— “Sa wakas, tumawag ka rin.”

Hindi ako nagsalita agad. Pinikit ko muna ang mga mata ko, hinayaang lumipas ang ilang segundo bago ko binitawan ang bigat sa dibdib ko.

— “Kailangan ko na po,” mahinahon kong sabi, pero nanginginig ang boses. “Tapos na ang katahimikan.”

Isang malalim na buntong-hininga ang narinig ko sa kabilang linya.

— “Alam kong darating ang araw na ‘yan,” sagot niya. “Nasaan ka ngayon?”

— “Sa bahay. Mag-isa.”

— “Huwag kang lalabas. May ipapadala ako bukas. At Trina…” saglit siyang tumigil, parang pinipili ang tamang salita, “handa ka bang harapin ang katotohanan? Dahil kapag binuksan mo ang pintuang ‘to, wala nang atrasan.”

Ngumiti ako—isang ngiting walang saya, walang lungkot, puro linaw.

— “Matagal na akong handa.”

Pinatay ko ang tawag.

Kinabukasan, habang ang buong Maynila ay abala sa tsismis ng babaeng iniwan sa altar, dumating ang isang itim na kotse sa harap ng bahay namin. Walang logo. Walang plaka. Bumaba ang isang lalaking naka-itim na suit, diretso ang tindig, malamig ang mga mata.

— “Ms. Trina,” magalang niyang bati. “Nandito ako para sunduin kayo.”

Hindi na ako nagtanong. Alam ko na.

Sa loob ng kotse, tahimik lang kami. Ngunit sa bawat kanto na nilalagpasan namin, unti-unting bumabalik ang mga alaala—mga numerong tinuturo sa akin noong bata pa ako, mga kontratang binabasa ko bago pa ako mag-high school, at isang lalaking palaging nagsasabi:

“Huwag mong ipapakita kung gaano ka kalakas hangga’t hindi kailangan.”

Pagdating namin sa isang gusali sa Bonifacio Global City, saka ko lang muling naramdaman ang bigat ng apelyido ko.

Pagpasok ko sa executive floor, sinalubong ako ng isang lalaking puti na ang buhok, ngunit matalim pa rin ang tingin. Tumayo siya mula sa mesa niya.

— “Anak,” mahina niyang sabi.

Oo. Ang tinawagan ko kagabi ay ang ama ko.

Si Leonardo Valdez, chairman ng Valdez Holdings—isang conglomerate na may hawak sa bangko, real estate, construction, at… ang kumpanyang pinapasukan ni Jason.

Hindi ako lumapit agad. Limang taon akong nagkunwaring wala akong ganitong mundo. Limang taon akong namuhay bilang si Trina lang—walang apelyido, walang proteksyon, walang kapangyarihan.

— “Iniwan niya ako,” diretso kong sabi.

Tumango si Papa. Walang gulat. Walang galit. Para bang matagal na niyang inaasahan.

— “Alam ko. Nakita ko ang balita. At nakita ko rin kung kanino ka niya ipinagpalit.”

Napangiti ako, mapait.

— “Sa ‘anak’ ng boss niya.”

Doon siya tumingin sa akin nang diretso.

— “Anak… wala siyang ideya kung sino talaga ang babaeng iniwan niya.”

At doon nagsimula ang pagbagsak ng mundo ni Jason.

Sa loob ng tatlong linggo, tahimik kaming kumilos. Walang eskandalo. Walang ganti na maingay. Puro numero. Puro papeles. Puro desisyon.

Si Bella—ang babaeng ipinagpalit niya sa akin—ay ipinakilala bilang “heir apparent” ng isang subsidiary. Pero ang hindi alam ni Jason, front lang iyon. Hindi totoong anak ng may-ari. Isa lang siyang pamangkin na pinalaking parang prinsesa, walang sapat na kredibilidad, walang tunay na kapangyarihan.

At ang kumpanyang pinapasukan ni Jason? Nasa ilalim ng audit.

Isang umaga, tinawagan niya ako.

— “Trina… please. Kailangan kitang makausap.”

Hindi ko agad sinagot. Pinagmasdan ko muna ang pangalan niya sa screen. Ang lalaking minsang sentro ng mundo ko, ngayon parang isang maling entry sa ledger—isang error na kailangang itama.

Sa wakas, sinagot ko.

— “Ano’ng kailangan mo?” malamig kong tanong.

— “Hindi ko alam kung anong nangyayari,” halos pabulong niyang sabi. “Bigla na lang akong tinanggal sa project. Na-freeze ang promotion ko. At si Bella… nagbago. Parang hindi na niya ako kilala.”

Tahimik lang ako.

— “Trina… nagkamali ako. Alam kong mali ang iniwan kita. Pero puwede pa ba nating ayusin?”

Doon ako natawa. Hindi malakas. Hindi hysterical. Isang maikling tawa na puno ng pagkaunawa.

— “Jason,” mahinahon kong sagot, “noong iniwan mo ako sa altar, hindi ka lang umalis sa buhay ko. Tinanggihan mo rin ang lahat ng desisyong puwede kong gawin para sa’yo.”

— “Ano’ng ibig mong sabihin?”

— “Wala. Paalam.”

Pinatay ko ang tawag.

Isang linggo matapos iyon, tinawag si Jason sa boardroom. Akala niya ay pagkakataon para makabawi. Naka-suot siya ng pinakamahusay niyang suit—ang suit na ako ang bumili.

Pagbukas ng pinto, ako ang nakita niya.

Naka-tailored na puting blazer. Diretso ang tindig. Tahimik ang presensya.

— “Trina…?” nanginginig niyang sabi. “Anong ginagawa mo rito?”

Umupo ako sa dulo ng mesa.

— “Ipinapakilala ko lang ang sarili ko,” sagot ko. “Ako si Trina Valdez. Chief Financial Decision Maker ng Valdez Holdings.”

Parang nawalan siya ng hangin.

— “Ibig sabihin… ikaw—”

— “Oo,” putol ko. “Ako ang pumipirma kung sino ang aangat. At kung sino ang hindi na muling babangon sa industriya.”

Pumasok ang chairman ng subsidiary. Yumuko siya sa akin.

— “Ms. Valdez, handa na po ang desisyon.”

Tumango ako.

— “Jason,” huling beses kong tinawag ang pangalan niya. “Noong sinabi mong wala akong maibibigay sa’yo kundi pagmamahal, tama ka.”

Tumayo ako.

— “Pero ang pagmamahal na iyon ang nagbigay sa’yo ng limang taon na lakas. Ang kawalan mo nito ang dahilan kung bakit limang segundo lang ang kailangan ko para tapusin ang karera mo.”

Lumabas ako ng silid nang hindi lumilingon.

Makalipas ang ilang buwan, tuluyang bumagsak ang reputasyon ni Jason. Walang kumpanyang tumanggap. Si Bella, iniwan siya nang mawala ang pakinabang.

At ako?

Hindi ako bumalik para magyabang. Hindi ako humingi ng tawad. Hindi rin ako humingi ng hustisya—dahil kusang dumating ito.

Sa isang tahimik na gabi, nakaupo ako sa balkonahe ng bagong apartment ko. Hawak ang isang tasa ng kape. Walang suot na singsing. Walang bigat sa dibdib.

Tinawagan ako ni Papa.

— “Masaya ka ba?”

Ngumiti ako.

— “Oo. Dahil ngayon, pinili ko ang sarili ko.”

At iyon ang aral na iniwan ng lahat ng ito—
Hindi lahat ng iniwan ay talunan. Minsan, ang iniwan ang siyang hahawak sa timbangan ng kapalaran.