Parang nawalan ng hangin si Alejandro.

August 14.

Ang araw na minsang pinangarap nilang maging simula ng kanilang habang-buhay.

Napahawak siya sa sandalan ng upuan. Hindi na niya marinig ang ugong ng makina ng eroplano. Hindi na niya maramdaman ang malamig na hangin ng cabin. Ang tanging naririnig niya ay ang malakas na tibok ng sariling puso—tila ba hinahabol siya ng pitong taon ng pagkawala.

Sa di kalayuan, nakatayo ang kambal, magkahawak ang kamay, tahimik na nakamasid sa kanilang dalawa.

Isa sa kanila ang nagsalita, mas malinaw na ngayon ang boses.

— Mom… bakit parang kamukha niya kami?

Napapikit si Liza.

Isang sandali lamang, ngunit sapat para maramdaman ni Alejandro ang bigat ng desisyong matagal nang ipinagpaliban.

Dahan-dahan siyang lumapit sa mga bata. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Hindi niya alam kung may karapatan ba siyang magsalita.

Ngunit sa sandaling iyon, wala nang CEO. Wala nang bilyonaryo. Wala nang titulong dala ng kayamanan.

Mayroon lamang isang lalaking unti-unting nauunawaan ang laki ng nawala sa kanya.

Lumuhod siya upang magpantay ang kanilang mga mata.

— Ano ang mga pangalan ninyo? — maingat niyang tanong.

Nagkatinginan ang kambal bago sumagot ang isa.

— Ako po si Andres.

Sumunod ang kapatid.

— At ako naman po si Adrian.

Napangiti nang bahagya si Alejandro. Andres at Adrian. Parehong nagsisimula sa A.

— Ilang taon na kayo? — muli niyang tanong kahit alam na niya ang sagot.

— Seven po, — sabay nilang sagot.

Napahawak siya sa dibdib.

Pitong taon.

Pitong taon ng mga kaarawan na hindi niya nadaluhan. Pitong taon ng mga unang hakbang, unang salita, unang sugat sa tuhod.

Wala siya roon.

Tumayo siya at tumingin kay Liza.

— Bakit? — mahina ngunit puno ng sakit ang boses niya. — Bakit hindi mo sinabi sa akin?

Hindi agad sumagot si Liza. Tumingin muna siya sa mga anak.

— Boys, maupo muna kayo roon saglit, okay? — mahinahon niyang sabi.

Sumunod ang kambal, bagaman may pagtatakang hindi maitago sa kanilang mga mukha.

Nang makaupo na ang mga bata, saka lamang nagsalita si Liza.

— Noong gabing iyon, Alejandro, malinaw sa akin kung ano ang mas mahalaga sa’yo.

— Hindi ko sinabi na ayokong maging ama, — mabilis niyang sagot.

— Hindi mo kailangang sabihin, — tugon ni Liza. — Narinig ko sa pagitan ng mga salita mo. “Hindi ako handa.” “Hindi ako pwedeng matali.” “May mga pangarap akong hindi pwedeng maantala.” Paulit-ulit mong sinabi iyon.

Natahimik si Alejandro.

Naalala niya.

Sa galit. Sa takot. Sa ambisyon.

Oo, sinabi niya iyon.

Hindi niya inisip noon na maaaring may buhay nang nabuo.

— Akala ko mas mabuti kung wala ka, — patuloy ni Liza. — Hindi ko kayang ipagkait sa’yo ang mga pangarap mo. At hindi ko rin kayang iparamdam sa kanila na sila ang hadlang.

Napahawak si Alejandro sa buhok niya, tila gustong pigilan ang sarili sa pagkapoot sa sariling pagkukulang.

— Wala silang kasalanan, — bulong niya.

— Alam ko, — sagot ni Liza. — Kaya ginawa ko ang lahat para hindi nila maramdaman na kulang sila.

— Alam ba nila? — nanginginig ang boses niya. — Alam ba nilang ako ang ama nila?

Huminga nang malalim si Liza.

— Sinabi ko sa kanila na may ama silang mahalaga ang ginagawa para sa maraming tao. Hindi ko sinabi ang pangalan mo. Hindi ko sinabi kung sino ka.

Isang mabigat na katahimikan ang namagitan sa kanila.

Sa labas ng bintana, makikita ang mga ulap na tila walang pakialam sa bigat ng mga pusong nasa loob ng eroplano.

Biglang tumayo si Andres at lumapit.

— Sir… ikaw po ba talaga ang papa namin?

Napatingin si Alejandro sa bata.

Hindi siya handa.

Hindi siya kailanman naging handa.

