Alas-onse na ng gabi pero parang parking lot pa rin ang EDSA. Umuusad man ay gapang-pagong.

Pagod na si Mang Romy. Gusto na niyang umuwi sa Caloocan para makita ang kanyang bunsong anak na may sakit. Pero kailangan pa niyang bumyahe. Kulang pa ang boundary.

Sa may bandang Ayala, may pumarang isang lalaki. Naka-shades kahit gabi, naka-hoodie, at may kargang batang lalaki na mahimbing ang tulog.

“Manong, Balintawak. Bilis,” utos ng lalaki pagsakay sa likod. Hingal na hingal ito at panay ang lingon sa likuran.

“Sige po, Sir. Pero medyo ma-traffic sa Shaw,” sagot ni Romy habang tinitignan sila sa rearview mirror.

Tahimik ang byahe noong una. Pero habang papalapit sila sa Ortigas, napansin ni Romy ang kakaibang kilos ng pasahero. Panay ang silip nito sa bintana. Ang batang karga nito, na nasa edad lima, ay sobrang himbing ng tulog—parang too deep para sa isang bata. Nakalaylay ang ulo nito at medyo maputla.

Sa di-kalayuan, nakita ni Romy ang asul at pulang ilaw na kumukurap. PNP CHECKPOINT.

Nag-iba ang ihip ng hangin sa loob ng taxi.

“Manong,” biglang sabi ng pasahero. Nanginginig ang boses nito. “Huwag kang hihinto.”

“Po? Sir, checkpoint po ‘yan. Bawal po hindi huminto, babarilin tayo,” paliwanag ni Romy.

Dumukot ang lalaki sa bag niya. Naglabas siya ng isang makapal na bundle ng pera. Tig-iisang libo.

“Kalahating Milyon,” mabilis na sabi ng lalaki. “Sa’yo na ‘to. Lusutan mo ang checkpoint. Sagasaan mo kung kailangan. Basta huwag kang hihinto.”

Nanlaki ang mata ni Romy. Kalahating milyon. Pampagamot ng anak niya. Pampaayos ng bahay. Pambayad sa utang. Isang taong boundary na ito!

Ang unang pumasok sa isip ni Romy: Droga. Baka drug lord ito. Kung tatakbo siya, baka madamay siya sa putukan.

Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.

Aabutin na sana ni Romy ang pera dala ng tukso, nang biglang gumalaw ang bata.

Umingot ito nang mahina. “M-Mama… Mama…”

Hinila ng lalaki ang bata at tinakpan ang bibig nito nang mariin. “Tumahimik ka!” bulong ng lalaki na may halong diin at gigil.

Nakita ni Romy sa salamin ang takot sa mata ng bata bago ito muling pumikit, tila ba hilo o drugged. Nakita rin ni Romy ang suot ng bata—isang pajama na may pangalan sa likod: “Lucas”. Pero narinig niyang tinawag ng lalaki ang bata na “Boyet” kanina.

Hindi droga ang dala ng lalaki.

Bata.

Kinikidnap niya ang bata.

Kumabog ang dibdib ni Romy. Tatay din siya. Kung anak niya ang nasa sitwasyon na ‘yun, gugustuhin niyang may tumulong dito. Hindi matutumbasan ng kalahating milyon ang buhay ng isang paslit.

Kailangan niyang gumawa ng paraan. Nasa harap na sila ng checkpoint. Isang kotse na lang ang pagitan.

“Sige Sir,” sabi ni Romy, nagpapanggap na kagat sa pera. “Kakapit po kayo.”

Pero sa halip na apakan ang gas, pinatay ni Romy ang makina nang patago habang naka-apak sa clutch.

Namatey ang taxi.

“Anong nangyari?!” sigaw ng pasahero.

“Naku Sir! Namatayan! Luma na kasi, overheat!” sigaw ni Romy sabay palo sa manibela. “Ayaw umandar!”

Nataranta ang pasahero. Nasa tabi na nila ang mga pulis.

Dahan-dahang inabot ni Romy ang kanyang radyo. Ito ang secret weapon ng mga taxi driver. Nakakonekta ito sa base operator at naririnig ng ibang taxi sa area.

Pinaandar niya ang radyo pero hindi niya inilapit sa bibig. Hinayaan niyang nakabukas ang mic.

“Sir, tulungan niyo ako itulak!” sigaw ni Romy nang malakas para marinig sa radyo. “OVERHEAT SA TAPAT NG CHECKPOINT SA SHAW. MAY SAKAY AKONG BATANG LALAKI, MUKHANG HINDI MAKA-HINGA! KAILANGAN NG PULIS! PAULIT, KAILANGAN NG PULIS!”

Narinig ng operator ang keyword na “Bata” at “Pulis” na may halong panic sa boses ni Romy. Alam ng mga beteranong operator na kapag ganito ang tono, may krimen.

“Manong, buksan mo ang pinto! Tatakbo ako!” sigaw ng pasahero habang hawak ang bata. Bumunot ito ng kutsilyo.

Kinatok sila ng Pulis sa bintana. “Boss, usad na! Bawal tumigil dyan!”

Binuksan ni Romy ang central lock.

“OFFICER! TULONG!” sigaw ni Romy sabay labas ng kotse. “KIDNAPPER YAN! MAY HAWAK NA BATA!”

Agad na bumunot ng baril ang mga pulis. “Bumaba ka dyan! Taas ang kamay!”

Nagpupumiglas ang lalaki, tinutukan ng kutsilyo ang bata. “Walang lalapit!”

Pero dahil nasa labas na si Romy, mabilis niyang hinablot ang fire extinguisher sa ilalim ng upuan niya at binasag ang bintana sa likod kung saan nakaupo ang lalaki.

CRASH!

Nagulat ang kidnapper. Sa segundong iyon, nakapasok ang mga pulis at napasuko ang lalaki. Nakuha ang bata nang ligtas.

Nanginginig si Romy sa gilid ng kalsada habang pinupusasan ang suspek. Nakita niyang yakap-yakap ng pulis ang batang si Lucas na nagising na at umiiyak.

Ilang oras ang lumipas, dumating ang tunay na mga magulang sa presinto. Ang bata pala ay anak ng isang mayamang negosyante na kinuha ng dating driver nito para ipatubos.

“Maraming salamat po,” iyak ng nanay habang hawak ang kamay ni Romy. “Kung tinanggap niyo ang pera… baka hindi ko na nakita ang anak ko.”

Inalok ng tatay ng bata si Romy ng pabuya—mas malaki pa sa kalahating milyon. Pero umiling si Romy.

“Sige po, tanggapin ko na lang po ‘yung pang-boundary at pang-gamot ng anak ko,” ngiti ni Romy. “Pero ‘yung milyon? Itabi niyo na lang po para sa pag-aaral ni Lucas. Mas masarap po matulog sa gabi kapag alam mong malinis ang perang pinapakain mo sa pamilya mo.”

Umuwi si Mang Romy nang gabing iyon na pagod, pero pagyakap niya sa sarili niyang anak, naramdaman niya na siya na ang pinakamayamang tao sa buong mundo.