Tanghaling tapat at sobrang busy sa Burger Queen, isang sikat na fast food chain. Walang tigil ang dating ng mga order. Ang Manager na si Sir Gary ay stress na stress na sa pagmamando sa kanyang crew.
Bumukas ang pinto at pumasok ang isang batang lalaki, si Nonoy. Sampung taong gulang pa lang siya, naka-sando na maluwag, at may dumi sa mukha. May hawak siyang isang gusot na papel na notebook leaf.
Lumapit si Nonoy sa counter.
“Excuse me po,” mahinang sabi ni Nonoy. “Pwede po makausap ang Manager?”
Dahil akala ng crew ay mamamalimos lang ang bata, tinawag nila si Sir Gary para paalisin ito.
Lumabas si Sir Gary galing sa kusina, pawisan at mainit ang ulo.
“Ano ’yun? Bata, bawal mamalimos dito. Doon ka sa labas!” bulyaw agad ni Sir Gary.
“Sir, hindi po ako namamalimos,” sagot ni Nonoy, sabay abot ng papel na hawak niya. “Mag-aapply po sana ako ng trabaho.”
Kinuha ni Sir Gary ang papel. Nakasulat dito gamit ang lapis:
Pangalan: Nonoy
Edad: 10
Skills: Magaling maghugas ng plato, magwalis, magtapon ng basura.
Humagalpak ng tawa si Sir Gary.
“HAHAHA! Tingnan niyo ’to, guys!” sigaw ni Sir Gary sa mga staff at customer. “May nag-aapply sa atin! Grade 4! Iho, alam mo bang bawal ang child labor? Ano akala mo sa amin, playground?”
Nagtawanan ang ilang customer. Natawa rin ang ibang crew kahit pilit.
“Sir, sige na po,” pakiusap ni Nonoy. “Kahit taga-hugas lang po ng CR. Kahit taga-tapon ng basura sa likod. Kahit tira-tirang pagkain lang po ang sweldo, okay lang.”
“Umuwi ka na sa nanay mo!” taboy ni Sir Gary habang pinupunit ang papel na bio-data ni Nonoy. “Sabihin mo sa nanay mo, huwag kang utusan maghanapbuhay! Siya kamo ang magtrabaho!”
Tinapon ni Sir Gary ang pinunit na papel sa mukha ni Nonoy.
Sa puntong iyon, inaasahan ng lahat na aalis na ang bata. Pero hindi ito umalis. Yumuko si Nonoy. Nagsimulang manginig ang balikat niya.
“H-hindi po ako pwedeng umuwi sa Nanay ko…” garalgal na sabi ni Nonoy habang tumutulo ang luha.
“At bakit? Takot ka mapalo?” pang-iinsulto pa ni Sir Gary.
Nag-angat ng tingin si Nonoy. Ang mga mata niya ay mugto at puno ng sakit na hindi dapat nararamdaman ng isang bata.
“Kasi po… wala na po siya. Kaninang umaga lang po, namatay siya sa sakit. Wala po kaming kamag-anak. Iniwan lang po siya ng punerarya sa bahay namin kasi wala kaming pambayad.”
Tumahimik ang buong restaurant. Nawala ang ingay ng mga kumakain.
Pinunasan ni Nonoy ang luha niya gamit ang maruming braso.
“Kaya po ako nag-aapply… kailangan ko lang po ng pera… kahit pambili lang ng kabaong niya. Ayoko po kasing ilibing si Nanay nang walang kabaong. Kahit ’yun lang po, Sir. Parang awa niyo na.”
Parang sinampal si Sir Gary.
Nalaglag ang panga ng mga crew. Ang cashier na babae, napahagulgol na sa counter. Ang mga customer na kanina ay tumatawa, ngayon ay yumuyuko na sa hiya at awa.
Nanlamig si Sir Gary. Tinitigan niya ang punit-punit na papel sa sahig—ang papel na simbolo ng pagmamahal ng isang anak na handang magpa-alila mabigyan lang ng dignidad ang yumao niyang ina.
Dahan-dahang lumabas si Sir Gary sa counter. Nawala ang kanyang pagiging bossy.
Lumuhod siya sa harap ni Nonoy.
“Bata…” nanginginig ang boses ni Sir Gary. “Sorry… sorry…”
Niyakap ni Sir Gary ang bata. Umiyak ang Manager sa balikat ng batang inalipusta niya.
“Hindi mo kailangang magtrabaho,” iyak ni Sir Gary. “Hindi mo kailangang maghugas ng plato.”
Tumayo si Sir Gary at hinarap ang mga tao sa restaurant.
“Guys… tulungan natin siya.”
Kinuha ni Sir Gary ang wallet niya at inubos ang laman. Inilagay niya sa tip box.
Nagsunuran ang mga crew. Naglabas sila ng mga barya at papel.
Ang mga customer, tumayo isa-isa. May nagbigay ng 500, may nagbigay ng 1000.
