NAGKUNWARING TULOG ANG BILYONARYO NA MAY MGA GINTO SA DIBDIB PARA SUBUKAN ANG ANAK NG KATULONG — INAKALA NIYANG DUDUKUTAN SIYA, PERO ANG GINAWA NG BATA AY NAGPA-IYAK SA KANYA

Si Don Gustavo ay isang bilyonaryo na nawalan na ng tiwala sa mga tao. Marami na kasing nagnakaw sa kanya—mga empleyado, kaibigan, at kamag-anak. Naniniwala siyang lahat ng mahihirap ay gagawin ang lahat, pati ang magnakaw, para lang magkapera.

Kamakailan, kinuha niya si Aling Rosa bilang labandera. Kasama nito ang kanyang 7-taong gulang na anak na si Nita.

“Bantayan mo ‘yang mag-ina na ‘yan,” utos ni Don Gustavo sa kanyang mayordoma. “Siguradong may gagawing milagro ‘yang mga ‘yan kapag nakakita ng mamahaling gamit.”

Para mapatunayan ang kanyang hinala, nagplano si Don Gustavo ng isang pagsubok.

Isang hapon, habang naglilinis si Aling Rosa sa likod-bahay at naglalaro si Nita sa sala, humiga si Don Gustavo sa sofa.

Nagkunwari siyang tulog na tulog. Humilik pa siya nang malakas.

Pero bago siya pumikit, inilagay niya ang kanyang makapal na gintong kwintas at relo na puno ng diyamante sa ibabaw ng kanyang dibdib. Inilabas din niya ang kanyang wallet na puno ng pera at iniwan itong naka-usli sa kanyang bulsa, na parang mahuhulog na.

Tignan natin, isip ni Don Gustavo habang nakasilip nang kaunti. Kapag nakita ng batang ito ang ginto, matutukso ‘yan. Kukunin niya ‘yan at tatakbo.

Maya-maya, pumasok si Nita sa sala para kunin ang walis.

Napahinto ang bata nang makita si Don Gustavo.

Nakita ni Nita ang kumikinang na ginto sa dibdib ng matanda. Nakita niya ang makapal na wallet na halos mahulog na sa sahig.

Dahan-dahang lumapit si Nita.

Heto na, sabi ni Gustavo sa isip niya. Huhulihin ko siya sa akto. Ipapakulong ko sila ng nanay niya.

Iniabot ni Nita ang kanyang kamay palapit sa dibdib ni Don Gustavo.

Naghanda na ang Don para sumigaw at manghuli

Pero hindi hinablot ni Nita ang kwintas.

Sa halip, dahan-dahan niyang inayos ang wallet na mahuhulog na at isinuksok ito pabalik nang maayos sa bulsa ng matanda para hindi ito malaglag.

Pagkatapos, kinuha niya ang gintong kwintas at relo na nasa dibdib ni Don Gustavo.

Ninakaw na! isip ni Gustavo.

Pero laking gulat niya nang ipinatong ni Nita ang mga alahas sa side table sa tabi ng sofa.

“Baka po mahulog, Lolo Sir… sayang naman,” bulong ni Nita sa sarili.

Pagkatapos, napansin ni Nita na nakatutok ang electric fan nang malakas kay Don Gustavo at wala itong kumot.

Kumuha si Nita ng isang manipis na kumot sa kabilang upuan. Dahan-dahan niyang kinumutan ang matanda hanggang balikat.

At ang huli niyang ginawa ang dumurog sa puso ni Don Gustavo.

Nakita ni Nita na may lamok na dumapo sa noo ng matanda. Sa halip na paluin ito (na magigising sa matanda), dahan-dahan niyang hinipan ang lamok at pinaypayan ang mukha ni Don Gustavo gamit ang kanyang maliit na kamay.

Lumuhod si Nita sa tabi ng sofa, pinagdaop ang mga palad, at pumikit.

“Lord,” mahinang dasal ni Nita. “Paki-bless po si Lolo Sir. Sana po mawala na ang lungkot sa mukha niya kahit tulog siya. At sana po huwag siyang magalit kay Nanay kapag may nabasag kami. Amen.”

ANG PAGGISING AT PAG-IYAK

Hindi na napigilan ni Don Gustavo ang kanyang emosyon.

Bigla siyang bumangon.

“Bata!” tawag ni Gustavo.

Nagulat si Nita at napaatras sa takot. “S-Sir! Sorry po! Hindi po ako maingay! Kinumutan ko lang po kayo!”

Tumulo ang luha ni Don Gustavo. Ang matandang akala mo ay bato ang puso ay umiiyak na parang bata.

“Bakit?” tanong ni Gustavo. “Bakit hindi mo kinuha ang ginto? Ang daming pera sa wallet ko. Mahirap lang kayo diba? Pwede mong itakas ‘yan!”

Tumingin si Nita nang diretso sa mata ng bilyonaryo.

“Opo, Sir. Mahirap lang po kami,” sagot ng bata. “Pero sabi po ni Nanay… ang kamay po ay ginagamit para magtrabaho at magdasal, hindi para kumuha ng hindi sa amin. Sabi niya, aanhin namin ang ginto kung madumi naman ang budhi namin? Hindi po matutuwa si Lord.”

Natulala si Don Gustavo. Sa liit ng batang ito, mas malaki pa ang prinsipyo niya kaysa sa mga business partner niyang mayayaman.

Dumating si Aling Rosa, takot na takot. “Sir! Pasensya na po kung naistorbo kayo ng anak ko! Parurusahan ko po siya!”

“Huwag!” sigaw ni Gustavo. “Huwag mong gagalawin ang anak mo.”

Lumapit si Don Gustavo kay Aling Rosa at hinawakan ang kamay nito.

“Rosa,” sabi ni Gustavo. “Napakayaman mo.”

“Po? Sir, wala po akong pera…”

“Wala ka ngang pera, pero napalaki mo ang anak mo na may busilak na puso. ‘Yan ang tunay na yaman.”

ANG GANTIMPALA

Kinuha ni Don Gustavo ang gintong kwintas sa mesa.

“Nita,” sabi ng Don. “Dahil naging matapat ka, at dahil inalagaan mo ako habang tulog ako…”

Isinuot ni Don Gustavo ang kwintas sa leeg ni Nita.

“Sayo na ‘to. Hindi bilang limos, kundi bilang regalo.”

“P-Po? Mahal po ito Sir!” tanggi ni Aling Rosa.

“At hindi lang ‘yan,” dagdag ni Don Gustavo. “Simula ngayon, sagot ko na ang pag-aaral ni Nita. Mula elementary hanggang makatapos siya ng doktor o abugado o kung anong gusto niya. Gusto kong lumaki siya na hindi namomroblema sa pera, dahil kailangan ng mundo ng mga taong katulad niya.”

Niyakap ni Aling Rosa at Nita si Don Gustavo.

Sa araw na iyon, natutunan ni Don Gustavo na hindi lahat ng mahirap ay masama, at minsan, ang mga taong wala masyadong yaman sa bulsa ang siyang may pinakamalinis na puso.

WAKAS