Kararating lang ni Sgt. Victor mula sa Marawi. Pero sa halip na mainit na yakap ng asawa niyang si Sarah ang sumalubong sa kanya, isang malamig na kabaong ang nadatnan niya sa bahay.

“Heart attack daw, Pare. Biglaan,” sabi ng kapatid ni Sarah na si Eric. Umiiyak ito, pero parang pilit. “Mabilis ang pangyayari. Wala na tayong nagawa.”

Durog na durog ang puso ni Victor. Mahal na mahal niya si Sarah. Siyam na buwan siyang nawala para sa bayan, tapos ganito ang uuwian niya?

Sa gilid ng kabaong, nandoon si “Tagpi,” ang kanilang Golden Retriever. Hindi ito mapakali. Tahol ito nang tahol sa kabaong. Aw! Aw! Aw! Kinakalmot pa nito ang kahoy.

“Tumahimik ka ngang aso ka!” sigaw ni Eric sabay sipa kay Tagpi. “Ang ingay-ingay! Walang respeto sa patay!”

“Huwag mong saktan ang aso,” saway ni Victor. Nilapitan niya si Tagpi. “Boy, anong problema? Miss mo na si Mommy?”

Pero hindi tumitigil si Tagpi. Tinitigan niya si Victor sa mata at tumahol ulit, sabay turo ng nguso sa kabaong. Hinihila niya ang laylayan ng pantalon ni Victor papunta sa kabaong.

May naramdamang kakaiba si Victor. Sundalo siya. Sanay siya sa pakiramdam na may mali. Kilala niya si Tagpi. Hindi ito tumatahol nang ganito kung walang dahilan.

Lumapit si Victor sa kabaong. Nakasara ito.

“Buksan niyo,” utos ni Victor.

Namutla si Eric. “H-Ha? Bakit pa, Victor? Naka-make up na siya. Baka masira lang. Saka sabi ng doktor, huwag na raw buksan kasi… ano… may virus!”

“Wala akong pakialam,” madiin na sabi ni Victor. Ang kamay niya ay nasa kanyang baril. “Buksan niyo ang kabaong. Ngayon din.”

Dahil sa takot sa sundalo, binuksan ng mga tauhan ng punerarya ang kabaong.

Nakita ni Victor ang mukha ng asawa. Maputla, pero… parang may mali.

Tumahol ulit si Tagpi nang malakas. Aw! Aw!

Hinawakan ni Victor ang kamay ni Sarah. Hindi ito kasing-lamig ng bangkay. Mainit pa ito ng kaunti.

Inilapit ni Victor ang tenga niya sa bibig ni Sarah.

At doon… narinig niya. Isang napakahina at mabagal na paghinga.

Hah… Hah…

“Buhay siya!” sigaw ni Victor. “Tumawag kayo ng ambulansya!”

Nagkagulo sa lamay.

Akmang tatakbo palabas si Eric nang hawakan ni Victor ang braso nito. Ang higpit ng hawak ng sundalo ay parang bakal.

“Saan ka pupunta, Eric?” tanong ni Victor na may halong galit.

“W-Wala! Kukuha lang ako ng tulong!”

Dumating ang mga medic at chineck si Sarah.

“Sir, buhay pa siya! Comatose lang siya dahil sa overdose ng sedative!” sabi ng medic. “Kung nailibing siya bukas, namatay na sana siya sa kawalan ng hangin!”

Hinarap ni Victor si Eric. “Anong ginawa mo sa asawa ko?!”

Napaluhod si Eric. “Sorry Victor! Napilitan lang ako! Baon ako sa utang sa sugal! Kailangan ko makuha ang insurance money ni Sarah bago ka dumating! Akala ko patay na siya para sa lahat!”

“Demonyo ka,” gigil na sabi ni Victor. “Kapatid mo ‘yan! Papatayin mo siya para sa pera?!”

Sinuntok ni Victor si Eric. Sa sobrang lakas, tulog agad ang lalaki.

Agad na dinala si Sarah sa ospital. Matapos ang ilang araw na gamutan, nagising din siya.

Nang imulat niya ang kanyang mata, ang una niyang nakita ay si Victor na nakahawak sa kamay niya, at si Tagpi na nakadantay ang ulo sa kama niya.

“Victor?” mahinang sabi ni Sarah. “Ang huli kong natatandaan… pinainom ako ni Kuya Eric ng juice… tapos dumilim na lahat.”

Niyakap ni Victor ang asawa. “Ligtas ka na, Mahal. Salamat sa aso natin. Kung hindi dahil sa kanya, nawala ka na sa akin habang buhay.”

Si Eric ay nakulong dahil sa Frustrated Parricide. Habang buhay na siyang magdurusa sa selda.

At si Tagpi? Siya ang naging bida. Mula noon, hindi lang dog food ang kinakain niya. Steak na ang dinner ng bayaning aso na mas tapat pa kaysa sa kadugo.

WAKAS.