Malakas ang buhos ng ulan nang gabing iyon. Halos hindi na makita ni Brandon ang daan dahil sa kapal ng tubig na bumabagsak mula sa langit, sinabayan pa ng hanging tila galit na humahampas sa kanyang kapote. Basang-basa na ang kanyang sapatos at nanginginig na ang kanyang mga laman sa lamig, pero kailangan niyang ituloy ang delivery. Naka-motor siya, at alam niyang anumang oras ay maaaring madulas ang gulong sa madulas na kalsada ng Quezon City.

“Konting tiis na lang,” bulong niya sa sarili habang iniilagan ang isang malalim na lubak. Tumingin siya sa kanyang cellphone na nakabalot sa plastic. Late na siya ng kinmisteng minuto sa nakalagay na ETA. Ang traffic sa EDSA ay parang parking lot na hindi gumagalaw.

Ang order ay galing sa isang sikat na restaurant, at ang delivery address ay sa isang eksklusibong subdivision sa Makati. Si Mrs. Vina Villareal, isang kilalang socialite at online reseller ng mga luxury bags, ang nag-order. Kilala ito sa pagiging maselan, pero hindi inakala ni Brandon na magiging impyerno ang kanyang gabi.

Pagdating niya sa gate ng mansion, bumusina siya. Walang lumabas agad. Naghintay siya ng limang minuto sa ilalim ng ulan dahil walang bubong ang waiting area sa labas ng gate. Nang bumukas ang gate, lumabas ang isang babaeng nakapambu-bahay na designer clothes, halatang kakatapos lang magpa-salon kahit nasa bahay lang.

“Bakit ngayon ka lang?!” sigaw agad ni Mrs. Villareal. Hindi pa man nakakapagsalita si Brandon ay dinuro na siya nito. “Kanina pa ako naghihintay! Ang tagal-tagal mo! Alam mo bang gutom na ang mga bisita ko? Ang bobo naman ng serbisyo niyo!”

“Ma’am, pasensya na po,” mahinahong sagot ni Brandon habang inaabot ang paper bag na medyo nabasa ang ilalim dahil sa tindi ng ulan. “Sobrang traffic po kasi at baha sa may—”

“Wag ka ngang magdahilan!” Hinablot ni Mrs. Villareal ang pagkain. Nang makita niyang may konting basa ang paper bag, lalong nag-init ang ulo nito. “Tingnan mo ’to! Basura na ’to! Paano ko ipapakain ’to sa mga friends ko? Napaka-irresponsable mo! Ang dumi-dumi mo pa, tumutulo yang tubig mula sa kapote mo sa driveway ko! Kadiri ka!”

Sa gulat ni Brandon, kumuha si Mrs. Villareal ng baso ng tubig na hawak ng kanyang katulong at isinaboy ito sa mukha ni Brandon. “Panghugas mo yan, mukha kang dugyot! Layas!”

Tumigil ang mundo ni Brandon. Ramdam niya ang lamig ng tubig na humalo sa ulan sa kanyang mukha. Pero mas masakit ang mga salitang binitawan ng ginang. Sa kabila ng yaman nito, napakababa ng tingin nito sa mga taong naghahanap-buhay ng marangal.

Huminga ng malalim si Brandon. Hindi siya gumanti ng sigaw. Sa halip, pinunasan niya ang kanyang mukha gamit ang basang manggas ng kanyang jacket.

“Ma’am,” seryosong sabi ni Brandon. Ang boses niya ay may kakaibang bigat at otoridad na hindi nababagay sa isang simpleng rider. “Tinatanggap ko po ang reklamo niyo sa delivery, pero wala po kayong karapatang hamakin ang pagkatao ko o ng kahit sinong rider.”

“Aba’t sumasagot ka pa? Ang kapal ng mukha mo!” sigaw ni Mrs. Villareal, akmang tatawag ng guard. “Iu-report kita! Sisiguraduhin kong mawawalan ka ng trabaho! Kilala ko ang may-ari ng app na ’to! Isa akong VIP customer! Pulubi ka lang, wala kang laban sa akin!”

