Ako si Lina. Lumaki kaming simple. Ang Nanay ko ay nagtitinda lang sa palengke at ang Tatay ko ay namatay na noon pa. Pero ang hindi alam ng marami, ang Tatay ko ay may iniwang malaking halaga sa bangko mula sa Insurance at Mana na hindi namin ginagalaw para sa emergency.

Dumating ang emergency na iyon kahapon.

Inatake sa puso si Nanay. Nasa ICU siya at kailangan namin ng 1 Milyong Piso agad para sa operasyon at deposito sa ospital.

Dahil sa pagmamadali, tumakbo ako sa bangko na nakasuot lang ng lumang t-shirt, shorts, at tsinelas. Magulo ang buhok ko at namamaga ang mata kakaiyak.

Pagpasok ko sa bangko, mahaba ang pila. Pero dahil emergency, lumapit ako sa Customer Service Counter. Ang nakaupo doon ay si Ms. Karen, isang teller na halatang iritado at panay ang tingin sa salamin.

“Miss,” nanginginig kong sabi habang inaabot ang passbook. “Pwede po bang mag-withdraw? Emergency po. Nasa ICU ang Nanay ko. Kailangan ko po ng pera ngayon din.”

Tinignan ako ni Karen mula ulo hanggang paa. Tinaasan niya ako ng kilay.

“Ma’am, pumila po kayo,” masungit niyang sagot. “Lahat naman dito may kailangan. Huwag kayong special.”

“Miss, mamamatay na ang Nanay ko! Please, kahit i-check niyo lang ang account ko,” pagmamakaawa ko.

Kinuha niya ang passbook nang padabog. Tinignan niya ito saglit tapos ibinalibag sa mesa.

“Offline ang system,” pagsisinungaling niya. Nakita ko naman sa screen na nagpo-process siya ng transaction ng ibang kliyente na naka-jas. “Maghintay ka diyan sa gilid. Ang baho mo, amoy ospital ka.”

Umupo ako sa isang sulok, umiiyak. Lumipas ang 30 minuto. Nakikita kong nagtatawanan lang si Karen at ang katabi niyang teller. Wala silang ginagawa.

Lumapit ako ulit.

“Miss… 30 minutes na po… baka pwede na?”

Doon na sumabog si Karen.

“ANO BA?!” sigaw niya na narinig ng buong bangko. “Sabi nang maghintay eh! Ang kulit mo! Ang gulo-gulo niyong mga mahihirap! Porket may barya kayong kukunin, akala niyo kayo na ang may-ari ng bangko! Umupo ka o tatawag ako ng guard para kaladkarin ka palabas!”

Napahiya ako. Pinagtinginan ako ng mga tao.

Pero imbes na lumabas, kinuha ko ang cellphone ko.

Tinawagan ko ang number na nasa likod ng passbook—ang Direct Line ng CEO ng bangko na ibinigay sa Tatay ko noon dahil sa laki ng deposito niya.

“Hello, Sir Albert?” sabi ko sa telepono habang nakatingin kay Karen. “Ako po si Lina, anak ni Don Fernando. Nasa Branch 104 po ako. Ayaw po akong pag-withdraw-hin ng teller niyo. Mamamatay na po ang Nanay ko.”

Binaba ko ang telepono.

Tumawa si Karen. “Wow, may tinawagan pa! Sino ‘yan? Barangay Tanod? Hahaha! Wala akong pakialam kahit tawagin mo pa ang Presidente!”

Lumipas ang eksaktong limang minuto.

Biglang bumukas ang pinto ng opisina ng Branch Manager nang padabog.

Lumabas si Mr. Cruz, ang manager. Putlang-putla siya at tumatakbo habang inaayos ang kurbata. Hawak niya ang telepono na parang nanginginig ang kamay.

“MS. LINA?! SINONG MS. LINA DITO?!” sigaw ng Manager.

Tumayo ako. “Ako po.”

Tumakbo si Mr. Cruz palapit sa akin. Sa gulat ng lahat, YUMUKO ang manager sa harap ko.

“Ma’am Lina!” hingal na sabi ni Mr. Cruz. “Diyos ko po! Pasensya na po kayo! Tumawag ang Head Office! Hindi ko po alam na nandito kayo!”

Natigilan si Karen. Nalaglag ang ballpen niya.

“Sir?” tanong ni Karen. “Bakit niyo kinakausap ‘yang hampaslupa na ‘yan?”

Humarap si Mr. Cruz kay Karen nang galit na galit.

“HAMPASLUPA?!” sigaw ni Mr. Cruz. “Karen, alam mo ba kung magkano ang laman ng passbook na hawak mo?!”

Kinuha ni Mr. Cruz ang passbook at ipinakita kay Karen ang account status sa computer.

“Ang account na ito ay isang Diamond Legacy Account! May laman itong 50 Milyong Piso! Isa siya sa pinaka-importanteng kliyente ng bangkong ito!”

Nanlaki ang mata ni Karen. Parang hihimatayin siya. Tumingin siya sa akin, sa suot kong tsinelas, at sa passbook.

“M-Ma’am…” nanginginig na boses ni Karen. “S-Sorry po… a-akala ko po kasi…”

Humarap ako sa kanya.

“Akala mo ano? Na dahil naka-tsinelas ako, wala akong karapatang irespeto?” sabi ko nang mahinahon pero may diin. “Ang pera, kikitain ‘yan. Pero ang ugali, hindi nabibili.”

Bumaling si Mr. Cruz kay Karen.

“Karen, pack your things,” malamig na utos ng Manager. “You are fired. Effective immediately. Ayaw ng bangko ng empleyadong bastos at mapanghusga.”

“Sir! Huwag po! May pamilya po ako!” iyak ni Karen, lumuluhod sa akin. “Ma’am Lina, sorry po!”

Hindi ko siya pinansin.

“Mr. Cruz,” sabi ko. “Yung pera ko. Kailangan ko na ngayon.”

“Yes, Ma’am! Dito po tayo sa VIP Lounge. Hindi niyo na kailangang pumila.”

Sa loob ng 10 minuto, nakuha ko ang pera. Inihatid pa ako ng Manager sa labas at pinasakay sa kotse ng bangko papunta sa ospital.

Naligtas ang Nanay ko. Naging matagumpay ang operasyon.

At si Karen? Huling balita ko, hirap siyang makahanap ng trabaho dahil nasa record niya ang ginawa niyang pambabastos sa kliyente. Isang leksyon na hinding-hindi niya makakalimutan: Huwag mong husgahan ang libro base sa pabalat nito, dahil baka ang taong inaapi mo ang may hawak ng iyong kinabukasan.