Ipinagbili Ako sa Isang Milyonaryo Para Panatilihing Buhay ang Aking Pamilya. Ipinagbili ako sa isang milyonaryo para mapanatiling buhay ang aking pamilya — ngunit sa halip na magdusa, nakahanap ako ng isang bagay na hindi ko kailanman inakala. Noong 1966, sa isang maliit na bayan sa kanayunan na tinatawag na Serra da Harmonia, sa loob ng Minas Gerais, nakatira si Matilde Alves, isang dalawampung taong gulang na hindi kailanman lumampas sa inaasahan ng kanyang ama.

Ang kanyang ama, si Walter Alves, ay isang mahigpit at mayabang na lalaki, isang manggagawa sa bukid na naniniwala na ang halaga ng isang babae ay nasusukat sa kanyang kadalisayan, pagsunod, at katahimikan.

Lumaki si Matilde na nakatago sa likod ng mga kurtina — habang ang ibang mga batang babae na kasing-edad niya ay tumatawa, sumasayaw, at nangangarap ng pag-ibig, natuto lamang siyang manahi, magluto, at manatiling nakayuko.

Hindi pa siya nakahawak ng kamay ng isang lalaki.

Hindi pa siya nakausap nang mag-isa.

Ang kanyang buhay ay hindi nabuhay — ito ay pinapanood.

Ngunit nang taong iyon, dumating ang sakuna.

Isang mahabang tagtuyot ang sumira sa loob ng Minas, na sumira sa mga pananim at alagang hayop.
Nawalan ng trabaho si Walter sa rantso, at di nagtagal ay halos walang laman ang pantry. Sa loob ng ilang araw, nakaraos sina Matilde at ang kanyang mga kapatid sa pamamagitan lamang ng matubig na lugaw na mais.

Umiiyak ang mga bata sa gutom sa gabi.

Ang kanilang ina, si Doña Rosa, ay tahimik na umiiyak pagsapit ng madaling araw.

Isang gabi, nakarinig si Matilde ng mga boses mula sa sala.
Maingat siyang lumapit at narinig ang isang pangalan: Arthur Silva.

Kilala ng lahat sa rehiyon ang lalaking ito—ang nag-iisang may-ari ng lupa na nakatira nang hiwalay sa isang malaking lupain sa labas ng bayan.

Siya ay 45 taong gulang, mayaman, iginagalang, ngunit misteryosong nag-iisa.

Wala pang nakakita sa kanya na nanliligaw sa isang babae.

Nang umalis ang bisita, tinawag ni Walter ang kanyang anak na babae upang umupo sa tapat niya.

Nanginginig ang kanyang boses—hindi sa emosyon, kundi sa hiya.

“Matilde,” sabi niya nang hindi tumitingin sa kanya, “hiningi ni Arthur Silva ang iyong kamay para pakasalan.”

Natigilan si Matilde.

“Pero… hindi ko nga siya kilala,” bulong niya.

“Mabuti siyang tao,” giit ng kanyang ama. “Aalagaan ka niya… at tayong lahat.”

Ipinakita ng namamagang mga mata ng kanyang ina ang kanyang itinigil:

hindi ito kasal—ito ay isang transaksyon.

Nanginginig ang boses ni Matilde.

“Magkano ang inialok niya?”

Napalunok nang malalim si Walter.

“Dalawang libong cruzeiros.”

Napabuntong-hininga siya.

Sapat na ang pera para mabuhay ang pamilya… kapalit ng kanyang kalayaan.

“Ama… ibinebenta mo ba ako?”

Katahimikan ang kanyang sagot.

Ang kasal na parang isang libing
Pagkalipas ng siyam na araw, suot ang damit pangkasal na ipinagawa ni Arthur, naglakad si Matilde sa pasilyo na parang naglalakad siya patungo sa kanyang sariling puntod.

Ang kanyang unang halik ay nangyari sa harap ng mga estranghero—nang walang pagmamahal, walang pagpipilian.

Nang gabing iyon, nanginginig ang kanyang mga kamay habang pumapasok siya sa bahay ng kanyang bagong asawa—isang malaki, tahimik, at malamig na bahay, puno ng mga alingawngaw at kalungkutan.

Isinara ni Arthur ang pinto ng kwarto at marahang sinabi,

“Matilde… bago mangyari ang anumang bagay ngayong gabi, kailangan kong sabihin sa iyo ang katotohanan.”

Ang sikretong nagpabago sa lahat.
Tumingin siya sa kanya, nalilito.

Huminga nang malalim si Arthur.

“Hindi ako pinagbilhan ng asawa ng iyong ama,” malumanay niyang sabi, “binilhan niya ako ng pagkakataong iligtas ang isang taong karapat-dapat sa mas mabuti kaysa sa paghihirap.”

Kumunot ang noo ni Matilde, hindi maintindihan.

Nagpatuloy siya,

“May asawa ako, maraming taon na ang nakalilipas. Mayroon akong anak na babae… namatay siya sa gutom noong mahirap pa ako. Sumumpa ako na kung sakaling magkaroon ako ng pera muli, hindi ko na hahayaang dumaan sa parehong bagay ang ibang babae o bata.”

Pagkatapos ay inabot niya sa kanya ang isang sobre.

“Sa loob ay isang kasulatan ng regalo, na ginagarantiyahan ang pamilya ni Matilde ng bahay, lupa, at buwanang pensiyon.

“Ang perang ibinigay ko sa iyong ama ay hindi ang halaga ng isang asawa, kundi ang simula ng isang pangako. Maaari kang manatili rito hangga’t gusto mo. Mag-aral, matuto, mabuhay.” “Hinihiling ko lang na makita mo ang bahay na ito bilang isang kanlungan, hindi bilangguan.”

Umugong ang mga luha sa mukha ni Matilde.

Sa unang pagkakataon, may nakatingin sa kanya nang walang hinihinging kapalit.

Pag-ibig na Isinilang mula sa Hindi Inaasahan
Sa paglipas ng mga buwan, nakilala ni Matilde ang lalaki sa likod ng katahimikan.

Si Arthur ay may pinag-aralan, mabait, at lubos na nag-iisa.

Hindi niya siya pinilit na gumawa ng kahit ano.

Tinuruan niya siyang magbasa, tumugtog ng piano, at tumingin sa abot-tanaw nang walang takot.

Unti-unti, ang respeto ay napalitan ng pagmamahal.

At pagmamahal, tungo sa isang mapayapa at tunay na pag-ibig.

Pagkalipas ng limang taon, ang bahay na bato sa Serra da Harmonia ay hindi na malamig o tahimik.

Puno ito ng tawanan, musika, at amoy ng bagong lutong tinapay. Hindi na si Matilde ang babaeng ipinagbili—isa siyang malayang babae na nagbago ng kanyang sakit tungo sa isang bagong simula.

At sa tuwing may magtatanong kung paano nagsimula ang kwentong iyon, ngingiti si Arthur at sasagot:

“Ipinagbili siya sa akin… ngunit binili niya ako pabalik para sa buhay.”