ANG PAANYAYA NG MGA MAPANG-API
Si Ella Reyes ay kilala noong high school bilang “anak ng janitor.” Siya ang laging tampulan ng tukso. Siya ang scholar na walang pambili ng meryenda, walang magandang bag, at laging tahimik sa sulok.

Ang lider ng mga nang-aapi sa kanya ay si Bianca Montenegro, ang pinakasikat at pinakamayamang estudyante noon.

Sampung taon ang lumipas. Isang araw, nakatanggap si Ella ng mensahe mula kay Bianca.

“Hi Ella! Magkakaroon tayo ng Grand Alumni Homecoming sa The Celestia Royal Hotel Manila. Alam namin na medyo nahirapan ka sa buhay, kaya may offer ako. Kulang kami ng waitress/server. ₱5,000 per hour ang bayad. Sayang naman kung hindi mo kukunin — pambili rin ng bigas. Wear the uniform. See you!”

Binasa ito ni Ella habang nakaupo sa kanyang opisina sa tuktok ng isang skyscraper sa New York City. Napangiti siya nang mapait.

Inakala ni Bianca na mahirap pa rin siya. Hindi nito alam na si Ella ngayon ay si Ms. Elara Vance, ang Global CEO ng Vance Hospitality Group — ang kumpanyang nagmamay-ari ng The Celestia Royal Hotel Manila kung saan gaganapin ang reunion.

“Gusto n’yo ng palabas?” bulong ni Ella. “Bibigyan ko kayo ng grand finale.”

Tinawagan niya ang kanyang sekretarya.
“Ihanda ang private jet. Uuwi ako sa Pilipinas. At… ihanda n’yo rin ang isang waitress uniform.”

ANG GABI NG PAGPAPAHIYA
Dumating ang gabi ng reunion. Ang ballroom ay punô ng kristal, ginto, at mga dating kaklase na nagpapataasan ng yabang.

Suot ni Ella ang uniporme ng server — itim na palda, puting polo, at apron. Nakatali ang buhok niya at walang makeup.

Pagpasok niya, sinalubong agad siya ni Bianca at ng mga kaibigan nito.

“Oh my God! Andito na ang ating Star Server!” sigaw ni Bianca sa mikropono.

Nagtawanan ang lahat.

“Ella!” utos ni Bianca. “Kumuha ka ng wine! Bilisan mo! Uhaw na kami!”

Sinunod ni Ella ang utos. Naghain siya ng drinks. Bawat lapit niya sa mga mesa, nakakarinig siya ng bulungan.

“Kawawa naman si Ella, hanggang ngayon katulong pa rin.”

“Buti na lang hindi ako naging scholar, baka naging waitress din ako.”

Habang naglalakad si Ella bitbit ang tray ng mamahaling champagne, sadyang itinukod ni Bianca ang paa niya para matalisod si Ella.

 

CRASH!

Bumagsak si Ella. Nabasag ang mga baso. Natapon ang alak sa sahig at sa sapatos ni Bianca.

“TANGA!” sigaw ni Bianca. “Tingnan mo ang ginawa mo! Ang mahal ng sapatos ko! Christian Louboutin ’to! Hindi mo mababayaran ’to kahit ibenta mo pa ang kidney mo!”

Lumapit si Gino Alvarez, ang dating crush ni Ella na ngayon ay asawa na ni Bianca.

“Ano ba ’yan, Ella,” pandidiri ni Gino. “Hanggang ngayon ba naman, pabigat ka pa rin? Linisin mo ’yan! Ngayon din!”

Tinapon ni Bianca ang isang maruming basahan sa mukha ni Ella.

“Lumuhod ka at punasan mo ang sapatos ko,” utos ni Bianca habang naka-live sa Facebook. “Diyan ka naman magaling, ’di ba? Ang lumuhod sa mga nakakataas sa ’yo.”

Lumuhod si Ella. Pinulot niya ang basahan.

Pero hindi niya pinunasan ang sapatos. Dahan-dahan siyang tumayo. Tinitigan niya si Bianca sa mata.

“Tapos ka na ba?” tanong ni Ella. Ang boses niya ay kalmado, pero may lamig na nagpatindig ng balahibo ng mga nakarinig.

“Aba’t sumasagot ka pa?! MANAGER! NASAAN ANG MANAGER?!” sigaw ni Bianca. “I-fire n’yo ang babaeng ’to! Ngayon din!”

ANG PAGPASOK NG TUNAY NA KAPANGYARIHAN
Biglang bumukas ang malaking pinto ng ballroom.

Pumasok ang General Manager ng hotel na si Mr. Henry Sy, kasama ang buong Board of Directors at sampung security guards.

Natulala ang mga bisita. Bakit narito ang mga “Big Boss”?

“Yes!” tuwang-tuwang sabi ni Bianca. “Mr. Henry! Good evening! Gusto ko lang ireklamo ang waitress na ito! Bastos! Tanga! At sinira ang sapatos ko! Gusto kong tanggalin n’yo siya at i-ban sa hotel na ’to!”

