“∆D!k si Mrs sa S€X”
”
Magandang araw sa lahat ng makababasa nito. Ako po si Jack,
Matagal ko nang gustong magsalita, pero ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob. Isinusulat ko ito hindi para husgahan ang kahit sino, kundi para ilabas ang bigat na matagal ko nang kinikimkim.

May karelasyon ako at itago niyo nalang sa pangalang Gina na minahal ko nang buo at tapat. Noong una, pakiramdam ko napakaswerte ko. Maalaga siya, sweet, at marunong magbigay ng atensyon. Ramdam ko ang pagmamahal niya ramdam na ramdam, sa totoo lang.

Halos araw-araw, ipinapakita niya kung gaano niya ako kagusto.
Noong umpisa, natuwa ako. Nakakakilig ang pakiramdam na ikaw ang laging hinahanap, ikaw ang laging gusto.

Sino ba naman ang hindi matutuwa sa ganoon? Akala ko noon, ganito lang talaga kapag mahal na mahal ka ng isang tao.
Pero habang tumatagal, may unti-unting nagbabago.

Parang naging sentro ng relasyon namin ang pisikal na aspeto. Halos bawat pagkikita, nauuwi sa b*mb@ng*n. Sa simula, tinanggap ko. Sinabi ko sa sarili ko na normal lang ito, na baka ganito talaga kapag nagmamahalan kayo.

Pero dumating ang panahon na napagod ako dahil minsan wala na sa lugar eh. Kapag nasa trabaho ako during breaktime pinapauwi niya ako sa bahay para lang b*mbang!n siya.

One time naligo kmi sa ilog, naka saya lang siya ay nako d ako nakaligtas. S!n@ky*n niya ako at d rin ako nakapag pigil kaya ayon. Another b3mb∆ng.

May mga araw na gusto ko lang sana ng yakap. Gusto ko lang ng usap, ng tawanan, ng simpleng lambing. Pero pakiramdam ko, palaging nauuwi sa b€mb∆ng∆n. At kapag hindi ko maibigay, may kaba, may takot na baka mag-iba ang pakikitungo niya sa akin.

Masakit aminin, pero dumating ako sa puntong hindi na ako marunong tumanggi. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil ayokong masaktan siya, ayokong isipin niyang nagbago ang pagmamahal ko.

Kaya kahit pagod na ako, kahit ayaw ko na minsan, pumapayag pa rin ako.
Doon ko naramdaman ang tunay na sakit.
Hindi lang hapdi ng katawan ang naranasan ko, kundi hapdi ng puso.

Pakiramdam ko, unti-unti akong nawawala na parang hindi na ako nakikita bilang isang taong may damdamin, kundi isang bagay na laging handa.
Sinubukan ko siyang kausapin.

Ilang beses kong ipinaliwanag na kailangan ko ng pahinga, na gusto ko ng relasyon na hindi lang umiikot sa isang bagay. Nangako siya na magbabago, na iintindihin niya ako.

Pero paulit-ulit, bumabalik kami sa parehong sitwasyon.
Mahal ko siya. Totoo iyon. Mahal ko ang mga alaala namin, ang mga tawanan, ang mga panahong masaya kami. Pero araw-araw, nararamdaman kong nauubos ako.

Kapag kasama ko siya ngayon, hindi na kilig ang una kong nararamdaman kundi kaba. Hindi na pananabik, kundi pagod. Minsan, hinihiling ko na sana kahit isang araw lang, maging payapa ang lahat walang inaasahan, walang pilitan, simpleng pagmamahal lang.

Pero parang hindi iyon sapat para sa kanya.
Kaya heto ako ngayon, nagtatanong at humihingi ng payo. Mali ba ako kung piliin ko ang sarili ko? Mali ba akong mapagod? O dapat ba akong manatili kahit araw-araw ay nasasaktan ako unti-unti, tahimik, pero malalim?
Mahal ko siya, oo.
Pero mahal ko rin ba ang sarili ko kung magpapatuloy pa ako?