Pitong taon nang kasal sina Gary at Lena. Sa mata ng iba, perpekto na sana sila—may magandang bahay, stable na trabaho, at masaganang buhay. Pero sa loob ng kanilang tahanan, may isang malaking kulang: anak.

Gabi-gabi, laging nag-aaway ang mag-asawa. Si Gary, na nag-iisang anak ng isang mayamang pamilya, ay atat na atat na magkaroon ng tagapagmana. At sa bawat buwan na dinadatnan si Lena, sa kanya isinisisi ni Gary ang lahat.

“Ano ba naman ‘yan, Lena!” sigaw ni Gary isang gabi, habang tinatapon ang pregnancy test kit na negative ang resulta. “Pitong taon na! Wala ka pa ring pakinabang! Baog ka ba?! Sayang lang ang lahi ko sa’yo!”
“Gary, nagpa-check up naman ako,” iyak ni Lena. “Sabi ng OB-GYN, okay naman ang matris ko. Baka kailangan lang natin mag-relax o baka ikaw naman ang magpa-check—”
“Ako?!” putol ni Gary, namumula sa galit. “Anong ako?! Macho ako! Wala sa lahi namin ang baog! Ikaw ang may diperensya! Huwag mo akong idamay sa kapalpakan mo!”
Dahil sa pride, hindi kailanman nagpa-check up si Gary. Sa halip, naghanap siya ng “solusyon” sa labas. Nakilala niya si Roxanne, isang mas bata at magandang babae sa bar. Hindi nagtagal, nagkaroon sila ng relasyon.

Pagkalipas ng tatlong buwan, umuwi si Gary na may dalang maleta.
“Aalis na ako,” malamig na sabi ni Gary kay Lena. “Buntis si Roxanne. Kambal. Nakita mo? Sa kanya, tatlong buwan lang, nakabuo agad ako. Ibig sabihin, ikaw talaga ang may problema. Ayoko nang magsayang ng oras sa babaeng tuyot.”

Iniwan ni Gary si Lena na wasak na wasak ang puso. Walang closure, walang sorry, puro sumbat.
Mabilis na lumipas ang panahon. Naging masaya si Gary sa piling ni Roxanne. Ipinanganak ang kambal na sina Kiko at Kit. Tuwang-tuwa si Gary. Ipinost niya ang mga litrato ng kambal sa Facebook na may caption: “Finally! My legacy! Buti na lang pinalitan ko ang luma.”

Ipinagmalaki niya sa buong angkan na “Lalaking-lalaki” siya dahil kambal agad ang una niyang mga anak. Si Lena naman ay nanahimik na lang, blinock si Gary, at lumipat ng probinsya para mag-move on.
Lumipas ang limang taon. Masaya si Gary sa kanyang “perfect family”. Pero napansin niya na parang hindi niya kamukha ang mga bata. Sabi ni Roxanne, nakuha daw sa lolo niya. Naniwala naman si Gary.
Isang araw, nagkaroon ng Medical Mission at Executive Check-up sa kumpanya ni Gary. Dahil libre, nagpa-full workup siya kasama na ang Fertility Test dahil balak nilang sundan ni Roxanne ang kambal.
Pagkalipas ng ilang araw, ipinatawag siya ng Company Doctor na si Dr. Santos. Seryoso ang mukha nito.

“Sir Gary, may resulta na po ang tests niyo,” panimula ng doktor. “Wala naman pong sakit sa puso o diabetes, pero may nakita kaming kakaiba sa semen analysis niyo.”
“Anong kakaiba, Doc? Super lakas ba? Masyadong marami?” pagmamayabang ni Gary…..

Napalunok si Gary. Kahit mayabang, may kung anong lamig ang gumapang mula sa batok niya papunta sa gulugod.

“Doc… ano’ng ibig mong sabihin?” pilit niyang tawa, pero halatang pilit.

Huminga nang malalim si Dr. Santos, tumingin muna sa papel, saka muling tumingin sa mga mata ni Gary—yung tingin na hindi na kailangan ng salita para malaman mong may masamang balita.

