Sa paanan ng Bundok Amihan sa Rizal, kilala ang 17-anyos na si Kiko bilang isang tech enthusiast. Hilig niya ang pagkuha ng mga cinematic shots gamit ang kanyang bagong biling drone. Ang kanyang pangarap ay maging sikat na travel vlogger. Isang Sabado ng umaga, umakyat siya nang mag-isa sa viewing deck ng bundok para kumuha ng footage ng sea of clouds.

Habang pinalilipad niya ang drone sa taas na 300 talampakan, manghang-mangha si Kiko sa ganda ng tanawin.

“Ang ganda! Perfect pang-intro sa vlog!” bulong ni Kiko sa sarili habang tinitignan ang controller screen.

Sinubukan niyang paliparin ang drone palayo, papunta sa parte ng bundok na tinatawag na “Devil’s Drop”—isang matarik na bangin na ipinagbabawal puntahan ng mga hikers dahil sa delikadong daan at matatalim na bato.

Habang iniikot ni Kiko ang camera para sa panoramic view, may napansin siyang kakaibang kulay sa ilalim ng bangin. Kulay neon orange.

“Ano ‘yun? Basura?” tanong niya.

Dahil sa kuryosidad, ibinaba niya ang altitude ng drone. Zinoom-in niya ang camera. Malinaw ang 4K resolution. Nang makita niya ang imahe sa screen, halos mabitawan niya ang controller.

Hindi ito basura.

Isa itong tao. Isang lalaking nakasuot ng orange windbreaker. Nakahiga ito sa gilid ng batuhan, sa ilalim ng matarik na cliff. Ang binti ng lalaki ay nakabaluktot sa hindi natural na anggulo—bali ito.

Nakita ni Kiko sa screen na gumalaw ang kamay ng lalaki. Kumaway ito nang mahina. Tumingala ito sa drone, ang mukha ay puno ng dugo at putik, humihingi ng tulong.

“Diyos ko! May tao!” sigaw ni Kiko.

Mabilis na pinabalik ni Kiko ang drone sa Home Point. Paglapag nito, tumakbo siya pababa ng bundok papunta sa Ranger Station. Hingal na hingal siya nang maabutan si Officer Mendez, ang head ng rescue team.

“Sir! Sir! Tulong po!” sigaw ni Kiko. “May tao sa Devil’s Drop! Nakita ko sa drone ko! Bali ang paa niya, buhay pa siya!”

Agad na kumilos ang rescue team. Pero pagdating nila sa itaas ng bangin, hindi nila makita ang biktima. Masyadong matarik at natatakpan ng makapal na canopy ng mga puno at hamog ang ilalim.

“Saan banda, iho?” tanong ni Officer Mendez, gamit ang binoculars. “Wala kaming makita. Delikadong bumaba kung hindi namin alam ang eksaktong lokasyon.”

“Sir, paliliparin ko ulit ang drone,” desidido na sabi ni Kiko. “Ako ang magiging mata niyo.”

Pinalipad ulit ni Kiko ang drone. Sa pagkakataong ito, hindi para sa views, kundi para sa buhay.

Ang problema, malakas ang hangin at 20% na lang ang battery ng drone niya.

“Bilisan natin, Sir. Nauubusan na ako ng baterya,” kabadong sabi ni Kiko.

Ipinadala ni Kiko ang drone sa ibabaw ng puno kung saan niya huling nakita ang lalaki.

“Ayun siya!” turo ni Kiko sa screen. “Sir, nasa Northwest side siya, sa ilalim ng malaking balite!”

Gamit ang walkie-talkie, idinidikta ni Kiko ang direksyon sa mga rappelers na bumababa sa bangin.

“Kaliwa nang kaunti, Sir! May malaking bato dyan, iwasan niyo!” utos ni Kiko habang nakatingin sa monitor. “Bumababa na po ang fog! Bilisan niyo!”

Tumunog ang alarm ng drone. BATTERY LOW. RETURN TO HOME.

“Huwag ngayon…” bulong ni Kiko. Kinansela niya ang auto-return. Kailangan niyang manatili sa ere hangga’t hindi nakakarating ang mga rescuers sa biktima.

“Sir, nakikita niyo na ba siya? Nasa 10 meters na lang kayo!”

“Positive!” sagot ni Officer Mendez sa radyo. “Nakikita na namin ang kulay orange!”

Sa screen, nakita ni Kiko ang paglapag ng mga rescuers sa tabi ng biktima. Agad nilang binigyan ng first aid ang lalaki at inilagay sa stretcher.

“Okay na! Nakuha na namin!” sigaw ng rescuer.

Sakto namang namatay ang screen ni Kiko. 0% Battery. Bumagsak ang drone sa damuhan, pero wala nang pakialam si Kiko kahit masira pa ito. Napaupo siya sa lupa at napaiyak sa relief.

Inabot ng limang oras bago tuluyang naiangat ang biktima na kinilalang si Mang Berting, isang solo hiker na nawawala na pala ng tatlong araw. Kung hindi siya nakita ng drone ni Kiko, siguradong namatay na siya dahil sa hypothermia at dehydration.

Pagdating sa base camp, sinalubong si Mang Berting ng kanyang nag-iiyakang asawa at anak. Nang malaman nila kung sino ang nakakita, nilapitan nila si Kiko.

“Iho…” humahagulgol na sabi ng asawa ni Mang Berting. Hinawakan niya ang kamay ni Kiko. “Salamat… Salamat at naglaro ka ng drone ngayong araw. Kung wala ka, wala na akong asawa.”

Pati si Officer Mendez ay sumaludo kay Kiko. “Bilib ako sa’yo, bata. Ang galing ng tech mo, pero mas magaling ang puso mo.”

Mula noon, hindi lang “vlogger” ang tawag kay Kiko sa kanilang bayan. Tinawag siyang “Ang Agila ng Bundok Amihan”. Napatunayan niya na ang teknolohiya, kapag ginamit sa tama, ay hindi lang pang-entertainment, kundi isang makapangyarihang instrumento para dugtungan ang buhay ng kapwa. Ang drone na akala ng iba ay laruan lang, ay naging anghel na sumagip sa isang amang muntik nang lamunin ng gubat.