Dahan-dahang kinuha ni Brandon ang kanyang cellphone. Hindi para tingnan ang next delivery, kundi para tumawag.

“Sige, Ma’am. Report niyo po ako,” sabi ni Brandon habang nagda-dial. “Pero bago niyo gawin ’yan, kakausapin ko muna ang Operations Manager ng kumpanya.”

Tumawa ng nakaka-insulto si Mrs. Villareal. “Sino ka para tumawag sa manager? Feelingero!”

Ilang saglit lang, sumagot ang nasa kabilang linya. Naka-loudspeaker ito.

“Hello, Sir Brandon? Good evening po, Sir! Napatawag kayo? Nasa inspection pa po ba kayo?” boses ng isang lalaki na halatang may mataas na posisyon at puno ng respeto.

Nanlaki ang mata ni Mrs. Villareal. Sir Brandon?

“Yes, Mr. Tan,” sagot ni Brandon, nakatingin ng diretso sa mata ng ginang. “Nandito ako sa address ni Mrs. Vina Villareal. I want you to ban this account permanently. Blacklist her name, her address, and all associated numbers from our platform. Cancel all her pending logistics contracts for her online business as well.”

“P-Po? Sir Brandon?” nauutal na tanong ni Mr. Tan sa kabilang linya. “Pero Sir, top client po natin siya sa shipping ng luxury bags…”

“I don’t care,” mariing utos ni Brandon. “Ang kumpanya natin ay itinayo ko para magbigay ng trabaho at serbisyo, hindi para insultuhin ang mga riders ko. Binuhusan niya ako ng tubig at tinawag na basura. If she cannot respect the people who deliver her livelihood, she doesn’t deserve our service. Do it now.”

“Copy, Sir Brandon. Executing now.”

Namutla si Mrs. Villareal. Halos malaglag ang panga niya. Ang “rider” na nasa harap niya—basang-basa, naka-kapote, at minura-mura niya—ay si Brandon Sy. Ang bilyonaryong may-ari ng pinakamalaking delivery at logistics app sa bansa. Kilala si Brandon sa pagiging hands-on, minsan ay nagpapanggap na rider para maranasan mismo ang hirap ng kanyang mga empleyado sa kalsada.

Ang negosyo ni Mrs. Villareal ay 100% na nakadepende sa app na ito para sa shipping ng kanyang mga bags sa buong Pilipinas. Ang pag-ban sa kanya ay katumbas ng pagkalugi ng kanyang milyon-milyong negosyo.

“S-Sir Brandon…” nanginginig na tawag ni Mrs. Villareal. Nawala ang tapang. Nawala ang angas. “Sir, sorry po… H-Hindi ko po alam… Akala ko po kasi…”

“Akala mo ano? Na dahil rider lang ang kaharap mo, pwede mo nang tapakan?” malamig na tugon ni Brandon. Sumakay na siya sa kanyang motor.

“Sir, parang awa niyo na! Huwag niyo pong tanggalin ang account ko! Malulugi ako! Sorry na po, Sir! Dadagdagan ko na lang po ang tip! Please!” Halos lumuhod na si Mrs. Villareal sa basang semento, hindi alintana na narurumihan ang kanyang designer dress. Hinawakan niya ang dulo ng motor ni Brandon.

Tinanggal ni Brandon ang kamay ng babae.

“Ang respeto, Ma’am, hindi nabibili ng tip. Hindi ito binibigay dahil lang mayaman ang kaharap mo. Binibigay ito dahil tao ang kaharap mo.”

Pinaandar ni Brandon ang makina ng motor.

“Matuto ka sa ulan, Mrs. Villareal. Sa huli, pare-pareho lang tayong mababasa,” huling sabi niya bago pinaharurot ang motor palayo, iniwan ang ginang na umiiyak sa gitna ng malakas na ulan, habang sunod-sunod na pumapasok ang notification sa kanyang phone na nagsasabing: ACCOUNT TERMINATED.