Dire-diretsong naglakad ang Mayor papunta sa kusina kung saan naghuhugas ng pinggan si Carding.

Nagulat ang lahat nang biglang yumuko ang Mayor at nagmano kay Carding.

“Ninong Carding!” bati ng Mayor nang may mataas na respeto.
“Pasensya na po at na-late ako. Galing pa ako sa meeting.”

Nalaglag ang panga nina Ricky, Sheila, at Ben.

“Mayor…” singit ni Ricky.
“Kilala niyo po ang Kuya namin? Yung… magsasaka?”

Tumawa ang Mayor.

“Magsasaka?” tanong ng Mayor.
“Hindi niyo ba alam? Si Don Carding ang pinakamayamang Land Owner sa buong probinsya! Siya ang may-ari ng lupang kinatitirikan ng Mall, ng Subdivision, at ng University sa bayan! Siya ang top taxpayer namin!”

Namutla ang magkakapatid.

“At higit sa lahat,” dagdag ng Mayor.
“Siya ang nag-donate ng pondo para sa mga scholar.”

Lumapit ang Nanay nila na kanina pa tahimik.

“Mga anak…” sabi ng Nanay, naluluha.
“Naalala niyo yung ‘Foundation Scholarship’ na nagpaaral sa inyo noong college? Yung akala niyo galing sa gobyerno?”

Tumango ang tatlo, kabadong-kabado.

“Hindi galing sa gobyerno ‘yun. Pera ng Kuya Carding niyo ‘yun.”

Natulala sila.

“Noong namatay ang Tatay niyo,” paliwanag ng Nanay.
“Pinili ng Kuya niyo na huminto sa pag-aaral para sakahin ang lupa natin. Lahat ng kita niya, ibinibigay niya sa akin para ipangbayad sa tuition niyo. Sabi niya, ‘Nay, sabihin mo scholarship para hindi sila mahiya, at para mag-aral sila nang mabuti.’”

Tumingin ang Nanay kay Carding na nakayuko lang.

“Yung kotseng ipinagyayabang niyo? Yung titulong ipinamumukha niyo sa Kuya niyo? Utang niyo lahat ‘yan sa putik na nasa bota niya.”

Binasag ng katahimikan ang yabang ng magkakapatid.

Hiyang-hiya sila. Ang taong kinutya nila… ang taong diring-diri sila… ay siya palang dahilan kung bakit sila nasa kinalalagyan nila ngayon.

Isa-isang lumapit ang magkakapatid kay Carding. Lumuhod si Ricky at niyakap ang tuhod ng Kuya niya.

“Kuya… sorry…” hagulgol ni Ricky.
“Sorry Kuya! Ang sama-sama namin! Wala kaming utang na loob!”

Umiyak din si Sheila at Ben.
“Patawarin mo kami Kuya… salamat sa lahat…”

Ngumiti si Carding at niyakap ang mga kapatid niya.

“Ayos lang,” malumanay na sabi ni Carding.
“Ang mahalaga, nakapagtapos kayo. Ang tagumpay niyo, tagumpay ko na rin.”

Sa araw na iyon, natutunan ng magkakapatid na hindi sukatan ang maruming damit sa halaga ng isang tao. Dahil minsan, ang kamay na puno ng putik ang siya ring kamay na nag-aahon sa iba paakyat sa tagumpay.