Tahimik ang hapon sa isang eksklusibong subdivision sa Jaro, Iloilo. Dala ang isang malaking maleta at kahon ng balikbayan, bumaba si Lorna mula sa sinakyang taxi. Pinunasan niya ang pawis sa kanyang noo, ngunit hindi matumbasan ng init ng araw ang nag-aalab na pananabik sa kanyang dibdib. Sampung taon siyang nagtiis bilang isang domestic helper sa Milan, Italy.

Sampung taon ng paglilinis ng bahay ng ibang tao, pagkain ng tira-tira, at pagtitiis sa lamig ng taglamig malayo sa kanyang pamilya. Lahat ng ito ay ginawa niya para sa kanyang asawang si Ramil at sa nag-iisa nilang anak na si Maya.

Sa loob ng isang dekada, buong-buo niyang ipinapadala ang kanyang sweldo kay Ramil. Ang layunin nila ay makapagpatayo ng isang marangyang mansyon upang hindi na muling makaranas ng hirap ang kanilang anak. Linggu-linggo ay pinapadalhan siya ni Ramil ng mga litrato ng unti-unting pagbangon ng kanilang pangarap na bahay.

Ngayon, nagdesisyon si Lorna na umuwi nang walang pasabi. Gusto niyang surpresahin ang mag-ama at yakapin sila sa loob ng bahay na bunga ng kanyang dugo at pawis.

Pagdating niya sa tapat ng address, napangiti si Lorna. Nakatayo roon ang isang napakagandang dalawang-palapag na mansyon, may mataas na gate, at namumulaklak na hardin. Ngunit nang sumilip siya sa awang ng gate upang tignan kung nasa labas si Ramil, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mga labi.

Sa garahe, nakita niya si Ramil na masayang nakikipagtawanan sa isang magandang babae. Maya-maya pa, dalawang batang lalaki na hindi niya kilala ang tumakbo at yinakap ang kanyang asawa, tinatawag itong “Papa”.

Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Lorna. Ang pangarap na uuwian sana niya ay naging isang napakasakit na bangungot. Napalitan ng matinding galit ang pananabik. Ginamit pala ni Ramil ang lahat ng kanyang padala upang bumuo ng bagong pamilya!

Gusto sana niyang sugurin ang mga ito, basagin ang mga salamin ng bahay, at ipagsigawan sa buong subdivision ang panloloko ng asawa. Ngunit pinigilan niya ang kanyang sarili. Hindi siya magpapadala sa bugso ng damdamin; sisiguraduhin niyang mababawi niya ang lahat at pagbabayarin ang mga taksil sa tamang paraan.

Umalis muna si Lorna at nag-renta ng isang maliit na kwarto sa kabilang kanto. Tatlong araw niyang minanmanan ang galaw sa loob ng mansyon. Napansin niya ang ilang kakaibang bagay: medyo pumayat si Ramil, iba ang gupit ng buhok nito, at tila may kaunting iika-ika sa paglakad na wala naman noon. At ang pinakamasakit, ni anino ng kanyang anak na si Maya ay hindi niya nakikita sa bahay.

Habang nagpaplano sa kanyang kwarto, nakita pa niya sa internet ang isang post na nagbigay sa kanya ng lakas ng loob na tapusin na ang laban.

Kinaumagahan, nakipag-ugnayan si Lorna sa lokal na barangay at sa presinto ng pulisya dala ang lahat ng titulo at resibo ng remittance na nakapangalan sa kanya. Kasama ang dalawang pulis na naka-sibilyan at kapitan ng barangay, bumalik siya sa mansyon.

Nagpanggap siyang isang ahente ng lupa at kumatok sa gate. Ang bagong babae ang nagbukas at pinapasok sila sa marangyang sala. Nang marinig ang mga boses, bumaba mula sa ikalawang palapag ang lalaking inakala niyang asawa niya.

“Ano po ang kailangan nila?” tanong ng lalaki habang inaayos ang kwelyo.

Hinubad ni Lorna ang kanyang dark glasses at matalim na tumitig. “Nakakalimot ka na ba, Ramil? O baka kinalimutan mo lang talaga ang mukha ko kasama ng paglustay mo sa mga pinadala kong pera?”

Namutla ang lalaki. Parang nakakita ito ng multo at biglang nanginig ang mga tuhod. “L-Lorna? P-paano ka nakauwi?” utal nitong sagot, akmang tatakbo palabas ngunit hinarang siya agad ng mga pulis na naka-sibilyan.

Bago pa man makapagsalita muli si Lorna, isang pinto mula sa madilim at maruming bahagi ng kusina ang bumukas. Isang dalagitang nakasuot ng punit-punit na damit, may hawak na basahan, at mukhang pagod na pagod ang lumabas. Pag-angat ng tingin ng dalagita, nanlaki ang mga mata nito. Binitawan nito ang basahan at umiyak nang malakas.

“Mama!” sigaw ni Maya, sabay takbo at yakap nang mahigpit kay Lorna.

Humagulgol ang mag-ina. “Anong ginawa nila sa’yo, anak? Bakit nandito ka sa kusina? At bakit kasama ng tatay mo ang mga taong ito?” naguguluhang tanong ni Lorna habang pinupunasan ang mga luha sa marungis na pisngi ng anak.

Umiling si Maya, puno ng galit na itinuro ang lalaking namumutla. “Mama, hindi ko siya tatay! Limang taon na pong patay si Papa dahil sa atake sa puso! Siya si Tito Roman, ang kakambal ni Papa!”

Bumagsak sa sahig ang mundo ni Lorna sa narinig na katotohanan. Napag-alaman na matapos mamatay ni Ramil, itinago ni Roman ang balita. Dahil identical twins sila, ninakaw ni Roman ang pagkatao ng kapatid upang patuloy na makuha ang milyun-milyong ipinapadala ni Lorna mula sa Italya. Dinala niya ang sarili niyang pamilya sa mansyon, habang ginawa niyang alila at tinakot patayin ang sariling pamangkin na si Maya para manahimik ito sa loob ng maraming taon.

Agad na pinusasan ng mga pulis si Roman at ang kanyang kasabwat na asawa sa kasong identity theft, fraud, at child abuse. Ang asawang inakala niyang nagtaksil ay nanatili palang tapat hanggang sa huling hininga nito. Sa kabila ng pighati sa maagang pagkawala ng tunay na asawa, nayakap nang mahigpit ni Lorna ang kanyang anak. Nabawi nila ang tahanang pinaghirapan niya, at sa pagkakataong ito, hinding-hindi na niya muling iiwan ang nag-iisang pamilya na natitira sa kanya.