“Sir… sa totoo lang po… wala ho kaming nakitang kahit isang buhay na sperm cell sa semen sample n’yo.”

Parang binuhusan ng yelo si Gary. Nanigas ang kaniyang panga.

“A-anong… ibig sabihin niyan?” hirap na tanong niya.

“Sir… ibig sabihin po, matagal na kayong infertile. At base sa markers ng test, mukhang simula pagkabinata niyo, hindi na kayo nagpo-produce ng sperm cells.”

Natulala si Gary.

Parang biglang umuusad nang napakabagal ang oras. Narinig niya ang tibok ng puso niya—malakas, mabilis, parang nagpapanic.

“Ano ka ba, Doc?” pilit niyang tawa. “Imposible ‘yan! May kambal ako! Si Kiko at Kit! Ako ang tatay nun! Ako! Hindi ako baog!”

Umiling ang doctor, mahinahon, pero matatag.

“Sir… hindi po talaga posible. Base sa lab results, imposible kayong makabuo ng kahit sinong bata. Hindi ho fiction ang science, Sir. I’m sorry.”

Nagatubiling ipinatong ng doktor ang isang folder sa mesa.

“Kung gusto niyo pong magpatingin sa ibang espesyalista para sure… tutulungan ko kayo.”

Napaupo si Gary. Nanlalamig ang kaniyang palad. Mabigat ang likod niya na parang gumuho ang buong mundo.

“Hindi…” bulong niya. “Hindi pwede ‘to… Hindi pwede.”

Nagpatuloy si Dr. Santos, maingat:

“Sir, hindi ho namin alam kung ano’ng dahilan. Puwede hong congenital. Ibig sabihin, mula pagkabata—”

“Tumigil ka!” sigaw ni Gary, sabay turo sa doktor. “Hindi ako baog! Hindi! Hindi… Hindi…”

Pero kahit paulit-ulit niyang sabihin, hindi niya matakbuhan ang totoong nararamdaman niya: ang unti-unting pagkapunit ng ilusyon na itinayo niya.

---

Pag-uwi ni Gary, bigla siyang naging tahimik. Ang yabang niya, yung kayabangan na pundasyon niya, unti-unting naglalaho na parang usok. Hindi niya maalala paano siya nakarating ng bahay. Basta pagpasok niya, nakita niya si Roxanne sa sala, naka-cross legs, hawak ang cellphone, nagti-TikTok.

“Oh Hon, andito ka na?” ngumiti si Roxanne, pero hindi umabot sa mata. “May bago ka bang pasalubong? O balita sa promotion mo?”

Hindi sumagot si Gary. Tinitigan lang niya si Roxanne—ngayong matahimik siya, ang dami niyang napapansin. Ang pilik-matang ginawa ng extension, ang make-up na manipis pero mahal, ang mga bagong damit na hindi naman niya nakikita noon. Noon, bulag siya.

Ngayon, maliwanag.

“Roxanne…” bulong niya. “May tanong ako.”

“Ha? Ano ‘yon?”

Tumingin si Gary sa kisame, umiwas, pero hindi na niya nakayang pigilin.

“Sino ang ama ng kambal?”

Napadilat si Roxanne. Para siyang tinamaan ng bala.

“A-anong sinasabi mo?”

“Sinungaling ka pa rin.” Tumawa si Gary—hindi masaya, kundi puno ng pait. “Hindi ko kayang magkaanak, Roxanne. Simula pagkabinata, baog na ako. Sinabi ng doktor. Kaya ngayon… uulitin ko…”

Tumingin siya diretso sa asawa.

“Sino. Ang. Totoong. Ama. Ng. Kambal?”

Nanginig ang labi ni Roxanne, pero mabilis niyang pinahid ang takot.