Hindi pinansin ni Mr. Henry si Bianca. Ni hindi niya ito tinignan.

Dire-diretso siyang naglakad palapit kay Ella kasama ang mga directors.

Tumahimik ang buong ballroom.

Sa harap ng daan-daang tao, sa harap nina Bianca at Gino…

Lumuhod ang General Manager sa harap ni Ella.

Sumunod na yumuko nang malalim ang mga Board of Directors.

 

“Good evening, Madam President,” nanginginig na bati ni Mr. Henry. “Patawad po kung nahuli kami. Handa na po ang Presidential Suite para sa inyo.”

Nalaglag ang panga ni Bianca. Nabitawan ni Gino ang baso ng alak.

President?!

“M-Mr. Henry?” nauutal na tanong ni Bianca. “N-Nagkakamali kayo… waitress lang siya! Si Ella lang ’yan! Anak ng janitor!”

Tumayo si Mr. Henry at hinarap si Bianca nang may galit.

“Watch your mouth,” madiin niyang sabi. “Ang babaeng iniinsulto mo ay si Ms. Elara Vance — ang may-ari ng Vance Hospitality Group. Siya ang nagpapasweldo sa amin. Siya ang may-ari ng hotel na tinatapakan mo, ng resort na pinagbakasyunan n’yo last week, at ng airline na sinakyan n’yo papunta rito.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong klase.

Tinanggal ni Ella ang kanyang apron. Hinubad niya ang tali sa buhok at inilugay ang kanyang mahaba at makintab na buhok.

Ang “waitress” ay biglang naglaho. Ang natira ay isang Reyna.

“Hello, Bianca. Hello, Gino,” ngumiti si Ella.

ANG PAGHATOL
“E-Ella…” nanginginig si Gino. “Ikaw ang may-ari? B-Babe… sorry… joke lang naman ’yung kanina…”

“Joke?” tanong ni Ella.

Kinuha niya ang mikropono.

“Noong high school, tinawag n’yo akong basura. Ngayong gabi, inimbitahan n’yo ako para gawing alila. Pumayag ako. Bakit? Kasi gusto kong makita kung nagbago na kayo.”

Tumingin si Ella sa paligid.

“Pero hindi pala. Bulok pa rin ang ugali n’yo. Ang pinagkaiba lang, may suot na kayong mamahaling damit.”

Binalingan niya si Bianca.

“Bianca, ang asawa mo ay CEO ng G-Tech Solutions, tama?”

“O-Oo…” sagot ni Bianca, namumutla.

“Mr. Henry,” utos ni Ella. “Cancel all contracts with G-Tech Solutions starting tomorrow. At i-blacklist sila sa lahat ng hotels natin sa buong mundo.”

“Copy, Madam President,” sagot ni Mr. Henry.

 

“NO!” sigaw ni Gino. “Ella! Huwag! 80% ng kliyente namin ay galing sa kumpanya mo! Malulugi kami! Maghihirap kami!”

“Dapat inisip mo ’yan bago mo ako tinawag na pabigat,” sagot ni Ella.

Humarap naman siya kay Bianca.

“At ikaw, Bianca. Ipinagmamalaki mo ang sapatos mo? Yung Christian Louboutin?”

“P-Patawarin mo ako, Ella…” lumuhod si Bianca, umiiyak.

“Tumayo ka diyan,” utos ni Ella. “Ayoko ng maruming sahig.”

“Bianca, ang membership ng pamilya mo sa Royal Celestia Club… revoked na simula ngayon. At may utang ang Daddy mo na 50 million sa bangko na partner ko. I will call the loan tomorrow. Good luck kung may matira pa sa yaman n’yo.”

Nagkagulo sa ballroom. Ang mga dating nang-aapi ay nag-unahang lumapit kay Ella para humingi ng tawad.

“Ella! Best friend! Naalala mo ako?”
“Ella! Sorry na!”

Itinaas ni Ella ang kanyang kamay. Tumahimik sila.

“Tapos na ang reunion,” sabi ni Ella. “Umalis kayo sa hotel ko. Ngayon din. Ayokong makakita ng mga taong mapagmataas sa teritoryo ko.”

“Security! Escort them out.”

WAKAS
Pinalabas ng mga guard ang lahat ng batchmates ni Ella. Sina Bianca at Gino ay kinaladkad palabas habang nag-aaway at nagsisisihan. Ang gabing dapat ay para sa kanilang pagyayabang ay naging gabi ng kanilang pagbagsak.

 

Naiwan si Ella sa gitna ng ballroom.

Lumapit si Mr. Henry. “Madam, may ipaglilingkod pa po ba ako?”

Ngumiti si Ella. Kumuha siya ng isang baso ng champagne.

“Wala na, Henry. Linisin n’yo na ang kalat. Masarap na ang tulog ko ngayong gabi.”

Ininom ni Ella ang alak, tumalikod, at naglakad palabas — hindi bilang ang api-apihang scholar noon, kundi bilang babaeng nagpatunay na ang tunay na tagumpay ang pinakamatamis na ganti.