ILANG MINUTO BAGO ANG KASAL, NARINIG NG BRIDE NA “PERA” LANG ANG HABOL NG GROOM AT KINAKAHIYA ANG KANYANG ITSURA — SA HALIP NA UMATRAS, NAGLAKAD SIYA SA ALTAR AT GINAWA ANG BAGAY NA NAGPALUHOD SA LALAKI SA HIYASi Sophia ay hindi ang tipikal na “magandang” babae sa paningin ng lipunan. Siya ay mataba, may birthmark sa mukha, at mahiyain. Pero sa likod ng kanyang hitsura, siya ang nagmamay-ari ng S.L. Pharmaceutical Corp., isa sa pinakamalaking kumpanya ng gamot sa Asya. Bilyonarya siya, pero nanatili siyang mapagkumbaba.

Dahil sa yaman niya, maraming lalaki ang lumalapit, pero alam niyang pera lang ang habol ng mga ito. Hanggang sa makilala niya si Mark.

Si Mark ay isang modelo. Gwapo, matikas, at magaling magsalita. Pinaramdam niya kay Sophia na siya ang pinakamagandang babae sa mundo.

“Hindi ko kailangan ng pera mo, Sophia,” sabi ni Mark noong nag-propose ito. “Ikaw ang mahal ko. Ang puso mo.”

Naniwala si Sophia. Sa unang pagkakataon, naramdaman niyang may nagmamahal sa kanya nang totoo.

Dumating ang araw ng kasal. Ito ang tinaguriang “Wedding of the Year.” Ang venue ay sa isang exclusive beach resort. Lahat ng VIPs ay nandoon.

Nasa bridal suite si Sophia, inaayusan. Sobrang saya niya.

“Ma’am, sandali lang po,” sabi niya sa makeup artist. “Nakalimutan ko ibigay kay Mark yung surprise gift ko.”

May biniling relo si Sophia para kay Mark—isang Rolex na may nakaukit na ‘Forever Yours’. Gusto niya itong ibigay nang personal bago sila magkita sa altar.

Naglakad si Sophia papunta sa kwarto ng groom. Wala siyang kasama para surprise.

Nang malapit na siya sa pinto, narinig niya ang tawanan. Bukas nang kaunti ang pinto. Nandoon si Mark, kausap ang best man nito na si Eric, at ang nanay ni Mark na si Tita Rose.

Huminto si Sophia. Nakinig siya.

“Pre, grabe ka talaga,” tawa ni Eric. “Sigurado ka ba dito? Pakakasalan mo talaga ‘yung balyena na ‘yun?”

Nanlamig si Sophia.

Sumagot si Mark, habang inaayos ang kurbata sa salamin. “Gago, hinaan mo boses mo. Syempre pakakasalan ko. Alam mo ba kung magkano ang net worth ng babaeng ‘yun? 5 Billion Pesos.”

“Pero, kaya mo ba?” tanong ni Eric. “Paano sa honeymoon? Baka madaganan ka!”

Nagtawanan sila nang malakas. Pati ang nanay ni Mark na si Tita Rose ay tumawa.

“Anak,” sabi ni Tita Rose. “Tiisin mo lang ng isang taon. Kapag kasal na kayo, conjugal property na ang lahat. Pwede ka nang kumuha ng ibang babae. Basta siguraduhin mong pipirma siya sa mga dokumento.”

“Oo naman, Ma,” sagot ni Mark. “Diring-diri nga ako tuwing hinahalikan ko siya eh. Ang lagkit ng balat. Pero iniisip ko na lang na humahalik ako sa tseke. Konting acting lang ‘to. Pagkatapos ng kasal, akin na ang mundo.”

Para bang sinaksak ng isang libong karayom ang puso ni Sophia.

Ang lalaking akala niya ay prinsipe, ay isa palang demonyo. Ang pamilyang akala niya ay tanggap siya, ay pinagtatawanan pala siya nang talikuran.

 

Tumulo ang luha ni Sophia. Gusto niyang sumugod sa loob at sampalin si Mark. Gusto niyang kanselahin ang kasal ngayon din.

Pero huminto siya.

Kung aatras ako ngayon, ako ang talo, isip ni Sophia. Iisipin nila na mahina ako. Iisipin nila na nasaktan lang ako.

Pinunasan ni Sophia ang luha niya. Tumingin siya sa salamin sa hallway. Nakita niya ang babaeng mataba at may birthmark, pero nakita rin niya ang babaeng matalino at makapangyarihan na nagpatakbo ng bilyong kumpanya.

“Hindi ako magpapaiyak sa inyo,” bulong ni Sophia. “Gusto niyo ng palabas? Bibigyan ko kayo ng palabas.”

Bumalik si Sophia sa kwarto niya. Tinawagan niya ang kanyang personal lawyer at ang head ng IT department ng kumpanya niya.

“Attorney, I need you to do something. Now.”

Nagsimula ang seremonya.

Napakaganda ng setup sa beach. Naglakad si Sophia sa aisle. Nakangiti siya.

Si Mark ay nasa altar, umiiyak (fake tears) habang nakatingin sa kanya.

“Ang galing umarte,” bulong ni Sophia sa sarili.

