Ako si Adrian. CEO ako ng isang malaking kumpanya. Dahil sa trabaho, madalas akong wala sa bahay. Ang kasama lang ng aking asawang si Mia sa aming malaking mansyon ay ang limang kasambahay at ang Mayordoma na si Manang Tess.

Buntis si Mia sa aming panganay. Eight months na. Maselan ang pagbubuntis niya kaya binilinan ko ang lahat ng staff na alagaan siya nang mabuti.

“Manang Tess, huwag niyong pagtatrabahuhin si Mia ha? Ibigay niyo lahat ng gusto niya. Doble ang bonus niyo ngayong buwan basta maayos ang asawa ko,” bilin ko bago ako umalis papuntang Japan para sa isang business trip.

“Opo, Sir Adrian! Kami na po ang bahala kay Ma’am. Para na namin siyang reyna dito,” nakangiting sagot ni Manang Tess.

Napanatag ako. Akala ko, nasa mabuting kamay ang asawa ko.

Tatlong araw dapat ako sa Japan, pero natapos ko agad ang deal sa loob ng isang araw. Nagpasya akong umuwi agad para i-surprise si Mia. Bumili ako ng paborito niyang cheesecake at mga gamit para sa baby.

Hindi ako nagpasundo sa driver. Nag-taxi ako pauwi para walang makaalam na darating ako.

Alas-tres ng hapon nang makarating ako sa mansyon.

Tahimik ang bahay.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Inaasahan kong makikita ko si Mia na nagpapahinga sa sofa habang pinapaypayan ng mga katulong.

Pero ibang eksena ang bumungad sa akin. Isang eksenang dumurog sa puso ko at pumatay sa dating Adrian na mabait.

Sa gitna ng malaking sala… nakita ko ang buntis kong asawa na nakaluhod at gumagapang sa sahig.

May hawak siyang basahan. Hirap na hirap siyang yumuko dahil sa laki ng tiyan niya. Pawisan siya, gusot ang damit, at mukhang pagod na pagod. Pinupunasan niya ang natapong juice sa mamahaling carpet.

At ang mga katulong?

Nandoon silang lahat sa sofa. Nakaupo. Nanonood ng TV. Kumakain ng snacks.

Nakita kong sinipa ng bahagya ni Manang Tess ang paanan ni Mia.

“Bilisan mo naman diyan, Mia!” bulyaw ni Manang Tess. “Ang bagal-bagal mo! Linisin mo ‘yan bago dumating si Sir Adrian bukas! Kapag may nakita kaming dumi, isusumbong ka namin na tamad ka!”

“Opo… pasensya na po… masakit lang ang likod ko…” iyak ni Mia habang pilit na kinukuskos ang sahig.

“Arte mo! Porket asawa ka ng boss, akala mo donya ka na? Galing ka rin naman sa hirap ah! Wag kang mag-inarte! Ipagluto mo pa kami ng meryenda pagkatapos niyan!” dagdag ng isa pang katulong.

Nagdilim ang paningin ko. Ang dugo ko ay umakyat sa ulo ko. Nabitawan ko ang mga paper bag na dala ko.

BLAG!

Bumagsak ang mga regalo sa sahig.

Sabay-sabay na lumingon ang mga katulong at si Manang Tess.

Nang makita nila ako na nakatayo sa may pinto, nanlaki ang mga mata nila. Namutla sila na parang mga bangkay. Napatayo sila sa sofa at nalaglag ang mga kinakain nila.

“S-Sir Adrian?!” nauutal na sigaw ni Manang Tess.

Hindi ako nagsalita. Sobrang galit ko, hindi ko na kilala ang sarili ko. Ang dating Adrian na mahinahon at mapagbigay ay naglaho sa sandaling iyon.

Lumakad ako palapit kay Mia. Binuhat ko siya mula sa sahig. Nanginginig siya at niyakap ako nang mahigpit.

“Adrian… andito ka…” hagulgol niya.

Hinarap ko ang mga empleyado.

“S-Sir… naglalaro lang po kami… biro lang po ‘yun…” palusot ng isang katulong.

“Biro?” tanong ko. Ang boses ko ay parang kulog sa galit.

Lumapit ako kay Manang Tess.

“Binabayaran ko kayo ng triple sa minimum wage. Binibigyan ko kayo ng SSS, PhilHealth, at bonus. Trinato ko kayo na parang pamilya. Tapos gagawin niyo itong alipin ang asawa ko sa sarili kong bahay?!”

“Sir, sorry po! Huwag niyo po kaming tanggalin!” lumuhod si Manang Tess.

“Tanggalin?” tumawa ako nang nakakakilabot. “Kulang ang salitang ‘tanggal’ sa gagawin ko sa inyo.”

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang Head ng Security at ang mga Pulis.

“Pumunta kayo dito. Ngayon din. I want to file cases of Grave Coercion, Emotional Abuse, and Maltreatment against my staff.”

Humarap ako sa kanila.

“Sa loob ng limang taon, naging mabait akong amo. Pero ngayong araw, winasak niyo ang kabaitan ko. You destroyed my kindness. Ngayon, makikita niyo ang demonyo.”

“I want all of you out of my house right now. Pero huwag kayong mag-alala, hindi kayo makakalayo. Sisiguraduhin kong naka-blacklist kayo sa lahat ng agencies sa buong Pilipinas. Wala nang tatanggap sa inyo kahit bilang tagahugas ng pinggan. Magugutom kayo, gaya ng ginawa niyo sa asawa ko.”

Pinalayas ko sila nang walang dalang kahit ano kundi ang damit nila. Ang mga gamit nila ay ipinasunog ko sa bakuran.

Dinala ko si Mia sa ospital para ipa-check up. Salamat sa Diyos, okay ang baby, pero na-trauma si Mia. Nalaman ko na matagal na pala nila itong ginagawa kapag wala ako—tinatakot nila si Mia na hihiwalayan ko siya kapag nagsumbong siya. Dahil mabait at probinsyana si Mia, naniwala siya.

Simula noon, hindi na ako kumuha ng stay-in staff na hindi dumaan sa matinding background check. At hindi na ako umalis sa tabi ni Mia hanggang sa manganak siya.

Ang Adrian na mabait ay namatay noong hapong iyon. Ang pumalit ay isang amang handang pumatay at gawin ang lahat para protektahan ang kanyang mag-ina.