“Pa, sino po ‘yung lalaking laging humahawak sa katawan ni Mama gamit ang pulang tela kapag tulog na kayo?”

Bigla akong napa-preno sa gitna ng kalsada. Muntik nang tumama ang mukha ng 8-taong gulang kong anak na si Sonia sa dashboard.

Nilingon ko siya, nanlalaki ang mata. “Sonia, anong pinagsasabi mo? Saan mo narinig ang kalokohan na ‘yan?”

Inosente akong tinignan ng anak ko. “Pa, totoo po. Nakikita ko siya gabi-gabi. Pumapasok siya sa kwarto niyo kapag humihilik ka na. Tapos pinupunasan niya si Mama ng pulang panyo.”

Kinabahan ako. “Anong ginagawa ng Mama mo?”

“Umiiyak si Mama, Pa. Pero mahina lang. Tapos niyayakap siya nung lalaki.”

Hindi ako nakapasok sa trabaho nang araw na iyon. Hinatid ko lang si Sonia sa school at umuwi agad ako.

Ang asawa ko, si Rina, ay nasa bahay. Pansin ko nitong mga nakaraang buwan, pumapayat siya. Maputla. Sabi niya, stress lang sa trabaho at anemia.

“Hon?” tawag ko pagpasok ko.

Naabutan ko si Rina sa kusina, umiinom ng gamot. Nang makita niya ako, mabilis niyang itinago ang bote sa bulsa niya.

“Oh, Dave? Ang aga mo yata?” ngiti niya, pero halatang pilit. “May sakit ka ba?”

Tinignan ko siya nang maigi. May lalaki ba siya? Imposible. Mahal na mahal namin ang isa’t isa. Pero hindi nagsisinungaling ang bata.

“Wala. Masama lang pakiramdam ko,” sagot ko.

Nang gabing iyon, nagkunwari akong tulog.

Alas-dos ng madaling araw. Naramdaman kong bumangon si Rina. Dahan-dahan.

Pinikit ko ang mata ko. Hinintay ko ang “lalaki.”

Pero walang pumasok sa pinto.

Narinig ko ang pigil na hikbi ni Rina. Umiiyak siya.

Dahan-dahan kong minulat ang mata ko nang kaunti.

Nakatayo si Rina sa harap ng salamin sa dilim. Nakataas ang damit niya. Hawak niya ang tiyan niya.

At sa kamay niya… may hawak siyang pulang panyo.

Pinupunasan niya ang sarili niya.

Bumangon ako at binuksan ang ilaw.

“Rina?!”

Nataranta si Rina. “Dave! H-Huag mong tignan!”

Sinubukan niyang takpan ang katawan niya, pero nakita ko na.

Ang tiyan at tagiliran niya… puno ng pasa at sugat. May mga bukol na nagnanaknak.

“Anong… anong nangyari sa’yo?!” sigaw ko, lumapit ako para tignan siya.

Umiiyak na napaupo si Rina sa sahig. Yakap-yakap niya ang pulang panyo.

“Sorry, Dave… Sorry hindi ko sinabi…” humagulgol siya. “May Stage 4 Cancer ako. Kumalat na sa atay at buto ko. Sobrang sakit, Dave… tuwing gabi, parang hinihiwa ang laman ko. Ayokong gisingin ka kasi pagod ka sa trabaho… ayokong mag-alala ka…”

Nalaglag ang puso ko. “Bakit? Bakit mo tinago?!”

“Kasi wala tayong pera… ayokong maubos ang ipon natin para sa pag-aaral ni Sonia… Tinatanggap ko na lang ang sakit.”

Niyakap ko siya nang mahigpit. Umiyak kami pareho sa sahig.

“Pero Rina,” tanong ko, naalala ko ang sinabi ng anak namin. “Sabi ni Sonia… may lalaking pumapasok dito. May humahaplos daw sa’yo.”

Umiling si Rina. “Wala, Dave. Ako lang mag-isa. Ako lang ang gumagamit ng panyo na ‘to para punasan ang pawis at dugo ko.”

Nagtaka ako. Bakit nakakakita ng lalaki si Sonia?

Kinabukasan, kinausap ko si Sonia.

“Anak,” sabi ko. “Wala namang ibang tao sa kwarto kagabi. Si Mama lang ‘yun.”

“Meron po, Papa!” giit ni Sonia. “Nakita ko siya kagabi! Nakatayo siya sa likod ni Mama habang umiiyak si Mama. Hinahaplos niya ang likod ni Mama.”

“Sino? Anong itsura?”

Tumakbo si Sonia sa kwarto at kinuha ang lumang photo album namin. Binuklat niya ito at tinuro ang isang lumang litrato.

“Siya po. Siya po ‘yung lalaki.”

Tinignan ko ang litrato. Nanindig ang balahibo ko. Tumulo ang luha ko.

Ang tinuturo ni Sonia ay ang litrato ng Tatay ni Rina—si Lolo Carding.

Patay na si Lolo Carding limang taon na ang nakakaraan.

“Sigurado ka ba, Sonia?” nanginginig kong tanong.

“Opo, Papa. Siya ‘yun. At yung pulang panyo? Ibinibigay niya kay Mama ‘yun para tumahan na siya.”

Doon ko naalala.

Noong nabubuhay pa si Lolo Carding, tuwing nagkakasakit si Rina noong bata pa siya, lagi siyang may dalang pulang panyo. Pinupunasan niya ang noo ni Rina at sinasabing, “Tahan na anak, andito si Tatay. Gagaling ka rin.”

Napatingin ako sa asawa ko na nasa kusina.

Kahit sa kabilang buhay, hindi siya iniwan ng Tatay niya. Ang “lalaking” nakikita ng inosente kong anak ay ang kanyang Lolo na pilit inaalis ang sakit na nararamdaman ng kanyang anak.

Isinugod namin si Rina sa ospital. Ibinenta ko ang kotse, nagsanla ako ng gamit. Lumaban kami.

Mahirap, pero himalang gumaling si Rina. Sabi ng doktor, miracle daw na hindi kumalat sa puso niya ang cancer.

Pero alam ko kung bakit.

Dahil gabi-gabi, may isang Ama na bumibisita mula sa langit, dala ang kanyang pulang panyo, para siguraduhing ligtas ang kanyang prinsesa.