Nang makarating sila sa harap ng pari, nagsimula ang misa. Lahat ay masaya. Si Tita Rose ay nasa first row, nagpupunas din ng luha (na peke rin).

Dumating ang oras ng Vows.

Kinuha ni Mark ang mikropono.

“Sophia, my love. Simula nang makilala kita, nagbago ang mundo ko. Minahal kita hindi dahil sa kung ano ang meron ka, kundi dahil sa kung sino ka. Ipinapangako ko na aalagaan kita habambuhay.”

Nagpalakpakan ang mga tao. “Aww, ang sweet,” sabi ng mga bisita.

 

Kinuha ni Sophia ang mikropono. Tinitigan niya si Mark sa mata.

“Mark,” panimula ni Sophia. Ang boses niya ay kalmado pero may diin. “Noong una kitang nakilala, akala ko ikaw na ang sagot sa mga dasal ko. Akala ko, tanggap mo ako kahit hindi ako perfect.”

Ngumiti si Mark, tumango-tango.

“Pero kanina,” patuloy ni Sophia. “Bago ako maglakad dito, may narealize ako. Masyado kang magaling… magaling umarte.”

Kumunot ang noo ni Mark. “Ha? Honey?”

Humarap si Sophia sa mga bisita.

“Gusto kong i-share sa inyong lahat ang dahilan kung bakit mahal na mahal ako ni Mark. May inihanda akong video presentation.”

Senyales iyon. Pinindot ng IT team ang play button sa malaking LED screen sa likod ng altar.

Akala ng lahat ay montage ng pictures nila.

Pero hindi.

Ang lumabas sa screen ay ang CCTV footage mula sa kwarto ng groom kanina. (Ang bridal suite at groom’s room ay may security cameras dahil high-end resort ito, at nakuha ni Sophia ang access).

At dahil may audio, rinig na rinig ng buong beach ang boses ni Mark.

 

“Diring-diri nga ako tuwing hinahalikan ko siya eh… Iniisip ko na lang na humahalik ako sa tseke.”

“Baka madaganan ka!” (Tawanan nila ni Eric).

“Tiisin mo lang ng isang taon… Pwede ka nang kumuha ng ibang babae.” (Boses ni Tita Rose).

Nanahimik ang buong resort. Ang hangin lang at alon ang naririnig.

Si Mark ay namutla na parang papel. Si Tita Rose ay napatayo at halos himatayin. Ang mga bisita ay napasinghap sa gulat at pandidiri.

“S-Sophia… e-edited ‘yan! AI ‘yan!” sigaw ni Mark, sinusubukang lumapit.

“Huwag mo akong hawakan,” sabi ni Sophia, sabay atras. “Rinig ng dalawang tenga ko ‘yan kanina sa labas ng pinto mo.”

Humarap si Sophia kay Tita Rose.

“At ikaw, Tita Rose. Akala ko pangalawang ina kita. ‘Yun pala, ikaw ang promotor ng panloloko sa akin. Gusto niyo ng pera? Pwes.”

Naglabas si Sophia ng isang dokumento.

“Mark, ito sana ang regalo ko sa’yo. Isang Transfer of Title ng penthouse sa BGC at isang bagong Ferrari. Nakapangalan na sana sa’yo.”

Nanlaki ang mata ni Mark. Sayang!

“Pero,” pinunit ni Sophia ang dokumento sa harap nilang lahat. Riiip! “Ang basura, dapat sa basurahan.”

“Sophia, please! Let me explain!” lumuhod si Mark. “Mahal kita! Nagbibiro lang kami ng mga barkada ko! ‘Locker room talk’ lang ‘yun!”

“Hindi mo ako mahal, Mark. Mahal mo ang 5 Billion ko,” sagot ni Sophia.

Tumingin si Sophia sa pari.

“Father, sorry po sa abala. Pero walang kasalang magaganap.”

Bumaling siya sa mga bisita.

“Sa mga guests, huwag kayong mag-alala. Bayad na ang pagkain. Enjoy the party. I-celebrate natin ang Kalayaan ko mula sa isang manggagantso.”

Tinanggal ni Sophia ang kanyang belo at inihagis sa mukha ni Mark.

“You’re disgusting,” sabi niya.

Tumalikod si Sophia at naglakad palayo sa altar. Nagpalakpakan ang mga tao—hindi para sa kasal, kundi para sa tapang niya.

Si Mark ay naiwang nakaluhod, umiiyak (totoong iyak na dahil sa panghihinayang), habang sinisisi siya ng nanay niya sa harap ng maraming tao.

“Ang tanga mo kasi! Nahuli ka tuloy!” sigaw ni Tita Rose.

Kinabukasan, naging headline sa balita ang nangyari. Dahil sa kahihiyan at public backlash, nawalan ng career si Mark bilang modelo. Walang kumpanya ang gustong kumuha sa kanya. Si Tita Rose naman ay itiniwalag sa kanilang social circle dahil sa kahihiyan.

Si Sophia? Mas lalo siyang yumaman at gumanda. Natutunan niyang mahalin ang sarili niya nang buo. At nalaman niya na ang tunay na pag-ibig ay hindi nanlalait, hindi nagpapanggap, at hinding-hindi ka gagamitin para sa pera.