Tahimik ang buong Room 302. Oras ng Major Subject sa Accounting at terror ang professor na si Ms. Castillo. Bawal ang ma-late, bawal ang maingay, at lalong bawal ang cellphone.
Sa gitna ng discussion, bumukas ang pinto sa likod. Pumasok si Ana, isang 3rd-year student. Gusgusin ang itsura, maga ang mga mata, at may mabigat na dalang backpack sa harap.
“You’re late, Ms. Reyes!” sigaw ni Ms. Castillo.
“Anong oras na? Akala mo ba park ito na pwede kang pumunta kung kailan mo gusto?”
“Sorry po, Ma’am…” mahinang sagot ni Ana. Dahan-dahan siyang umupo sa dulo.
Ilang minuto pa lang ang nakakalipas, may narinig na kakaibang tunog mula sa bag ni Ana.
Uhaaa! Uhaaa!
Natahimik ang klase. Napahinto si Ms. Castillo sa pagsusulat sa whiteboard.
Uhaaa! Uhaaa!
Lalong lumakas ang iyak. Binuksan ni Ana ang kanyang bag at inilabas ang isang sanggol na nakabalot sa kumot. Pilit niya itong pinapatahan.
“Shhh… baby… huwag kang maingay…”
Namula sa galit si Ms. Castillo.
“Ms. Reyes! Ano ‘yan?!” bulyaw ng guro.
“Nasa loob ka ng unibersidad! Hindi ito daycare center! Bakit ka may dalang bata sa klase ko?!”
“Ma’am, pasensya na po… wala po kasi akong—”
“Wala akong pakialam sa dahilan mo!” putol ni Ms. Castillo
.
“Napaka-irresponsable mo! Nag-aaral ka pa lang, lumandi ka na agad! Tapos ngayon dadalhin mo ang bunga ng kapusukan mo dito para istorbohin kami?! Bastos!”
Nagtawanan ang ibang kaklase. Ang iba ay nagbubulungan,
“Hala, may anak na pala siya?”
Tumayo si Ms. Castillo at itinuro ang pinto.
“Get out! Lumabas ka sa klase ko! Huwag kang babalik hangga’t hindi mo naitatapon ‘yang istorbo na ‘yan!”
Tumayo si Ana, nanginginig ang tuhod at tumutulo ang luha. Yakap-yakap niya ang sanggol nang mahigpit. Kinuha niya ang gamit niya.
Akmang bubuksan na niya ang pinto palabas, pero huminto siya. Humarap siya sa guro at sa mga kaklase niyang mapanghusga.
“Ma’am…” garalgal na boses ni Ana.
“Hindi po ako lumandi. At hindi ko po anak ito.”
Có thể là hình ảnh về một hoặc nhiều người, mọi người đang học và văn bản cho biết 'M 3 - - !'
Natigilan si Ms. Castillo.
“Ano?”
“Anak po ito ng Ate ko,” patuloy ni Ana habang humahagulgol.
“Namatay po siya kahapon sa ospital dahil sa cancer. Wala na po kaming magulang. Ako na lang po ang natitira sa mundo para sa pamangkin ko.”
Nanlaki ang mata ng mga kaklase niya. Nawala ang ngisi sa kanilang mga labi.
“Wala po kaming pera pambayad sa yaya. Wala rin po akong kamag-anak na malalapitan. Gusto ko pong mag-aral, Ma’am… Kasi ito na lang ang pag-asa namin ng pamangkin ko para mabuhay. Kaya dinala ko siya kahit bawal… Kasi wala na po akong mapuntahan.”
Katahimikan.
Sobrang tahimik na pati ang paghinga ng bawat isa ay dinig.
Ang mukha ni Ms. Castillo na kanina ay puno ng galit at pangmamata, ay unti-unting lumambot at napalitan ng matinding hiya at awa.
Binitawan ni Ms. Castillo ang hawak niyang marker. Lumapit siya kay Ana na akmang aalis na.
“Ms. Reyes… sandali,” pigil ng guro.
Hinawakan ni Ms. Castillo ang balikat ng estudyante.
“I’m sorry. Patawarin mo ako. Hindi ko alam…”
Kinuha ni Ms. Castillo ang kanyang upuan sa harap at dinala ito sa tabi ni Ana.
“Maupo ka dyan,” utos ng guro sa malumanay na boses.
“Huwag kang lalabas. Dito ka lang. Akin na muna siya.”
Inabot ng guro ang kanyang mga kamay. Kinuha niya ang sanggol mula kay Ana.
“Mag-take down notes ka. May quiz tayo mamaya. Ako muna ang bahala mag-alaga sa kanya habang nagtuturo ako,” sabi ni Ms. Castillo.
Napahagulgol lalo si Ana.
“Ma’am… nakakahiya po…”
“Walang nakakahiya sa pagiging mabuting kapatid at tiyahin,” ngiti ni Ms. Castillo habang hinehele ang bata sa kanyang bisig.
Bumalik si Ms. Castillo sa harap ng klase, karga-karga ang sanggol sa kaliwang braso habang nagsusulat sa board gamit ang kanang kamay.
Wala nang nagtawa.
Wala nang nagbulungan.
Ang buong klase ay tahimik na nagpunas ng kanilang mga luha.
Nang araw na iyon, hindi lang Accounting ang natutunan nila, kundi ang pinakamahalagang leksyon sa buhay: ang Compassion o pagmamalasakit.
Na bago tayo manghusga, alamin muna natin ang bigat ng pasan-pasan ng ating kapwa.
Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY! 😊💙