Ngunit sa sandaling iyon, may isang bagay na mas malinaw kaysa sa anumang business plan.

— Oo, — paos niyang sagot. — Kung papayag kayo… ako ang papa ninyo.

Tahimik ang cabin.

Unti-unting lumapit si Adrian.

— Bakit po hindi kayo kasama namin noon?

Isang tanong na mas mabigat kaysa sa anumang interogasyon ng board of directors.

Lumuhod muli si Alejandro.

— Dahil nagkamali ako, — tapat niyang sagot. — Pinili kong unahin ang trabaho kaysa sa mga taong mahalaga. At hindi ko alam na may dalawang munting buhay na naghihintay sa akin.

Nagkatinginan ang kambal.

— Galit po ba kayo kay Mama? — tanong ni Andres.

Napailing si Alejandro.

— Hindi. Kung may dapat kayong pagalitan… ako iyon.

Biglang yumakap si Adrian sa kanya.

Isang simpleng yakap.

Ngunit para kay Alejandro, iyon ang pinakamahalagang bagay na natanggap niya sa buong buhay.

Napaluha siya.

Hindi niya alam kung kailan huling tumulo ang luha niya.

Sumunod si Andres, niyakap din siya.

Sa di kalayuan, pinagmamasdan sila ni Liza, may luha ring namumuo sa kanyang mga mata.

Ilang sandali silang ganoon—magkakapit, tila hinahabol ang pitong taong nawala.

Makalipas ang ilang minuto, bumalik sila sa kanilang mga upuan.

Humupa ang emosyon, ngunit hindi ang bigat ng mga tanong.

— Liza, — mahinang sabi ni Alejandro, — hindi ko kayang ibalik ang nakaraan. Pero kung papayag ka… gusto kong bumawi. Hindi dahil mayaman ako. Hindi dahil kaya ko. Kundi dahil sila ang mga anak ko.

Tahimik si Liza.

— Hindi ito tungkol sa pera, Alejandro. Hindi nila kailangan ng bilyonaryo. Kailangan nila ng ama.

— At handa akong maging ama.

Tumingin siya sa kanya, tila sinusukat ang katapatan.

— Hindi ito madali, — sabi niya sa wakas. — Hindi dahil gusto ko pa ring saktan ka. Kundi dahil kailangan kong siguraduhin na hindi ka mawawala ulit kapag naging mahirap.

— Hindi na ako ang lalaking umalis pitong taon na ang nakalipas, — sagot niya. — Marami akong napatunayan sa mundo. Pero ngayon lang ako tunay na nasubok.

Isang mahabang sandali ang lumipas.

Maya-maya’y narinig ang anunsyo ng piloto.

Malapit na silang mag-landing sa Maynila.

Unti-unting bumaba ang eroplano, tila sumisimbolo sa paglapit nila sa isang bagong yugto ng buhay.

Hawak ni Alejandro ang maliit na kamay ni Adrian. Si Andres naman ay nakasandal sa kanyang braso.

Hindi niya alam kung paano haharapin ang media kapag nalaman nila ito. Hindi niya alam kung paano babaguhin ang iskedyul na punong-puno ng meeting.

Ngunit sa unang pagkakataon sa maraming taon, hindi siya natatakot mawalan ng kontrol.

Paglapag ng eroplano, tumayo sila.

Marahan siyang lumingon kay Liza.

— Salamat sa pagpapalaki sa kanila, — sabi niya nang may paggalang.

Bahagyang ngumiti si Liza.

— Hindi ko ito ginawa para sa’yo. Ginawa ko ito para sa kanila.

Tumango siya.

Sa paglabas nila sa eroplano, magkahawak ang kanilang mga kamay—ang dalawang batang matagal nang hindi niya nakilala.

Sa loob ng paliparan, abala ang mundo.

Walang nakapansin na sa gitna ng ingay at paggalaw, may isang bilyonaryong ngayon lamang natutong maging ama.

At habang naglalakad sila patungo sa immigration, muling nagsalita si Andres.

— Papa… sasama ka na ba sa amin ngayon?

Napahinto si Alejandro.

Tumingin siya kay Liza.

Tumingin siya sa dalawang batang may parehong mga mata niya.

Sa sandaling iyon, alam niyang may isang desisyon na magbabago sa lahat.

Hindi tungkol sa negosyo.

Hindi tungkol sa reputasyon.

Kundi tungkol sa pamilya.

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ng kambal.

— Oo, — sagot niya, buo ang loob.

At sa unang pagkakataon sa pitong taon, hindi na siya nag-iisa sa pagharap sa kinabukasan.