TINIIS NG OFW NA HINDI UMUWI NG 10 TAON PARA MAKAPAG-IPON, AT NAPAIYAK SIYA NANG MAKITA ANG KANYANG ANAK NA NAKA-UNIPORME BILANG PILOTO SA EROPLANONG SINASAKYAN NIYA
Hingal na hingal si Aling Nena habang hinihila ang kanyang hand-carry sa loob ng Ninoy Aquino International Airport. Galing siya sa Riyadh. Sampung taon. Sampung taon siyang nagtrabaho bilang Domestic Helper.
Sa loob ng panahong iyon, hindi siya umuwi kahit isang beses.
“Sayang ang pamasahe,” lagi niyang sinasabi sa sarili. “Ipadala ko na lang pang-tuition ni Jay-jay.”
Naalala niya ang anak niyang si Jay-jay. High school pa lang ito nang umalis siya. Ngayon, bente-singko anyos na. Sa video call lang sila nagkikita. Nakita niya kung paano lumaki ang anak sa screen ng cellphone—mula sa pag-graduate ng High School, hanggang sa pagtatapos ng kolehiyo.
Ang pangarap ni Jay-jay: Maging Piloto.
Napakamahal ng Aviation School. Halos lahat ng sahod ni Aling Nena, kulang pa. Nag-overtime siya, naglabada sa ibang amo tuwing day-off, at nagtiis kumain ng noodles para lang maipadala ang pang-tuition.
Ngayon, for good na siya. Uuwi na siya. Matanda na siya, masakit na ang likod, at kulubot na ang balat.
Sumakay siya sa eroplano. Economy Class. Siksikan.
Umupo siya sa Seat 42A, sa may bintana. Pumikit si Aling Nena.
“Salamat Lord,” bulong niya. “Kahit pagod, nakatapos din.”
Biglang tumunog ang PA System ng eroplano.
“Good afternoon, ladies and gentlemen. This is your Captain speaking. Welcome to Flight PR 102 bound for Manila.”
Napadilat si Aling Nena. Pamilyar ang boses. Parang narinig na niya ito dati. Kinabahan siya.
“We expect a smooth flight today. But before we take off, I want to make a special announcement.”
Medyo garalgal ang boses ng Kapitan.
“I have a very special passenger on board today. She is seated at 42A.”
Nanlaki ang mata ni Aling Nena. 42A? Siya ‘yun ah! Nagtinginan sa kanya ang mga katabi niya.
“Ten years ago, she left the Philippines to work as a maid. She scrubbed floors, washed dishes, and took care of other people’s children, just so she could send money for my Aviation School.”
Nagsimulang tumulo ang luha ni Aling Nena. Tinakpan niya ang bibig niya.
“She didn’t come home for a decade because she wanted to save every peso for my dream. Today is the first time she is coming home. And today is also my first flight as a Captain.”
Bumukas ang pinto ng cockpit.
Lumabas ang isang matangkad na lalaki. Naka-uniporme ng piloto. Puting polo, itim na kurbata, at sa balikat niya… apat na guhit na ginto (Captain’s Epaulettes).
Naglakad siya sa aisle papunta sa likod. Lahat ng pasahero ay nakatingin.
Pagdating sa Row 42, huminto ang Kapitan.
Tinanggal niya ang kanyang cap. Yumuko siya at lumuhod sa harap ni Aling Nena.
“Ma…” sabi ng piloto.
“Jay-jay…” hagulgol ni Aling Nena. Nanginginig niyang hinawakan ang mukha ng anak. “Anak ko… Kapitan ka na…”
“Ma, flight mo ‘to,” iyak ni Jay-jay. “Pero flight ko rin ‘to. Ako ang magpapalipad sa’yo pauwi. Hindi ka na maglalaba, Ma. Ako naman. Ako naman ang bahala sa’yo.”
Niyakap nang mahigpit ni Captain Jay-jay ang kanyang ina.
Nagpalakpakan ang buong eroplano. Ang ibang pasahero, napaiyak na rin. Ang mga Flight Attendant, nagpupunas ng luha.
“Ladies and gentlemen,” sabi ni Jay-jay sa mga pasahero habang naka-akbay sa ina. “This is my mom. My hero.”
Sa taas ng lipad ng eroplano, mas mataas ang lipad ng puso ni Aling Nena.
