Sa loob ng pitong taon, inalagaan ko si Lola Carmen, isang matandang babae sa aming barangay.
Kahit maayos ang kanyang buhay at may sapat na pera, halos tuluyan na siyang tinalikuran ng sarili niyang pamilya.

Dumarating lang ang kanyang mga anak para kunin ang kanyang pensiyon at ipon—pagkatapos ay mawawala na naman sila.

Madalas siyang nauupo sa tabi ng bintana, nakatanaw sa kalsada, umaasang may darating na kaunting lambing, kaunting atensyon… kahit anong anyo ng pagmamahal… na hindi kailanman dumarating.

May mga ari-arian si Lola Carmen,
pero wala siyang lambing.

At sa paglipas ng panahon,
naging pamilya ko siya.

Sabay kaming nagluluto ng ulam sa maliit niyang kusina, naglalaro ng baraha tuwing hapon, at nagkukuwentuhan nang mahaba habang umiinom ng mainit na kape.
Binibigyan niya ako ng payo sa buhay, at ako naman ang nagbibigay sa kanya ng kasama.

Unti-unti, ang bahay niya ang naging nag-iisang lugar kung saan tunay kong naramdaman na may tahanan ako.

Ako, na wala nang ibang pamilya sa mundo, ay nakahanap sa kanya ng dahilan para magpatuloy.

Ngunit ilang linggo na ang nakalipas, pumanaw si Lola Carmen.

Sa lamay, dumating ang kanyang pamilya:
mga luha na madaling pumatak,
lungkot na halatang pakitang-tao.

Sa kanilang mga mata, wala akong nakitang dalamhati—
kundi kasakiman lamang.

Agad kong naunawaan:
mas mahalaga sa kanila kung sino ang magmamana,
kaysa sa pagkawala ng sarili nilang ina.

Umuwi akong wasak ang puso—
hanggang sa isang malakas na katok sa aking pinto ang nagpaikot sa mundo ko.

Dalawang pulis ang nakatayo sa harap ko.

—Ikaw ba ang nag-alaga kay Lola Carmen?
—Opo… may problema po ba?

Malalim ang boses ng isa sa kanila nang magsalita:

—Kailangan po naming sumama kayo sa amin.

Parang may humigpit sa aking sikmura.

Pagdating namin sa bahay ni Lola Carmen, naroon ang buong pamilya—
galit na galit.

Bigla akong itinuro ng kanyang anak na babae at inilabas ang cellphone niya.

May ipinakitang video.

Si Lola Carmen iyon, kuha ilang araw bago siya pumanaw.

Mahina pero malinaw ang boses niya:

“Kung pinapanood mo ito, ibig sabihin wala na ako.
Gusto kong malinaw: ang lahat ng pag-aari ko—ang bahay, ang lupa, ang sasakyan, ang ipon—ay mapupunta sa iisang taong tunay na nag-alaga sa akin: ang aking tagapag-alaga.
Siya ang naging anak ko, nang ang sarili kong mga anak ay tumigil na sa pagiging anak ko.”

Nanginig ang buong katawan ko.

Biglang sumabog ang pamilya:

—KASINUNGALINGAN ‘YAN!
—MINANIPULA NIYA ANG NANAY NAMIN!
—ARESTUHIN NIYO ANG BABAE NA ‘YAN!

Ngunit itinaas ng hepe ng pulis—na naroon din—ang kanyang kamay upang patahimikin ang lahat.

Mahinahon ngunit matatag niyang ipinaliwanag:

—Tunay ang video. Ilang buwan na ang nakalipas, personal na pumunta si Lola Carmen sa amin.
Lahat ay legal na naitala, may notaryo, at malinaw ang kanyang huling habilin.
Maaari ninyong kuwestiyunin, ngunit sa mata ng batas…
lahat ay pagmamay-ari ng kanyang tagapag-alaga.

Nagsigawan ang pamilya, umiyak, gumuho—
hindi dahil sa pagkawala ng kanilang ina,
kundi dahil sa pagkawala ng pera.

Ako naman, nasa gitna ng lahat, paulit-ulit lang ang nasabi ko:

—Wala po akong hiningi…
wala po akong inasam…

Marahang inilagay ng hepe ng pulis ang kanyang kamay sa balikat ko at bumulong:

—Alam niya ‘yan.
Kaya sa iyo niya iniwan ang lahat.

Umuwi akong litong-lito—
hindi ko alam kung iiyak ako sa lungkot o sa pasasalamat.

Walang kahit anong mana ang kayang pumuno sa puwang na iniwan ni Lola Carmen sa buhay ko.

Ngunit noong araw na iyon, may isang bagay akong tunay na naunawaan:

Hindi niya iniwan sa akin ang mga ari-arian.

Ibinigay niya sa akin ang pinakadakilang anyo ng pagmamahal
na naranasan ko sa buong buhay ko.

At kahit masakit ang pagkawala,
isang bahagi niya ang mananatiling buhay sa akin—
habambuhay.

WAKAS.