Alas-tres ng madaling araw sa opisina ng “CyberCore Solutions,” ang pinakamalaking IT Security Firm sa Makati. Busy ang lahat ng developers dahil sa gagawing system update para sa bangko sentral. Ang team leader ay si Kevin, isang 25-anyos na genius programmer. Matalino siya, pero kilala sa pagiging arogante at mapagmataas. Ang tingin niya sa sarili ay regalo ng Diyos sa mundo ng teknolohiya.

Habang nagko-code si Kevin na suot ang kanyang high-end headphones, pumasok si Mang Berting, ang 60-anyos na inventory staff, para ayusin at i-check ang mga kagamitan sa server room. Medyo maingay ang paggalaw niya habang nagdadala ng mga kahon at wires.

Nairita si Kevin. Tinanggal niya ang headphones at binalibag sa mesa.

“Sir! Pwede ba?! Kita mong nagde-deploy ako ng critical patch dito eh! Ang ingay-ingay mo!” sigaw ni Kevin.

“Pasensya na po, Sir Kevin. Kailangan lang po kasi i-check ang mga kagamitan para hindi magka-problema ang servers,” mahinahong paliwanag ni Mang Berting habang inaayos ang mga kahon.

“Check? Wow, alam mo ‘yung word na ‘yun?” pang-iinsulto ni Kevin sabay tawa. “Sir Berting, ang trabaho mo ay mag-ayos ng kagamitan at mag-inventory. Huwag kang magmarunong sa hardware namin. Baka nga ‘di mo alam paano i-on ang computer eh. Labas! Nakaka-distract ka!”

Yumuko lang si Mang Berting. “Opo, Sir. Pasensya na po.” Dahan-dahang lumabas ang matanda bitbit ang kanyang mga gamit.

Bumalik si Kevin sa pagko-code. “Bwisit. Mga walang pinag-aralan, pabigat sa kumpanya,” bulong niya sa sarili.

Ilang minuto ang lumipas. Biglang namula ang lahat ng monitor sa buong opisina.

ERROR: SECURITY BREACH DETECTED.

SYSTEM LOCKDOWN INITIATED.

Tumunog ang alarm. Nagkagulo ang lahat ng programmers.

“Sir Kevin! May Ransomware Attack! Pinapasok ang firewall natin!” sigaw ng Junior Dev.

“Ako na ang bahala!” mayabang na sabi ni Kevin. Mabilis siyang nag-type. Sinubukan niyang i-block ang IP address ng hacker. Pero bawat defense na ilagay niya, mabilis itong nabubutas.

Lumabas sa malaking screen ang isang skull logo na tumatawa.

“YOU HAVE 5 MINUTES TO TRANSFER $10 MILLION BITCOIN OR ALL BANK DATA WILL BE DELETED FOREVER.”

May countdown timer na lumabas. 04:59… 04:58…

Nag-panic si Kevin. “Hindi ko ma-stop! Ang bilis ng script nila! Polymorphic virus ang gamit! Nagpapalit-palit ng signature bawat segundo!”

Dumating ang CEO ng kumpanya na si Mr. Tan, na galing pa sa meeting.

“Kevin! Anong nangyayari?! Bakit red alert?!” sigaw ni Mr. Tan.

“Sir, na-hack tayo! Masyadong magaling ang kalaban! Hindi kaya ng encryption natin!” halos maiyak na si Kevin. Nanginginig na ang kamay niya. Wala na ang yabang. Alam niyang kapag nawala ang data, bagsak ang kumpanya at kulong silang lahat.

02:30… 02:29…

Habang nagkakagulo, bumukas ang pinto. Pumasok si Mang Berting. Hindi siya nagdadala ng kahon ngayon. Diretso ang lakad niya papunta sa Main Terminal.

“Sir! Umalis ka dyan! Huwag kang makialam!” sigaw ni Kevin. “Wag mong hawakan ang keyboard!”

Hindi pinansin ni Mang Berting si Kevin. Hinawi niya ito sa upuan nang malakas.

“Tabi,” utos ni Mang Berting. Ang boses niya ay hindi na tinig ng inventory staff, kundi tinig ng isang master commander.

Umupo si Mang Berting. Ang kanyang mga daliri, na akala nila ay pang-hawak lang ng kahon at clipboard, ay lumipad sa ibabaw ng mechanical keyboard. Hindi siya gumagamit ng mouse. Puro Command Line Interface ang ginagawa niya.