Sulit ang sampung taong pangungulila, sulit ang sakit ng likod, sulit ang bawat patak ng pawis—dahil ang batang iniwan niya noon, ngayon ay siya nang nagdadala sa kanya pabalik sa tahanan, matayog at matagumpay
News
“KUYA, NASAAN ANG MANSYON NA IPINATAYO KO? BAKIT NASA KULUNGAN KA NG BABOY NATUTULOG?!” — GALIT NA SIGAW NG OFW NA UMUWI, PERO NAPALUHOD SIYA AT HUMAGULGOL NANG IABOT NG KUYA ANG ISANG SUSI AT SABIHING: “PARA HINDI KA NA MULING UMALIS.”
Si Adrian ay isang Civil Engineer sa Dubai. Sa loob ng 10 taon, halos 80% ng sweldo niya ay ipinapadala niya sa kanyang Kuya Ramon sa probinsya. Ang bilin niya: “Kuya, ipatayo mo tayo ng malaking mansyon. Gusto ko pag-uwi…
Pinalitan ko si Mama bilang janitress, at doon ko nakaharap ang boss sa ika-16 na palapag — ang lalaking pinag-uusapang ‘baliw’ at ‘may diperensya’. Balak ko sana siyang iwasan para makaiwas sa gulo, pero ang sinabi niyang ‘Anim na taon na, hindi ba?’ ang dahilan kung bakit ako natigilan…
Isa akong dalagang Pilipina na nabubuhay bilang freelance graphic designer—trabahong malaya nga sa oras, pero hindi sigurado ang kita. May mga buwan na sapat ang bayad ng kliyente, pero mas madalas na kinakapos ako, nagbibilang ng barya at nag-iisip kung…
Pinab3mb∆ng ako ng asawa ko sa kaibigan niya…
Hello sa inyong lahat. Itago niyo na lang ako sa pangalang Chloe, 30 years old at isang marketing manager dito sa Makati. Siguro kung makikita niyo ako sa labas, sasabihin niyo na nasa akin na ang lahat dahil maayos ang…
NAGPANGGAP SIYANG NATUTULOG PARA IWASAN ANG JANITOR SA GABI… PERO ANG ISANG TAWAG NA NARINIG NIYA ANG NAGBUNYAG NG 20 MILYONG DOLYAR NA SABWATAN AT ANG PINAKAMATINDING PAGTATRAIDOR AY ANG TAONG PINAGKATIWALAAN NIYA NANG BUONG BUHAY…
Dahan-dahang bumukas ang pintuan ng opisina. Ang unang aninong lumitaw sa ilalim ng ilaw ng pasilyo ay pamilyar—matangkad, maayos ang postura, suot ang mamahaling amerikana na tila hindi naaapektuhan ng lamig ng gabi. Si Chairman Lorenzo Madrigal. Sa likod niya, ilang…
KAKALIPAT LANG NG ASAWA KO SA CANADA NG TATLONG ARAW NANG LIHIM NIYANG GALAWIN ANG PINAGSAMANG IPON NAMIN INILIPAT KO ANG LAHAT NG 68.5 MILYONG PISO — NAG-IWAN NG 37 PISO SA ACCOUNT PERO ANG TAWAG NA IYON SA GABI ANG NAGPAUNAWA SA AKIN… HINDI PA AKO ANG NANANALO.
May hindi ka pa alam, Liana. Ang huling salitang iyon ni Adrian ang tumimo sa dibdib ko na parang malamig na karayom. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagmakaawa. Mas nakakatakot ang kalmadong galit niya. Tahimik ang hallway. Naroon pa rin…
IPINANGANAK KO ANG ISANG ANAK NA BABAE, AT SA LOOB NG 10 TAON AY TINALIKURAN KAMI NG PAMILYA NG ASAWA KO… NGAYONG SILA’Y TUMANDA AT NANGHINA, PINAPILI AKO NG ASAWA KO: PAUWIIN ANG SARILI KONG INA O TANGGAPIN SILA SA AMING BAHAY KINABUKASAN, BINUKSAN ANG PINTO… PERO WALA NA KAMI.
Patuloy ang pag-ugong ng makina ng truck habang palayo kami nang palayo sa dating bahay na minsang tinawag kong tahanan. Hindi ko alam kung saan eksaktong hahantong ang desisyong iyon, ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, ang…
End of content
No more pages to load