“Gary… mahal… baka nagkamali ang doctor. Hindi mo alam—”

“Huwag mong gawing tanga ulit ako,” sigaw ni Gary. “Kino-konsidera kitang asawa, pamilya… minahal ko kayo! Pero ngayong alam ko na ang totoo…”

Napatakip si Roxanne sa bibig. “Gary… hindi mo naiintindihan…”

Naglakad si Gary papalapit, mabigat ang bawat hakbang.

“Sino ang ama?!” ulit niya, halos pumutok ang ugat sa sentido.

At doon tuluyang bumigay ang maskara ni Roxanne.

“Si—si—si… Carlo…” bulong niya.

Nanginginig ang boses niya.

“Yung kapitbahay natin na nagso-sound system… yung… yung ex ko… siya ang tunay na ama.”

Parang may sumuntok kay Gary sa tiyan. Napatras siya, hawak ang dibdib.

“Kailan pa?” tanong niya, paos.

“B-bago pa tayo nagkakilala…” sagot ni Roxanne, umiiyak. “Gary… akala ko kasi… kapag nalaman mong buntis ako, hindi mo ko iiwan! Kailangan ko ng beteranong lalaki… yung mayaman… yung may magandang buhay… pasensiya na…”

At doon tuluyang nagdilim ang paningin ni Gary.

---

Sa loob ng ilang araw, hindi makatulog si Gary. Sumasakit ang ulo niya. Ang yabang na ginamit niya para apihin at saktan si Lena, biglang bumalik sa kaniya—sampung beses, isandaang beses ang sakit.

Naaalala niya ang mukha ni Lena noong iniwan niya. Yung hikbi. Yung takot. Yung pagkapira-piraso.

Napahawak siya sa ulo.

“Anong ginawa ko… Diyos ko… anong ginawa ko…”

At dito nagsimula ang pinakamalaking twist:

Isang umaga, nagising si Gary sa balitang ang kompanya nila ay nalulugi.

Bagsak ang stocks. Naloko sila ng supplier. Ang pera nilang mag-asawa halos wala na. At si Roxanne?

Umalis. Iniwan siya.

Dinala ang kambal. Pumunta sa tunay na ama.

At siya? Nakatira mag-isa sa isang apartment na masikip, halos walang laman ang ref, at halos walang pera dahil nasimot na ang ipon sa pag-aalaga sa magarbong pamumuhay ni Roxanne.

---

Isang hapon, bumuhos ang ulan. Basang-basa si Gary habang naglalakad patungong terminal para sumakay ng jeep pauwi.

Pero may isang lugar na hindi niya maiiwasang daanan.

Isang maliit na café na may malaking tarp:

“LENA’S HOME KITCHEN — Fresh. Honest. Comfort Food.”

Natigilan si Gary.

Si Lena?

Ang Lena na tinawag niyang inutil?
Ang Lena na sinabihan niyang baog?
Ang Lena na iniwan nang walang paliwanag?

May business?

At hindi basta business—matao. Maraming customer. Maganda ang lugar. Malinis. Amoy masarap.

Dahan-dahang lumapit si Gary. Para siyang batang naliligaw. Humawak sa pinto… at binuksan iyon.

Tumunog ang maliit na bell.

At sa loob, nakita niya ang isang babaeng nakaputing apron, may hawak na order pad, nangingiti habang kinakausap ang mga customer.

Si Lena.

Mas maganda. Mas payapa. Mas malakas.

Pagtingin ni Lena sa pinto at makita siya—natigilan ito. Pero hindi ito natakot. Hindi rin ito nagalit. Wala itong utang-loob sa kaniya. Pero wala rin itong galit na kailangang bitawan.

Tumango lang si Lena.

“Gary.”

Tumango rin si Gary, pero nanginginig.

“Lena… kailangan… kailangan kitang makausap…”

Tatanggihan sana ni Lena, pero nakita niya ang itsura ni Gary—hindi ito arogante, hindi nagyayabang.

Ito ay isang lalaking durog, wasak, basura.

At kahit iniwan niya si Lena nang walang awa, may natira pa ring kabutihan sa puso ng babae.

“Sandali,” sabi ni Lena. “Maghihintay ka.”