Black screen with green text.

“Anong ginagawa niya? Sinisira niya lalo!” sigaw ni Kevin. Akmang hihilahin niya si Mang Berting pero pinigilan siya ni Mr. Tan.

“Wait… tignan mo ang code,” bulong ni Mr. Tan, na nanlaki ang mata.

Nakita ni Kevin ang screen. Ang syntax na tinatype ni Mang Berting ay luma—mga Assembly Language at Machine Code na hindi na itinuturo sa paaralan ngayon. Ito ang lengguwahe ng computer sa pinakailalim na lebel.

“Bina-bypass niya ang GUI,” bulong ng isang senior dev. “Direkta siyang nakikipag-usap sa kernel ng system.”

00:45… 00:44…

Mabilis pa sa kidlat ang kamay ng matanda. Walang backspace. Walang undo. Tuloy-tuloy.

“Execute Counter-Script Protocol: GHOST_01,” bulong ni Mang Berting.

Pinindot niya ang Enter nang malakas.

CLACK!

Biglang tumigil ang countdown timer sa 00:03.

Natahimik ang buong kwarto.

Biglang nawala ang skull logo. Bumalik sa blue ang mga screen.

SYSTEM RESTORED. THREAT ELIMINATED. IP TRACED.

“N-naayos niya…” gulat na sabi ng Junior Dev. “Hindi lang niya tinanggal ang virus… na-trace pa niya kung nasaan ang hacker at pinadala ang lokasyon sa Cybercrime Division!”

Tumayo si Mang Berting. Inunat niya ang kanyang likod na parang nananakit.

“Luma na ang firewall niyo. Bukas ang Port 8080 sa likod. Paki-ayos ‘yan bago kayo magyabang ulit,” sabi ni Mang Berting kay Kevin nang walang emosyon.

Kinuha niya ang kanyang mga kagamitan at akmang aalis na.

“Sandali!” sigaw ni Mr. Tan. Lumapit ang CEO kay Mang Berting at yumuko nang mababa.

“Sir… kayo po ba ‘yan? Ang Legendary Ghost Coder ng Dekada Nobenta? Si Sir Robert Ting?”

Nagulat ang lahat. Robert Ting? Ang mitolohiyang hacker na tumulong sa gobyerno para pabagsakin ang pinakamalaking banking fraud noong 1999 at biglang nawala na parang bula?

Bumuntong-hininga ang matanda. Tinanggal niya ang salamin at pinunasan.

“Matagal na ‘yun. Patay na si Robert Ting. Si Berting na lang ang nandito. Gusto ko na lang ng tahimik na buhay. Mas madaling mag-ayos ng kagamitan kaysa maglinis ng dumi ng mga kriminal sa internet.”

Napaluhod si Kevin sa hiya. Ang taong inalipusta niya at tinawag na walang alam ay siya palang architect ng security protocols na pinag-aaralan nila sa libro. Ang “Ting Protocol” na gamit ng bangko ay ipinangalan pala sa inventory staff na ito.

“Sir… sorry po,” naiiyak na sabi ni Kevin. “Ang yabang ko po. Hindi ko po alam.”

Tinapik ni Mang Berting si Kevin sa ulo.

“Iho, sa mundo ng tech, mabilis magbago ang lahat. Ang magaling ngayon, laos na bukas. Pero ang ugali, ‘yan ang permanent source code ng pagkatao mo. Kapag corrupt ang ugali mo, kahit anong galing mo mag-code, system failure ka pa rin sa mata ng tao.”

Iniwan ni Mang Berting ang opisina na tahimik. Kinabukasan, inalok siya ni Mr. Tan na maging Chief Security Officer na may milyong sahod. Pero tinanggihan ito ni Mang Berting. Ang hiling lang niya? Isang bagong inventory trolley na maayos, at respeto mula sa lahat ng empleyado—hindi dahil siya ay isang alamat, kundi dahil siya ay isang tao na marangal na nagtatrabaho.

Mula noon, tuwing papasok si Mang Berting sa server room, lahat ng programmers ay tumatayo at bumabati. Natutunan nila na ang tunay na genius ay hindi nag-iingay, at ang pinakamalakas na firewall ay ang pagpapakumbaba.