Si Adrian ay isang Civil Engineer sa Dubai. Sa loob ng 10 taon, halos 80% ng sweldo niya ay ipinapadala niya sa kanyang Kuya Ramon sa probinsya. Ang bilin niya: “Kuya, ipatayo mo tayo ng malaking mansyon. Gusto ko pag-uwi ko, mayaman na tignan ang pamilya natin.”
Tuwing tumatawag si Adrian, laging sinasabi ni Ramon: “Oo, Adrian. Ginagawa na. Maganda na.” Pero ayaw magsend ni Ramon ng pictures dahil surprise daw.
Ang Pagbabalik: Umuwi si Adrian nang walang pasabi para sorpresahin ang kuya niya. Excited siyang makita ang Dream House nila.
Pagdating niya sa tapat ng lupa nila… gumuho ang mundo niya. Walang mansyon. Walang gate na bakal. Walang garahe.
Ang nandoon lang ay ang lumang kubo na sira-sira na ang bubong. At sa gilid nito, sa dating kulungan ng baboy na may trapal lang, doon niya nakita si Kuya Ramon. Nakahiga sa karton, payat na payat, nangingitim, at suot ang damit na butas-butas.
Sumabog ang galit ni Adrian. Inisip niya na nilustay ng Kuya niya ang pera sa sugal, alak, at babae.
Sinipa ni Adrian ang pinto ng kulungan. Nagising si Ramon.
“KUYA!” sigaw ni Adrian habang umiiyak sa galit. “Nasaan ang mansyon na ipinatayo ko?! Sampung taon akong nagpakahirap sa init ng disyerto! Halos hindi ako kumain para makapagpadala sa’yo! Bakit nasa kulungan ka ng baboy natutulog?! Saan mo dinala ang pera ko?!”
Tumayo si Ramon. Nanghina si Adrian nang makita niyang ika-ika maglakad ang kuya niya. Sobrang tanda na ng itsura nito kaysa sa edad niya.
Hindi sumagot si Ramon nang pabalang. Ngumiti lang ito nang mapait. Kinuha niya ang isang lumang biscuit tin can sa ilalim ng karton na hinihigaan niya.
Binuksan niya ito at iniabot kay Adrian ang laman: Isang Titulo ng Lupa, Susi ng Kotse, at Susi ng isang Building.
“A-Ano ‘to?” tanong ni Adrian.
“Adrian…” malumanay na sabi ni Ramon. “Kung ipinatayo ko ng mansyon ang pera mo, gagastos tayo sa maintenance, kuryente, at amilyar. Ubos ang pera mo, pero wala kang balik.”
Hinawakan ni Ramon ang balikat ng kapatid.
“Kaya ang ginawa ko… binili ko ang limang ektaryang palayan sa likod. At ‘yung ibang pera, ipinatayo ko ng 4-Storey Apartment sa bayan at ipinangalan ko sa’yo. Puno ‘yun ng tenants ngayon. Kumikita ka ng 100-thousand kada buwan.”
Natulala si Adrian.
“Bakit…” nanginginig na tanong ni Adrian. “Eh bakit dito ka natutulog sa kulungan ng baboy?”
Tumulo ang luha ni Ramon. “Kasi pinaupahan ko rin ‘yung luma nating kubo para dagdag ipon. Dito na lang ako sa kulungan natulog kasi libre. Tiniis ko ang lamok at baho, para pag-uwi mo… may NEGOSYO ka na. Para hindi mo na kailangang bumalik sa Dubai. Para hindi ka na muling maging alipin ng ibang bansa.”
Napaluhod si Adrian sa putikan. Niyakap niya ang mga tuhod ng Kuya niya at humagulgol nang malakas.
Ang akala niyang winaldas ng kuya niya ang pera, ay higit pa pala sa inaasahan niya. Ang tunay na mansyon ay hindi ang bahay na bato, kundi ang pagmamahal ng isang kapatid na handang matulog sa dumi, mabigyan lang ng magandang kinabukasan ang bunso niya.
Nang araw ding iyon, dinala ni Adrian si Ramon sa pinakamagandang ospital at ipinangakong hinding-hindi na ito maghihirap muli.