Sa loob ng sampung minuto, napuno ang isang paper bag ng tulong.
Inihatid ni Sir Gary at ng kanyang staff si Nonoy sa bahay nito. Nakita nila ang kalunos-lunos na sitwasyon—ang bangkay ng ina na nakatakip lang ng kumot sa sahig.
Sagot na ng Burger Queen staff ang kabaong, ang libing, at pati ang meryenda sa burol. Inampon din ng isang customer na walang anak si Nonoy para mapag-aral ito.
Sa huling gabi ng burol, lumapit si Sir Gary sa kabaong.
“Nonoy,” sabi ni Sir Gary. “Patawarin mo ako. Akala ko manager na ako, marami na akong alam. Pero ikaw… ikaw ang nagturo sa akin kung ano ang tunay na kahulugan ng ‘trabaho’—ang gawin ang lahat para sa taong mahal mo.
News
“KUYA, NASAAN ANG MANSYON NA IPINATAYO KO? BAKIT NASA KULUNGAN KA NG BABOY NATUTULOG?!” — GALIT NA SIGAW NG OFW NA UMUWI, PERO NAPALUHOD SIYA AT HUMAGULGOL NANG IABOT NG KUYA ANG ISANG SUSI AT SABIHING: “PARA HINDI KA NA MULING UMALIS.”
Si Adrian ay isang Civil Engineer sa Dubai. Sa loob ng 10 taon, halos 80% ng sweldo niya ay ipinapadala niya sa kanyang Kuya Ramon sa probinsya. Ang bilin niya: “Kuya, ipatayo mo tayo ng malaking mansyon. Gusto ko pag-uwi…
Pinalitan ko si Mama bilang janitress, at doon ko nakaharap ang boss sa ika-16 na palapag — ang lalaking pinag-uusapang ‘baliw’ at ‘may diperensya’. Balak ko sana siyang iwasan para makaiwas sa gulo, pero ang sinabi niyang ‘Anim na taon na, hindi ba?’ ang dahilan kung bakit ako natigilan…
Isa akong dalagang Pilipina na nabubuhay bilang freelance graphic designer—trabahong malaya nga sa oras, pero hindi sigurado ang kita. May mga buwan na sapat ang bayad ng kliyente, pero mas madalas na kinakapos ako, nagbibilang ng barya at nag-iisip kung…
Pinab3mb∆ng ako ng asawa ko sa kaibigan niya…
Hello sa inyong lahat. Itago niyo na lang ako sa pangalang Chloe, 30 years old at isang marketing manager dito sa Makati. Siguro kung makikita niyo ako sa labas, sasabihin niyo na nasa akin na ang lahat dahil maayos ang…
NAGPANGGAP SIYANG NATUTULOG PARA IWASAN ANG JANITOR SA GABI… PERO ANG ISANG TAWAG NA NARINIG NIYA ANG NAGBUNYAG NG 20 MILYONG DOLYAR NA SABWATAN AT ANG PINAKAMATINDING PAGTATRAIDOR AY ANG TAONG PINAGKATIWALAAN NIYA NANG BUONG BUHAY…
Dahan-dahang bumukas ang pintuan ng opisina. Ang unang aninong lumitaw sa ilalim ng ilaw ng pasilyo ay pamilyar—matangkad, maayos ang postura, suot ang mamahaling amerikana na tila hindi naaapektuhan ng lamig ng gabi. Si Chairman Lorenzo Madrigal. Sa likod niya, ilang…
KAKALIPAT LANG NG ASAWA KO SA CANADA NG TATLONG ARAW NANG LIHIM NIYANG GALAWIN ANG PINAGSAMANG IPON NAMIN INILIPAT KO ANG LAHAT NG 68.5 MILYONG PISO — NAG-IWAN NG 37 PISO SA ACCOUNT PERO ANG TAWAG NA IYON SA GABI ANG NAGPAUNAWA SA AKIN… HINDI PA AKO ANG NANANALO.
May hindi ka pa alam, Liana. Ang huling salitang iyon ni Adrian ang tumimo sa dibdib ko na parang malamig na karayom. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagmakaawa. Mas nakakatakot ang kalmadong galit niya. Tahimik ang hallway. Naroon pa rin…
IPINANGANAK KO ANG ISANG ANAK NA BABAE, AT SA LOOB NG 10 TAON AY TINALIKURAN KAMI NG PAMILYA NG ASAWA KO… NGAYONG SILA’Y TUMANDA AT NANGHINA, PINAPILI AKO NG ASAWA KO: PAUWIIN ANG SARILI KONG INA O TANGGAPIN SILA SA AMING BAHAY KINABUKASAN, BINUKSAN ANG PINTO… PERO WALA NA KAMI.
Patuloy ang pag-ugong ng makina ng truck habang palayo kami nang palayo sa dating bahay na minsang tinawag kong tahanan. Hindi ko alam kung saan eksaktong hahantong ang desisyong iyon, ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, ang…
End of content
No more pages to load
