“MAHIRAP LANG KAMI AT MALIIT LANG ANG AMING BAHAY—BIGLANG NAGBAGO ANG LAHAT NANG MAKILALA KO ANG NAPAKAGANDANG FOREIGNER NA SOBRANG NAIN-LOVE DIN SA AKIN, AT MAY BONUS PA”
Lumaki akong mahirap. Sobrang liit ng bahay namin—isang kwarto lang, gawa sa kahoy na halos luma na, at kapag umuulan, parang may pa-concert ang bubong sa ingay ng patak. Pero sanay na kami. Sabi nga ni Mama, “Anak, basta magkakasama tayo, mas masarap pa ’to sa mansion.”
Pero siyempre… tahimik kong pinangarap na balang araw, gagaan din ang buhay namin.
Hindi ko inakalang magsisimula pala ang pagbabago sa isang simpleng message request.
“Hi, I’m Alessia.”
Isang foreigner. Galing Italy. Hindi ko agad pinansin kasi baka scam. Pero nag-reply siya ulit.
“I saw your cooking posts. You look like a kind man.”
Napangiti ako. ’Di ko alam kung bakit, pero na-feel ko na totoo siyang tao. Kaya nag-reply ako.
At doon nagsimula ang araw-araw naming kwentuhan—video call, tawanan, minsan umiiyak siya kapag pagod sa trabaho. Nalaman ko ring executive chef pala siya sa isa sa pinakamalaking restaurant sa Europe. Sabi ko, “Siguro nagkamali ka ng taong kinausap… mahirap lang kami dito.”
Ngumiti lang siya.
“Poverty does not scare me. But losing a genuine person does.”
At doon… tumibok ang puso ko.
—
ANG PAGDATING NI ALESSIA
Isang hapon, habang nagwawalis ako sa labas, may humintong taxi. Bumukas ang pinto… at bumungad si Alessia—napakaganda, maputi, may dalang malaking luggage, at naka-ngiti na parang araw.
“Tomas?”
“Al… Alessia?? Ikaw ba ’yan? Totoo ka??”
Tumawa siya at niyakap ako. Ang bango. Amoy Europe talaga.
Pero ang sumunod na nangyari… nakakakaba.
Lumapit si Mama at Papa, parang hindi alam kung matutuwa ba o matatakot.
“Sir… Ma’am… I mean… Alessia, welcome po?”
Natawa si Alessia.
“No Sir, No Ma’am. Just Mama and Papa.”
Naluha si Mama agad.
“Tomas… seryoso ba ’to? Totoo ba ’tong babae?”
Sabi ko, “Ma, ako rin naguguluhan pa.”
—
Hindi ko alam kung mahihiya ako o ano. Sobrang liit ng bahay. Yung kama ko, halos mas maliit pa kaysa sa luggage niya.
Pero nagulat ako nang tinignan niya ang paligid… tapos ngumiti.
“It’s small… but it feels warm. I like it.”
Kinabukasan, nagluto siya para sa amin. Doon ko unang nakita kung gaano siya kagaling.
Nag-ihaw siya ng rosemary chicken, gumawa ng fresh pasta gamit lang ang lumang mesa namin, at nag-bake pa ng tinapay na umamoy buong barangay. Tumakbo pa yung kapitbahay namin, “Nay, ano pong tinitinda niyo? Ang bango!”
Habang kumakain kami, tahimik si Papa. Tapos bigla siyang nagsalita.
“Anak… ngayon lang ako nakakain ng ganito. Parang pang-hotel.”
Napangiti si Alessia.
“Papa, this food is only delicious because I’m cooking for family.”
—
Lumipas ang dalawang linggo ng saya. Araw-araw may niluluto siya. At araw-araw, mas lalo kaming nagiging malapit.
Hanggang isang gabi, habang naglalakad kami sa tabi ng ilog, huminto siya.
“Tomas… I want to stay here in the Philippines…”
Huminto ang puso ko.
“Ha? Pero… Alessia… executive chef ka. Malaki sahod mo. Ganda ng buhay mo.”
Huminga siya nang malalim.
“Yes. But I’m tired of a life that’s beautiful but empty. Here… with you… with your family… I feel alive.”
“Sigurado ka?”
“Yes. And I want to open my own restaurant here. With you.”
Parang gumalaw ang mundo. Parang kumulog pero sa dibdib ko.
“Sa… akin?”
“Yes, Tomas. You. I want you to be my partner—in the restaurant… and hopefully… in life.”
—
Pag-uwi namin, tinawag niya ang pamilya ko.
“Mama, Papa, Tomas… I want to tell you something.”
Nakasimangot si Papa, akala namin buntis siya o pauwi na.
Pero ngumiti siya at may nilabas na envelope.
“I bought a small land near town… and I want to build a restaurant and a better house for all of you. The papers are under your family name.”
“Ha?? Alessia… bakit??”
Lumapit siya sa akin, hinawakan ang kamay ko.
“Because you gave me something Italy never did—family. I want to give something back.”
