Galit na galit si Marco habang padabog na isinasara ang kanyang maleta. Halos ibato niya ang kanyang mga damit sa mukha ng kanyang kuya na si Dave.

“Napaka-inggitero mo, Kuya!” sigaw ni Marco, nanginginig sa poot. “Ngayong umaasenso na ako, ngayong mas mayaman na ako sa’yo, sisirain mo ako?! Pinaghirapan ko ang Marco’s Import-Export! Tapos ipapasara mo lang at palalayasin mo ako papuntang Canada?!”

Tahimik lang si Dave. Nakatayo ito sa pinto ng kwarto, seryoso ang mukha, at may hawak na plane ticket. Isa siyang simpleng imbestigador sa NBI, malayo sa marangyang buhay na tinatamasa ngayon ni Marco.

“Huwag ka nang maraming satsat, Marco,” matigas na utos ni Dave. “Naka-book na ang flight mo mamayang gabi. Ibinenta ko na ang shares mo. Sarado na ang bodega. Wala ka nang babalikan dito.”

“Wala kang karapatan!” duro ni Marco. “Dahil ba pulis-patola ka lang at ako milyonaryo na? Hindi ko akalain na sarili kong kadugo ang hihila sa akin pababa!”

Umalis si Marco ng Pilipinas na puno ng sama ng loob. Hindi niya niyakap ang kanyang kuya. Sa isip niya, tinraydor siya nito. Ang negosyo niyang exporting ng mga dried fruits at kape ay napakalakas. May mga investors siyang mga Chinese at Mexican nationals na nagpapasok ng milyones. Ang akala ni Marco, ito na ang kanyang big break. Pero dahil sa “inggit” ng kuya niya, nawala ang lahat.

Pagdating sa Vancouver, Canada, nagkulong lang si Marco sa apartment na inireto ng kuya niya. Hindi niya sinasagot ang mga tawag ni Dave. Araw-araw siyang umiinom, nagmumura, at nagpaplano kung paano makakabawi.

Lumipas ang isang linggo.

Isang gabi, habang nag-i-scroll si Marco sa social media para tignan ang naiwan niyang buhay sa Pilipinas, isang Breaking News Livestream ang umagaw ng atensyon niya.

Headline: “BILYONG PISONG HALAGA NG SHABU, NASABAT SA ISANG EXPORT WAREHOUSE SA PARAÑAQUE!”

Kinabahan si Marco. Pamilyar ang gate ng warehouse na nasa video.

Pinindot niya ang video.

Nanlaki ang kanyang mga mata at halos mahulog ang hawak niyang beer. Ang warehouse na pinalilibutan ng SWAT Team, PDEA, at mga aso… ay ang Marco’s Import-Export.

Sa video, makikitang winawasak ng mga ahente ang mga lata ng Dried Mangoes at sako ng Kape—ang mga pangunahing produkto ni Marco. Sa loob ng mga lata, hindi prutas ang laman. Sa ilalim ng mga sako, may mga false bottom.

Bumuhos mula rito ang mga kristal na pulbos. Shabu. High-grade shabu.

Ipinakita sa camera ang paghuli sa mga “Business Partners” ni Marco—sina Mr. Wu at Mr. Cortez. Nakaposas sila at nakadapa sa semento.

Nagsalita ang reporter: “Ayon sa intelligence report, ang kumpanyang ito ay ginagamit na front ng malaking sindikato para mag-puslit ng droga palabas ng bansa. Ang may-ari na nakapangalan sa lisensya, na si Marco Dizon, ay kasalukuyang pinaghahanap ng batas. Kung nandito siya ngayon, siya ang ituturong mastermind ng mga kasosyo niya.”

Nanghina ang tuhod ni Marco. Bumagsak siya sa sofa.

Ang mga investor na akala niya ay bilib sa galing niya sa negosyo… ginagamit lang pala siya. Ginawa siyang “dummy.” Kung nasa Pilipinas siya ngayon, siya ang nakaposas. Siya ang haharap sa media. Siya ang makukulong habambuhay nang walang pyansa.

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Si Kuya Dave.

Nanginginig ang kamay na sinagot ni Marco ang tawag. “K-Kuya…”

“Napanood mo na?” kalmadong tanong ni Dave sa kabilang linya.

“Kuya… droga…” garalgal ang boses ni Marco. “Hindi ko alam… wala akong alam…”

“Alam ko,” sagot ni Dave. “Dalawang buwan na kaming may surveillance diyan. Nakita ko ang pangalan mo sa target list. Alam kong ginagamit ka lang nila. Pero Marco, kapag sinabi ko sa’yo noon, hindi ka maniniwala. Magpapanic ka. O baka mahalata ng sindikato na alam mo na, at ipapatay ka nila bago pa ang raid.”

Tumulo ang luha ni Marco.

“Kaya pinasara ko agad,” paliwanag ni Dave. “Kaya pinalayas kita. Kailangan kitang ilayo sa crime scene. Kailangan kitang paalisin bago lumabas ang warrant of arrest para mapatunayan natin na wala ka doon at na-set up ka lang. Kung nanatili ka dito kahapon, kasama ka sa mga nakadapa sa semento ngayon. At sa dami ng droga na ’yan, baka hindi ka na inabot ng kulungan… baka pinatay ka na ng mga ’yan para hindi ka makapagsalita.”

Napahagulgol si Marco.

Ang akala niyang paghihigpit at inggit ng kuya niya ay siya palang proteksyon. Sinira ng kuya niya ang relasyon nila, tinanggap ang lahat ng masasakit na salita, at nagmukhang masama, mailigtas lang ang buhay at kinabukasan ng kapatid niya.

“Sorry Kuya… sorry…” iyak ni Marco. “Ang sama ng ugali ko sa’yo… iniligtas mo pala ako.”

“Bunso kita,” malambing na sabi ni Dave, basag din ang boses. “Kahit kailan, hindi ako nainggit sa’yo. Ang gusto ko lang, ligtas ka. Diyan ka muna sa Canada hanggang malinis ko ang pangalan mo. Ako ang bahala dito.”

Sa gabing iyon, natutunan ni Marco na hindi lahat ng humahadlang sa gusto mo ay kaaway. Minsan, sila ang kamay ng Diyos na humihila sa’yo pabalik bago ka tuluyang mahulog sa bangin na hindi mo nakikita.