News
“Isang mahirap na drayber ng taxi ang kinokotongan sa gitna ng araw—ngunit hindi alam ng tiwaling pulis na ang tahimik na babaeng nakaupo sa likuran ang mismong taong kayang wakasan ang buong karera niya sa loob lamang ng isang gabi.”
Hindi alam ng drayber ng taxi na ang babaeng sakay niya ay hindi isang karaniwang pasahero, kundi isang mataas na ranggong kapitana ng pulisya ng Maynila. Si Maria Santos ay nakasuot lamang ng isang simpleng pulang bestida at mukhang isang ordinaryong sibilyan. Naka-leave…
Naniniwala akong kilala ko ang batang pinalaki ko bilang sarili kong dugo at laman. Ngunit sa gabi ng kanyang kasal, isang estranghero ang lumitaw mula sa karamihan at nagbunyag ng katotohanang yumanig sa lahat ng aking pinaniniwalaan.
Ang Tunay na Nanatili: Isang Lihim sa Ilalim ng Barong at Saya Naniniwala akong kilala ko ang batang pinalaki ko bilang sarili kong dugo at laman. Ngunit sa gabi ng kanyang kasal, isang estranghero ang lumitaw mula sa karamihan…
Dinala niya ang kanyang bulag na asawa sa kakahuyan… At iniwan siya roon, alam niyang hindi niya mahahanap ang daan pabalik nang mag-isa. Ngunit ang nangyari nang gabing iyon ay hindi kapani-paniwala sa lahat ng tao sa bayan
Sa isang maliit na bayan sa estado ng Oaxaca, kung saan ang mga gabi ay amoy usok ng kahoy at ang alikabok ng kalsada ay kumakapit sa iyong mga sapatos, nanirahan si Miguel Salgado. Bago ang dilim, si Miguel…
ANG KILABOT NA SNATCHER SA RECTO NA WALANG PATAWAD KUNG MANG-AGAW NG BAG, NGUNIT NANG SAGUTIN NIYA ANG TAWAG SA CELLPHONE AY GINAMIT NIYA ANG KANYANG “NAKAW NA YAMAN” UPANG BAYARAN ANG OPERASYON NG BATA NA HINDI NAMAN NIYA KAANO-ANO SA ISANG “TWIST OF FATE”
Alas-sais ng gabi sa kahabaan ng Claro M. Recto Avenue. Ang trapiko ay parang parking lot. Ang hangin ay pinaghalong usok ng jeep, amoy ng imburnal, at pawis ng libu-libong taong nagmamadaling umuwi. Sa gitna ng siksikan, nag-aabang si Caloy….
ISANG OFW NA BUMALIK MATAPOS ANG SAMPUNG TAON UPANG SURPRESAHIN ANG PAMILYA AY NATUKLASAN NA IBANG BABAE ANG NAKATIRA SA MANSYON NA IPINAGAWA NIYA, LUBOS NA NAGALIT ANG GINANG AT NAGPLANO NG PAGHIHIGANTI, NGUNIT ANG NAKAKAGULAT NA KATOTOHANAN AY MATAGAL NANG PATAY ANG KANYANG ASAWA
Tahimik ang hapon sa isang eksklusibong subdivision sa Jaro, Iloilo. Dala ang isang malaking maleta at kahon ng balikbayan, bumaba si Lorna mula sa sinakyang taxi. Pinunasan niya ang pawis sa kanyang noo, ngunit hindi matumbasan ng init ng araw…
HINIYA NG ISANG MAYABANG NA LEAD PROGRAMMER ANG MATANDANG INVENTORY STAFF LOOB NG SERVER ROOM DAHIL SA PAGIGING TANGA DAW NITO SA TEKNOLOHIYA, PERO NANG TULUYAN NA SILANG MA-HACK NG ISANG INTERNATIONAL SYNDICATE AY ANG INVENTORY STAFF MISMO ANG NAGLIGTAS SA KANILA
Alas-tres ng madaling araw sa opisina ng “CyberCore Solutions,” ang pinakamalaking IT Security Firm sa Makati. Busy ang lahat ng developers dahil sa gagawing system update para sa bangko sentral. Ang team leader ay si Kevin, isang 25-anyos na genius…
End of content
No more pages to load
