Maulan ang gabi ng Biyernes sa Barangay Pinagpala. Dahil baha sa labas at walang pasok, nasa kwarto lang ang sampung taong gulang na si Buboy.
Ang libangan niya? Isang lumang military-grade walkie-talkie na binili ng Tatay niya sa surplus shop sa Quiapo. Mahilig si Buboy maglaro ng “Secret Agent” at mag-scan ng mga frequencies—minsan nakakasagap siya ng usapan ng mga truck driver, minsan naman ay mga security guard sa kabilang kanto.
“Eagle One to Eagle Two, over. Kakain na ako, over,” bulong ni Buboy sa radyo, kahit wala naman siyang kausap.
Biglang nagbago ang tunog ng radyo. Mula sa malinaw na static, naging garalgal ito.
Krrzzzt… Tulong… Krrzzzt… Uhaw na ako…
Natigilan si Buboy. Hinigpitan niya ang hawak sa radyo. Inilapit niya ito sa tenga niya.
“Hello? Sino ’to? Over,” sagot ni Buboy.
Walang sumagot agad. Puro ingay lang ng ulan at hangin ang naririnig sa background ng kabilang linya. Akala niya wala na, pero biglang nagsalita ulit ang boses. Mahina. Nanginginig. Boses ng matanda.
…Nasa ilalim ako… ang bigat… Siete… Demolisyon…
Kinilabutan si Buboy. Tumakbo siya palabas ng kwarto papunta sa sala kung saan nanonood ng TV ang kanyang Ate Gemma at Kuya Ren-ren.
“Ate! Kuya!” sigaw ni Buboy. “May naririnig ako sa walkie-talkie! May humihingi ng tulong! Sabi niya nasa ilalim daw siya!”
Nagtawanan lang ang magkapatid.
“Hay naku Buboy,” irap ni Ate Gemma. “Ghost Hunting na naman ang drama mo? Diba sabi ko sa’yo huwag kang manood ng horror sa YouTube? Guni-guni mo lang ’yan.”
“Oo nga,” dagdag ni Kuya Ren-ren. “Baka prank lang ’yan ng mga tambay. Matulog ka na nga.”
Pero hindi matahimik si Buboy. Bumalik siya sa kwarto. Kumuha siya ng papel at lapis. Hinintay niya ulit ang boses.
…Bato… Ang dilim… Tulungan niyo ako…
“Saan po kayo? Over!” sigaw ni Buboy.
…Old Grand… Hotel… Siete…
Isinulat ni Buboy ang mga keywords: OLD GRAND. SIETE. DEMOLISYON.
Alam ni Buboy ang “Siete”. Ito ang tawag sa Barangay 7 na nasa kabilang distrito. At nabalitaan niya sa balita na may gigibaing lumang hotel doon—ang Old Grand Hotel.
Hindi na nagdalawang-isip si Buboy. Kahit umuulan, nagsuot siya ng kapote. Tumakas siya sa bintana dahil ayaw maniwala ng mga kapatid niya. Tumakbo siya papunta sa pinakamalapit na Police Community Precinct (PCP).
Pagdating niya, basang-basa siya at hinihingal. Naabutan niya si PO2 Mendoza na nagkakape.
“Sir! Sir! May na-trap po!” sigaw ni Buboy, ipinakita ang walkie-talkie. “Narinig ko po sa radyo! Nasa Old Grand Hotel daw po sa Barangay Siete! Lola po yung boses!”
Noong una, nagduda ang mga pulis. Bata lang ito na may laruan. Pero nang makita ni PO2 Mendoza ang listahan ni Buboy at ang frequency na naka-set sa radyo, kinutuban siya. Ang frequency na iyon ay luma na, ginagamit noon ng mga amateur radio enthusiasts.
“Sige, puntahan natin. Wala namang mawawala,” sabi ni PO2 Mendoza.
