Ako si Lara. Ang tingin sa akin ng pamilya ko ay hindi anak, kundi “investment.” Nang malugi ang negosyo ng aking madrasta at ama, wala silang ibang naisip na solusyon kundi ipakasal ako sa pinakamayamang lalaki sa aming lugar—si Don Lucas.

Kilala si Don Lucas bilang “The Billionaire Beast.” Sabi nila, napakataba daw nito, puno ng peklat ang mukha, at amoy-lupa. Walang babaeng nagtatagal sa kanya.

“Magtiis ka, Lara!” sigaw ng madrasta ko. “Babayaran niya kami ng 50 Milyon kapalit mo! Ipikit mo na lang ang mata mo kapag katabi mo siya. Isipin mo na lang na katabi mo ay pera!”

Wala akong nagawa. Sa araw ng kasal, nakita ko si Lucas. Totoo ang tsismis. Sobrang laki ng katawan niya, halos hindi magkasya sa upuan. Ang mukha niya ay tila sunog at kulubot. Pinagtinginan kami ng mga tao. Pinagtawanan.

“Yuck, pera lang talaga habol ng babaeng ‘yan,” bulong ng mga bisita.

Pero nang magsama na kami sa iisang bahay, nagulat ako.

Hindi siya masama. Hindi siya nananakit. Sa halip, napakalambing niya. Ipinagluluto niya ako. Tuwing gabi, tinutugtugan niya ako ng piano. Kapag umiiyak ako dahil sa pangungulila, pinapatawa niya ako gamit ang mga corny jokes niya.

Naramdaman ko ang busilak niyang puso. Sa loob ng isang taon, minahal ko siya—hindi dahil sa pera, kundi dahil siya lang ang kaisa-isang tao na nagparamdam sa akin na mahalaga ako.

“Mahal,” sabi ko sa kanya habang sinusuklay ko ang manipis niyang buhok. “Hindi mahalaga sa akin ang itsura mo. Ikaw ang pinakagwapong lalaki sa paningin ko dahil sa kabutihan mo.”

Nakita kong lumuha si Lucas noon. “Talaga, Lara? Mahal mo ako kahit ganito ako?”

“Oo, Lucas. Mahal na mahal.”

Dumating ang aming First Wedding Anniversary.

Nagpa-party ang pamilya ko (ang mga linta kong kamag-anak) sa mansyon ni Lucas. Nandun sila para makikain at mangutang ulit.

Habang nasa hapag-kainan, hindi napigilan ng madrasta ko na insultuhin si Lucas.

“Hay naku, Lucas,” tawa ng madrasta ko habang umiinom ng wine. “Buti na lang talaga pinakasalan ka ni Lara. Kasi kung hindi dahil sa amin, tatanda kang binata. Sa itsura mong ‘yan? Mukha kang lechon na binihisan! Hahaha!”

Nagtawanan ang mga kapatid ko.

Nasaktan ako para sa asawa ko. Tumayo ako at hinampas ang mesa.

“Tama na!” sigaw ko. “Wala kayong karapatang insultuhin ang asawa ko! Siya ang bumubuhay sa inyo! Kung wala siya, nasa kangkungan kayo ngayon!”

Hinawakan ni Lucas ang kamay ko. “Lara, huminahon ka.”

Tumayo si Lucas. Sa bigat niya, parang yumayanig ang sahig. Pumunta siya sa gitna ng stage kung saan nakatutok ang spotlight.

“Tama ang asawa ko,” panimula ni Lucas. Ang boses niya ay biglang nagbago—naging buo at malalim. “Maraming nagtataka kung bakit ganito ang itsura ko. Maraming nandidiri.”

“Pero alam niyo ba kung bakit ako nagkaganito?”

Dahan-dahang hinawakan ni Lucas ang kanyang leeg. Parang may kinakapa siya.

At sa harap ng lahat… HINILA niya ang balat sa leeg niya.

Napasinghap ang lahat. Napakalbot!

Pero hindi dugo ang lumabas. Isa itong Silicon Mask at Body Suit.

Sa loob ng ilang segundo, tinanggal ni Lucas ang makapal na prosthetics sa mukha niya. Tinanggal niya ang padding sa katawan niya na nagmumukhang taba.

Nalaglag ang “disguise” sa sahig.

At tumambad sa amin ang tunay na Lucas.

Hindi siya mataba. Hindi siya pangit. Siya ay matangkad, matipuno, makinis ang mukha, at sobrang gwapo na parang model ng magazine.

Nanganga ang madrasta ko. Nalaglag ang panga ng mga bisita. Ako naman ay napaupo sa gulat.

“L-Lucas?!”

Lumapit siya sa akin at niyakap ako.

“Sorry, Mahal, kung naglihim ako,” paliwanag niya. “Ako si Lucas Mondragon. Ang tagapagmana ng Mondragon Empire. Sa mundo namin, lahat ng babae lumalapit lang dahil sa pera at itsura. Gusto kong makahanap ng babaeng mamahalin ako hindi dahil sa gwapo ako o mayaman, kundi dahil tanggap niya ang buong pagkatao ko, kahit ano pa ang itsura ko.”

Humarap siya sa pamilya ko na ngayon ay namumutla sa hiya at takot.

“At nahanap ko si Lara. Minahal niya ang ‘Baboy’ na si Lucas. Ipinagtanggol niya ako sa inyo. Siya lang ang karapat-dapat sa yaman at pagmamahal ko.”

Tinuro niya ang pinto.

“Kayo? Nakita ko kung paano niyo tratuhin ang taong akala niyo ay pangit. Wala kayong lugar sa buhay namin. Guards! Palabasin ang mga taong ito at siguraduhin niyong hindi na sila makakatapak dito kahit kailan!”

Habang kinakaladkad palabas ang pamilya ko na nagsisisigaw ng sorry, niyakap ako ng mahigpit ng tunay na asawa ko.

“Happy Anniversary, Mahal,” bulong niya. “Simula ngayon, wala nang maskara. Puro pagmamahal na lang.”

Napatunayan ko sa gabing iyon na ang tunay na kagandahan ay hindi nakikita ng mata, kundi nararamdaman ng puso. At kapag tapat ang pagmamahal mo, susuklian ka ng higit pa sa inaakala mo.