---

Pagkatapos ng ilang minuto, lumapit si Lena sa mesa kung saan nakaupo si Gary, hawak ang tasa ng kapeng mainit.

“Ano’ng kailangan mo?” tanong ni Lena, malamig pero magalang.

Napayuko si Gary.

“Lena… patawarin mo ko. Mali lahat ng ginawa ko. Mali lahat ng sinabi ko. Ikaw ang sinisi ko… ikaw ang tinawag kong baog…”

Napahawak siya sa mukha, humikbi.

Na para siyang batang lalaki.

“Pero Lena… ako pala ang baog. Hindi pala ako pwedeng magkaanak. Hindi pala galing sa akin ang kambal…”

Napatingala siya, luhaan.

“Lena… ang dami kong kasalanan… ang dami kong binago sa’yo… ang dami kong giniba…”

Tahimik si Lena. Pinanood lang siya, walang emosyon.

Pagkalipas ng ilang segundo, tumayo si Lena.

“Gary… tama ka.”

Nagtama ang tingin nila.

“Ang dami mong sinira.”

Huminga si Lena nang malalim.

“Pero alam mo kung anong pinakamalaking twist sa lahat?”

Napakunot-noo si Gary.

“Ano?”

Lumapit si Lena, inilapit ang mukha, pero hindi marahas—matatag lang.

“Hindi ako baog.”

Tumawa si Gary, pero hindi masaya.

“Alam ko… sinabi nga ng OB na okay ka…”

Umiling si Lena.

“Hindi mo naiintindihan.”

Naglabas siya ng cellphone, nag-scroll, saka ipinakita kay Gary ang litrato ng isang batang lalaki—malaking mata, makapal ang kilay, medyo kulot ang buhok.

“Gary, ito ang anak ko.”

Nanlaki ang mata ni Gary.

“Ha?! Pero paano? Sino—”

Ngumiti si Lena, mapait pero magaan.

“Hindi ko kailangan sabihin ang detalye. Ang importante? Nagkaanak ako. At mahal na mahal ko siya.”

Natulala si Gary.

“Lena… ibig mong sabihin… pwede naman pala tayo—”

Umiling uli si Lena.

“Huli ka na, Gary. Hindi na kita kailangan. At hindi mo ako deserve.”

Parang sinaksak si Gary sa puso. Pero wala na siyang karapatang magreklamo.

“Lena… kahit konting chance lang…”

Umiling si Lena, mas malumanay ngayon.

“Gary… tapos na tayo.”

“Pwede kang magsisi, pwede kang magreklamo, pwede kang umiyak.”

“Pero sa dulo…”

Naglakad siya palayo, pero bago pumasok sa kitchen, lumingon siya.

“Ang mga bagay na itinapon mo noon… may iba nang humawak at nag-alaga. At ngayon… mas maganda na ang bunga.”

At doon, tuluyang nawasak si Gary.

---

Lumipas ang mga araw, buwan, taon.

Si Gary?
Tuloy ang paghihirap. Natuto sa buhay. Nagtrabaho sa maliit na kumpanya. Tahimik. Mabait. Wala nang yabang.

Si Roxanne?
Iniwan din ng tunay na ama ng kambal, tuloy sa pangloloko.

Si Lena?
Lalong yumaman. Lalong gumanda. Lalong lumakas.
Nagkaroon ng magandang pamilya kasama ang lalaking tumanggap sa kaniya nang buong-buo.

At si Gary?

Isang araw, dumaan siya sa café ni Lena. Gabi na, sarado na. Nakita niya ang ilaw sa loob—si Lena at ang pamilya nito—masaya, nagkukwentuhan, kumpleto.

Ngumiti si Gary—hindi dahil masaya siya, hindi dahil umaasa pa.

Ngumiti siya dahil sa unang pagkakataon…

Tinanggap niyang ito ang ending na dapat.

Dumiretso siya pauwi. Tahimik. Payapa.

At sabay mula sa malayo… parang may boses na nagbubulong:

“Karma doesn’t punish.
It teaches.”