Sumakay sila sa patrol car. Pagdating sa Barangay 7, nakita nila ang Old Grand Hotel. Kalahati na itong giba. Puno ng debris, bakal, at semento ang paligid. Delikado ang lugar dahil sa lambot ng lupa dulot ng ulan.
Có thể là hình ảnh về trẻ em và văn bản cho biết 'PO2M P02MENDOZA OZA OLDGRAND. OLD GRAND. SIETE DEMOLISYON. VON. ไดมท่ว PO2 PO2MENDOZA MENDOZ'
“Hello! May tao ba dyan?!” sigaw ng mga pulis gamit ang megaphone.
Walang sumasagot.
“Baka nagkamali ka lang, totoy,” sabi ng isang pulis kay Buboy. “Wala namang tao dito. Abandonado na ’to.”
Pero desidido si Buboy. Inilabas niya ulit ang walkie-talkie niya.
“Lola! Andito na po kami! Sumagot po kayo! Over!” sigaw ni Buboy sa radyo.
Ilang segundong katahimikan. Ang lahat ay nakikinig sa maliit na speaker ng radyo ng bata.
Krrzzzt… Naririnig… ko ang… wang-wang…
Nanlaki ang mata ng mga pulis. Positibo! Nasa ilalim nga siya! Narinig ng biktima ang sirena ng patrol car!
Agad na tumawag ng Rescue Team at bumbero si PO2 Mendoza. Sinimulan ang Search and Retrieval Operation. Ginamit nila ang thermal scanner at K9 dogs.
Tinuro ng aso ang isang collapsed wall sa bandang likuran ng gusali. Doon, sa ilalim ng patung-patong na yero at hollow blocks, may maliit na butas.
“Dito! Maghukay kayo dito!” utos ng Rescue Chief.
Inabot ng tatlong oras ang paghuhukay. Maingat nilang inalis ang mga bato. At sa wakas, nakita nila ang isang kamay.
Hinila nila palabas ang isang matandang babae, si Lola Remedios, 75-anyos. Mahina na ito, dehydrated, at may bali sa binti, pero buhay. Yakap-yakap niya ang isang napakalumang Portable Ham Radio.
Agad isinugod sa ospital si Lola Remedios. Ligtas na siya.
Dumating ang pamilya ni Lola Remedios sa ospital, umiiyak sa tuwa. Kwento nila, si Lola Remedios ay dating Radio Operator noong kabataan niya. May Alzheimer’s Disease na ito at lumayas sa bahay tatlong araw na ang nakakaraan. Napadpad siya sa abandoned hotel para sumilong sa ulan, pero gumuho ang pader at na-trap siya.
Ang tanging dala niya ay ang kanyang vintage radio na laging nakasabit sa leeg niya. Sa loob ng tatlong araw, paulit-ulit siyang tumatawag sa emergency frequency, pero dahil luma na ang teknolohiya, walang nakakarinig sa kanya.
Maliban kay Buboy.
“Paano mo nasagap ’yun?” tanong ng isang Radio Engineer na nag-interview kay Buboy kinabukasan. “Ang radyo ni Lola ay VHF Low Band, ang laruan mo ay UHF. Imposibleng magtagpo ang signal nun.”
Nagkibit-balikat lang si Buboy. “Basta po narinig ko siya. Sabi po ni Papa, kapag gusto mong tumulong, gagawa ng paraan si Lord para marinig mo.”
Naging bayani si Buboy sa kanilang lugar. Ang kanyang Ate at Kuya na tumawa sa kanya ay hiyang-hiya at proud na proud din. Binigyan si Buboy ng Scholarship at isang bagong set ng Professional Walkie-Talkie mula sa Philippine Amateur Radio Association.
Sa huli, napatunayan na hindi kailangan ng high-tech na gadget para maging bayani. Minsan, kailangan lang ng isang batang handang makinig sa mga boses na hindi pinapansin ng iba, at may tapang na maniwala sa gitna ng ingay at static ng mundo.