PABABA NA ANG MATANDA NG JEEP NG HINDI PA ITO NAGBABAYAD AT TINAWAG SIYA NG DRIVER—NAGALIT ANG DRIVER AT HININTO ANG JEEP, PERO HINDI INAASAHAN NG MATANDA ANG SUMUNOD NA NANGYARI

Mabagal ang takbo ng jeep sa mainit na hapon. Sa isang sulok, nakaupo si Aling Nena, isang matandang babae na kilalang mabait sa kanilang barangay. Siya’y may dala-dalang maliit na bag na puno ng gulay na bagong pitas mula sa palengke. Nakatutok siya sa bintana, tila malayo ang iniisip, hindi niya namalayan na malapit na siyang bumaba.

“Manang! Manang, hindi pa po kayo nagbayad!” biglang sigaw ng driver habang tinitingnan ang kabuuan ng pasahero sa jeep.

Napatingin si Aling Nena, medyo nagulat, at hinanap ang kanyang pitaka. “Ay, anak, sandali lang, kukuha lang ako ng barya,” paliwanag niya sa mahinang tinig.

Ngunit hindi iyon sapat. “Ano ‘yan! Matanda ka pa lang, tamad pa sa bayad? Bobo ka ba?! Pababa ka na dito!” sigaw ng driver, halos umabot sa nakakatakot na tono. “Wala kang karapatang sumakay ng libre dito!”

Napa-urong si Aling Nena sa takot, hawak ang kanyang bag nang mahigpit. Ilang pasahero ang natahimik, nanginginig sa kaba sa sobrang galit ng driver.

Ngunit may isang boses na unang nagsalita. “Hoy! Tama na ‘yan!” sigaw ni Ben, isang binatang pasahero. Kasunod niya, ang iba pang pasahero ay tumayo rin, tinutukan ang driver.

“Aling Nena po ‘yan! Hindi siya bastos! Saan galing ang karapat-dapat mong bastusin ang isang matanda?!” galit na sabi ng isang babae sa likod ng jeep.

“Panahon na para matuto kang magpakumbaba, kuya,” dagdag ng isa pang pasahero, mahigpit ang tingin sa driver.

Biglang nanlumo ang driver. Napatingin siya sa mga pasaherong nakatingin sa kanya, bawat isa’y may halong pagkadismaya at galit. Puno ng katahimikan ang jeep, tanging ang tunog ng makina ang umiikot sa paligid. Para bang ang mundo ay tumigil.

Aling Nena, na hindi inaasahan ang suporta ng mga pasahero, ay napangiti ng mahina, may luha sa mata. “Maraming salamat sa inyo, mga anak. Hindi ko inaasahan,” bungad niya, nanginginig ang boses.

Hindi nagtagal, ang driver ay tumahimik, ramdam niya ang bigat ng hiya sa dibdib. Unti-unti niyang pinababa ang bintana, tiningnan si Aling Nena. “Pa…pasensya ka na, Aling Nena. Sobra akong nagalit. Hindi ko dapat ganun,” sambit niya, halos bulong.

Ngunit kakaiba ang nangyari pagkatapos. Simula noon, tuwing nakikita ng mga pasahero ang jeep na iyon, hindi na nila ito sinasakyan. May kumakalat na kwento sa barangay tungkol sa pangyayaring iyon—ang driver na nagpakita ng labis na galit sa isang matanda at kung paano tumayo ang mga pasahero upang ipagtanggol siya.

Bawat araw na dumadaan ang jeep sa kanto, maraming tao ang nag-iwas. Ang dati’y puno at maingay na jeep ay unti-unting napuno ng katahimikan, tanging driver at ilang pasahero lamang ang naroon. Sa tuwing nakikita ng driver ang mga sulyap ng tao sa kalye, ramdam niya ang hiya at lungkot.

Isang araw, habang pauwi na si Aling Nena mula sa palengke, may lumapit sa kanya. “Aling Nena, nakita po namin kung paano kayo ipinagtanggol ng mga pasahero. Ang galing ninyo po. Ang jeep na iyon ay natutong magpakumbaba dahil sa inyo,” sabi ng batang babae, hawak ang kamay ni Aling Nena.

Napangiti si Aling Nena, ramdam ang init ng puso sa kabutihang ipinakita ng mga kababayan. Sa huli, hindi lang basta bayad sa pamasahe ang natutunan ng driver—ang respeto, pag-unawa, at ang kabutihan ng tao ay mas mahalaga kaysa kahit ano.

At sa barangay na iyon, lumaganap ang aral: kahit gaano kalakas ang galit, kung may tamang suporta at tapang, makakamit ang katarungan at respeto.