang nilagyan ng malaking EKIS ang pangalan ko.

“Goodbye, Aris. Welcome to the world, Mr. Zhang.”

Iyon ang huling salitang narinig ko bago ako tuluyang mawalan ng malay.

NANG MAGISING AKO, HINDI NA AKO NASA APARTMENT.

NASA LOOB AKO NG ISANG MALINIS AT PUTING KWARTO, AT NANG TUMINGIN AKO SA SALAMIN…

HINDI KO NA KILALA ANG MUKHANG NAKATINGIN SA AKIN.

Nagising ako na masakit ang ulo at tuyot ang lalamunan dahil sa amoy ng chloroform na ginamit ni Leo.

Naramdaman ko ang malamig na semento sa aking likuran nandito pa rin ako sa loob ng Unit 404.

“Gising na ang ating ‘blank canvas’,” narinig ko ang boses ni Tatay habang naglalakad siya palapit sa akin.

Nakahanda na ang mga gamit pang-opera sa tabi ko at nakita ko si Rina na may hawak na syringe.

“Aris, konting tiis na lang. Pagkatapos nito, hindi mo na maaalala ang sakit, dahil hindi mo na maaalala kung sino ka,” bulong ni Rina.

Pero bago pa man maitusok ni Rina ang karayom, isang malakas na pagsab*g ang yumanig sa buong Unit 404.

Wasak ang pinto at usok ang bumalot sa paligid, kasunod ang pagpasok ng mga armadong lalaki na pinamumunuan ni Mang Berting.

“Bitawan niyo ang bata! Tapos na ang operasyon niyo!” sigaw ni Mang Berting habang nakatutok ang bar!l kay Tatay.

Nagkagulo ang lahat; sinubukan ni Leo na lumaban gamit ang kanyang martilyo pero mabilis siyang nadapa ng mga otoridad.

Si Rina naman ay napaatras sa takot hanggang sa mabitawan niya ang syringe na dapat ay ituturok sa akin.

Doon ko napansin na si Aling Nena ay nakatayo sa isang sulok, hindi lumalaban, kundi umiiyak habang yakap ang isang lumang kahon.

“Tama na! Itigil niyo na ang lahat ng ito!” sigaw ni Aling Nena na naging dahilan ng panandaliang katahimikan.

Lumapit siya sa akin at inabot ang kahon ito ang mga tunay na dokumento na itinago nila sa loob ng maraming taon.

Doon ko nalaman ang lahat: hindi ako ang anak ni Aling Nena at hindi ko tatay ang lalaking nasa harap ko.

Ang mga magulang ko ay ang mga orihinal na may-ari ng apartment na ito na pin@slang ng sindikato para makuha ang lupain.

Ginamit lang nila ang trauma ko at ang mga gamot para pasunurin ako sa kanilang mga plano.

Dinala kaming lahat sa presinto, at doon ay tuluyang nabuwag ang sindikato dahil sa pag-amin ni Aling Nena.

Pinili niyang magsalita dahil hindi na niya kayang makitang tuluyan nilang sirain ang huling alaala ng mga taong itinuring niyang kaibigan noon.

Lumipas ang mga buwan at dahan-dahan kong binawi ang aking tunay na pangalan at ang ari-arian na ninakaw sa akin.

Sa tulong ni Mang Berting, na isa palang retiradong hepe ng pulis na nag-undercover, naibalik ang hustisya sa gusaling iyon.

Hindi ko na ginibba ang apartment; sa halip, ginawa ko itong isang center para sa mga biktima ng identity theft at human trafficking.

Ang aral na natutunan ko sa madilim na karanasang ito?

Ang kasamaan ay pwedeng magsuot ng mukha ng pamilya at gumamit ng matatamis na salita para tayo ay kontrolin.

Pero ang katotohanan, gaano man ito katagal ibaon sa ilalim ng Unit 404, ay laging hahanap ng paraan para lumabas.

Huwag tayong magbulag-bulagan sa mga maling nangyayari sa paligid natin, dahil ang katahimikan natin ang nagpapakain sa mga mapagsamantala.

Ngayon, malaya na ako. Wala nang amoy ng kemikal, wala nang takot sa bawat yapak sa hallway.

Dahil ang tunay na kalayaan ay nagsisimula sa pagtanggap sa kung sino ka talaga at sa pagtayo para sa tama.

WAKAS