Maaliwalas ang langit sa Sarangani Bay. Ito ang perpektong araw para kay Kyle, isang adventure enthusiast mula sa Manila, para subukan ang paragliding.

“Clear for takeoff!” sigaw ng instructor sa radyo.

Tumakbo si Kyle at naramdaman ang pag-angat ng kanyang paa sa lupa. Sa loob ng ilang minuto, lumilipad na siya sa ere. Napakaganda ng tanawin—ang asul na dagat at ang berdeng kabundukan.

Pero biglang nagbago ang ihip ng hangin. Isang malakas na downdraft ang humila sa kanya pababa. Nawalan siya ng kontrol.

“Mayday! Mayday! Nawawalan ako ng altitude!” sigaw ni Kyle sa radyo, pero puro static lang ang sagot.

Mabilis siyang bumagsak patungo sa isang matarik na bangin na puno ng matataas na puno.

CRAAAASH!

Sumabit ang canopy (yung tela ng parachute) ni Kyle sa tuktok ng isang dambuhalang puno ng Balete na nakadungaw sa bangin.

Nalaglag ang radyo niya. Nakabitin si Kyle, 50 feet ang taas mula sa lupa, at sa ilalim nito ay daan-daang talampakan na bangin.

“Tulong! Tulungan niyo ako!” sigaw ni Kyle.

Gumagalaw siya, pero narinig niya ang nakakatakot na tunog.

Krrrk… Krrrk…

Ang tela ng parachute ay napupunit dahil sa talim ng mga sanga. Ang mga suspension lines ay isa-isang napuputol. Unti-unti siyang dumudulas pababa.

Tumingin si Kyle sa ibaba. Nakakahilo. Kung babagsak siya, siguradong durog ang buto niya.

“Lord… huwag po muna… maawa kayo…” iyak ni Kyle. Pumikit na siya, hinihintay ang pagbagsak.

Sa di kalayuan, naglalakad si Mang Teban, isang 55-anyos na magsasaka ng niyog. Pauwi na sana siya galing sa koprahan nang marinig niya ang sigaw at ang kaluskos sa itaas.

Tumingala si Mang Teban. Nakita niya ang dayuhan na nakabitin sa bingit ng kamatayan.

Walang harness. Walang helmet. Walang rope. Tanging ang itak lang niya sa bewang at ang tibay ng kanyang loob ang dala niya.

“Sir! Huwag kang gagalaw!” sigaw ni Mang Teban mula sa baba.

Tinanggal ni Mang Teban ang kanyang tsinelas. Gamit ang kanyang mga paa na sanay sa pag-akyat ng niyog, mabilis niyang inakyat ang puno ng Balete.

Ang puno ay madulas at puno ng lumot. Isang maling tapak, si Mang Teban ang mahuhulog sa bangin. Pero hindi siya huminto.

Nasa itaas na si Kyle. Putol na ang kalahati ng linya ng parachute.

SNAP!

Naputol ang isa pang tali! Bumagsak si Kyle ng limang pulgada. Napasigaw siya sa takot.

“Andito na ako!” hinihingal na sabi ni Mang Teban. Nasa sanga na siya sa itaas ni Kyle.

Kinuha ni Mang Teban ang lubid na abaca na nakapulupot sa bewang niya (ginagamit niya pantali ng niyog).

“Iabot mo ang kamay mo!” utos ng magsasaka.

“Hindi ko kaya! Mahuhulog ako!” iyak ni Kyle.

“Magtiwala ka sa akin! Abot!”

Inabot ni Kyle ang kamay ni Mang Teban. Mahigpit ang hawak ng magsasaka. Ang mga kamay nito ay magaspang at puno ng kalyo, pero iyon ang pinakamatibay na bagay na naramdaman ni Kyle sa buong buhay niya.

Mabilis na itinali ni Mang Teban ang lubid sa harness ni Kyle at inikot ito sa matibay na sanga ng puno.

SWOOOSH!

Sa sandaling iyon, tuluyang napunit ang parachute! Ang canopy ay lumipad at nahulog sa bangin.

Pero si Kyle ay hindi nahulog. Nakabitin siya, hawak ng lubid ni Mang Teban at nakayakap sa sanga ng puno.

“Ligtas ka na,” bulong ni Mang Teban habang pinupunasan ang pawis. “Dahan-dahan tayo bababa.”

Inabot ng kalahating oras bago sila makababa nang ligtas sa patag na lupa.

Pagkatapak na pagkatapak ng paa ni Kyle sa lupa, bumigay ang tuhod niya. Napaluhod siya at umiyak nang malakas.

Lumapit si Mang Teban para alalayan siya.

Biglang niyakap ni Kyle ang matanda nang mahigpit. Basang-basa ng luha ang polo shirt ni Mang Teban.

“Salamat… Salamat, Tatay…” hagulgol ni Kyle. “Akala ko katapusan ko na. Bakit niyo ginawa ’yun? Pwede kayong mamatay.”

Ngumiti lang si Mang Teban, labas ang bungi.

“Iho, ang buhay ay hiram lang natin. Kung kaya kong dugtungan ang hiram mong buhay, bakit hindi ko gagawin?”

Dumating ang rescue team at mga kasamahan ni Kyle. Gulat na gulat sila sa nangyari. Tinanghal na bayani si Mang Teban sa Sarangani.

Pero para kay Kyle, si Mang Teban ay hindi lang basta bayani. Siya ang patunay na sa oras na bumitaw na ang lahat ng tali ng iyong pag-asa, may isang kamay na hihila sa’yo pabalik—isang kamay na hindi humihingi ng kapalit.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!