Naiyak si Mama. Si Papa biglang napawalis ng luha. Si Chantel at Jaxel—ay este, ibang bata pala ‘to, sorry—tumakbo at yumakap sa kanya kahit hindi sila magkakilala.
Nagtawanan kami lahat.
—
Pagkaraan ng ilang buwan, nagbukas ang restaurant nila Alessia. Pinangalanan niya itong “Casa Puso.” Araw-araw puno ng tao. Araw-araw may bagong pagkain para sa pamilya. Araw-araw, mas lalo siyang naging parte ng buhay namin.
At ako? Doon ako nakatayo sa tabi niya, nakasuot ng apron, proud na proud.
Sabi niya minsan habang naghihiwa kami ng gulay:
“Tomas, do you know the real bonus?”
“Ano?”
“You didn’t just give me a family. You gave me a home.”
Ngumiti ako.
“At ikaw ang nagbigay sa amin ng panibagong buhay.”
At sa maliit naming dating bahay na binagong malaki, sabay naming niluto ang kinabukasan—masarap, mainit, puno ng pagmamahal… parang pasta na niluto ng tamang panahon.
At doon nagbago ang lahat. Forever.
News
PINAHIYA NG TERROR NA PROFESSOR ANG ESTUDYANTE DAHIL SA DALA NITONG UMIIYAK NA SANGGOL, PERO NAG-UNAHAN SA PAGPUNAS NG LUHA ANG BUONG KLASE NANG MALAMAN NILA KUNG BAKIT BITBIT NIYA ANG BATA
Tahimik ang buong Room 302. Oras ng Major Subject sa Accounting at terror ang professor na si Ms. Castillo. Bawal ang ma-late, bawal ang maingay, at lalong bawal ang cellphone. Sa gitna ng discussion, bumukas ang pinto sa likod. Pumasok…
PINAHINTO NG TRAFFIC ENFORCER ANG ISANG AMBULANSYA NA MAY SAKAY NA PASYENTE KAYA NAGALIT ANG MGA TAO AT VINIDEOHAN SIYA, PERO NATIGILAN SILA NANG BIGLA NIYANG HILAHIN ANG DRIVER PALABAS AT SIYA ANG NAGMANEHO
Tanghaling tapat sa EDSA at usad-pagong ang daloy ng trapiko. Mainit ang ulo ng lahat, lalo na ang mga motorista na kanina pa nakababad sa init ng araw. Sa gitna ng kaguluhang ito, isang wang-wang ng ambulansya ang umalingawngaw. Humihiyaw…
ISANG MATAPANG NA NBI AGENT ANG NAGSAGAWA NG RAID SA ISANG LUMANG PRINTING SHOP SA RECTO UPANG HULIHIN ANG TINAGURIANG “MASTER FORGER” NA GUMAGAWA NG PEKENG PASAPORTE AT ID NGUNIT SA HULI AY IBINABA NIYA ANG KANYANG BARIL AT LUMUHOD SA PAGGALANG NANG MATUKLASAN NIYA ANG TOTOO
Sa madilim at mausok na bahagi ng C.M. Recto Avenue sa Maynila, kung saan naghahalo ang amoy ng tinta, imburnal, at street food, nagmamanman si Agent Brix ng NBI. Ilang buwan na niyang tinatrabaho ang kaso ng tinaguriang “The Artist.”…
Hustisya sa Likod ng Tsapa: Ang Brutal na Pagwawakas kay Aliza Canlas at ang Pagbuwag sa Sabwatan ng mga Esgera
Sa bawat sulok ng ating lipunan, ang mga pulis ay itinuturing na mga tagapagtanggol ng naaapi at simbolo ng kaayusan. Ngunit paano kung ang mismong kamay na dapat ay nagbibigay ng proteksyon ang siyang nagmamaniobra upang ibaon ang katotohanan? Ang…
BINUHUSAN AKO NG TUBIG NG MADRASTA KO SA HARAP NG MARAMING BISITA WALANG KUMAMPI SA AKIN — HANGGANG SA PUMASOK ANG ISANG JAPANESE INVESTOR AT ANG PAGYUKO NIYA AY NAGPAKALAMIG SA BUONG SILID
Ang pangalan ko ay Ella. Mula nang pumanaw ang aking ina, ang bahay na minsang puno ng init at pagmamahal ay unti-unting naging isang lugar kung saan para bang anino na lamang ako. Walang nagsasabi nito nang direkta, ngunit malinaw…
PINAGTSISMISAN NG BUONG BARRIO ANG SUNDALONG UMUWI NA WALANG DALANG MEDALYA AT PURO “PEKLAT” LANG DAW SA KATAWAN, PERO NATIGILAN SILA SA PAG-INOM NANG BUMABA ANG ISANG HENERAL MULA SA ISANG ARMY JEEP AT SUMALUDO DITO
Limang taon nawala si Berting sa kanilang baryo. Sundalo siya. Ang inaasahan ng lahat, pag-uwi niya ay marami siyang kwento ng kabayanihan, maraming pera, at puno ng medalya ang dibdib. Pero nang bumaba si Berting sa tricycle, iba ang itsura…
End of content
No more pages to load
