Sino ang mag-aakala na ang isang simpleng transaksyon ng sasakyan ay mauuwi sa isang bangungot na yumanig sa buong bansa? Sa mundo kung saan akala natin ay ligtas tayo sa piling ng ating mga kadugo at kakilala, isang malagim na katotohanan ang sumampal sa atin. Ang kwento ng mag-inang Diane at ng kanyang musmos na anak ay hindi lamang kwento ng pagkawala, kundi isang salamin ng trahedyang dulot ng kasakiman at pagtataksil na bumiyak sa puso ng bawat Pilipinong nakasaksi sa balitang ito.

Nagsimula ang lahat sa tiwala. Isang respetadong alagad ng batas si Diane, ngunit bago ang uniporme, siya ay isang ina. Kasama ang kanyang walong taong gulang na anak, tumungo sila sa isang lugar na inaakala nilang ligtas upang makipagkita sa isang taong malapit sa kanilang puso—ang kanyang inaanak. Ang transaksyon ay para sana sa pagbebenta ng sasakyan, isang hakbang para sa kinabukasan ng pamilya. Subalit, ang inaasahang maayos na usapan ay naging mitsa ng isang pangyayaring hindi kailanman malilimutan ng kasaysayan ng krimen sa Pilipinas.

Ayon sa mga lumabas na ulat at sa mismong bibig ng mga sangkot, ang gabing iyon ay nabalot ng lagim sa likod ng masayang tugtog. Isipin niyo ang takot na naramdaman ng isang ina habang unti-unting napagtatanto na ang mga taong kaharap niya—mga taong pinagkatiwalaan niya—ay may maitim na balak. Hindi lamang ito tungkol sa pera; ito ay tungkol sa paglapastangan sa sagradong ugnayan ng ninang at inaanak. Sa halip na proteksyon, kapahamakan ang isinukli.

Ang pinakamasakit na detalye na lumabas sa imbestigasyon ay ang alegasyon ni Pia, ang inaanak na itinuturong isa sa mga suspek. Sa kanyang salaysay na nagpatayo ng balahibo ng lahat, ibinunyag niya ang isang senaryo na tila galing sa pinaka-nakakatakot na pelikula. Ayon sa kanya, hindi lamang sila ang may kagagawan ng lahat. May itinuro siyang “mastermind” na diumano’y nasa kabilang linya ng telepono, nanonood habang nagaganap ang krimen.

Sinasabing habang nasa bingit ng kamatayan, lumuhod si Diane. Ibinaba niya ang kanyang dangal bilang pulis at nagmakaawa bilang isang ina at kaibigan. “Parang awa niyo na,” marahil ay iyan ang mga katagang namutawi sa kanyang mga labi habang tumutulo ang luha. Nakadurog ng puso isipin na sa mga huling sandali, ang tanging nasa isip niya ay ang kaligtasan ng kanyang anak na kasama niya nang gabing iyon.

Ayon kay Pia, ang kausap sa video call ay walang iba kundi ang sariling asawa ni Diane. Isang akusasyon na sadyang napakabigat at mahirap paniwalaan. Sinabi diumano ng nasa kabilang linya ang mga katagang sumugat sa pagkatao ng biktima: “Ang damot mo sa pera, mapupunta rin sa akin ang lahat.” Kung totoo man ito, ipinapakita nito ang isang uri ng kasamaan na hindi kayang sukatin ng anumang batas—ang pagtataksil ng taong sumumpa sa harap ng dambana na ikaw ay mamahalin at poprotektahan.

Mas lalo pang nagpasikip sa dibdib ng publiko ang sinabi diumano tungkol sa bata. Habang naririnig ang iyak ng walang kamuwang-muwang na anghel, ang tugon daw ng nasa kabilang linya ay malamig at walang awa: “Anak mo ‘yan.” Tila ba itinatanggi ang sariling dugo at laman sa ngalan ng galit o pera. Ang ganitong klaseng detalye ay nagdulot ng matinding galit sa social media, kung saan ang mga tao ay hindi makapaniwala na may ganitong klaseng puso ang umiiral sa mundo.

Samantala, lumutang naman ang isang saksi na lalong nagpatibay sa lagim ng gabing iyon. Ang helper na si alyas “Hill” ay kusang sumuko sa mga otoridad dahil hindi na raw kaya ng kanyang konsensya ang bigat ng kanyang nalalaman. Ayon sa kanya, tinawagan siya para pumunta sa bahay ng mga suspek noong gabi ng Enero 16. Pinaghintay siya sa garahe, na tila ba ginawa siyang “lookout” nang hindi niya alam.

Isinalaysay ni Hill ang nakakakilabot na estratehiya ng mga salarin. Habang nasa labas siya, bigla na lamang nilakasan ang tugtog sa loob ng bahay. Ang malakas na musika ay nagsilbing takip sa sigaw at pakiusap ng biktima. At sa gitna ng ingay, narinig niya ang kakaibang tunog—isang putok. Ang tunog na tumapos sa pangarap ng isang ina.

Nang buksan ni Hill ang pinto, tumambad sa kanya ang katotohanan. Nakita niya ang katawan ng biktima, wala nang buhay. Ang masakit pa, nasaksihan niya kung paano binalot ang bata na parang isang bagay na walang halaga at itinago sa bodega. Ang kawalan ng respeto sa buhay ng tao, lalo na sa isang bata, ay sadyang nakapanlulumo.

Pinagbantaan din umano siya ng asawa ni Pia na si Christian. “Ikaw ang isusunod ko,” ang sabi daw nito kung sakaling magsalita siya. Ang takot para sa sariling buhay at sa kanyang pamilya ang nagtulak sa kanya na manahimik pansamantala. Ngunit ang imahe ng mag-ina ay tila multong humahabol sa kanyang konsensya gabi-gabi, kaya’t minabuti niyang lumantad at sabihin ang totoo.

Ang rebelasyong ito ay nagbigay ng bagong kulay sa imbestigasyon. Kung dati ay tinitingnan lang ito bilang “robbery gone wrong” o simpleng agawan sa pera, ngayon ay lumalabas ang anggulo ng “inside job” at matinding away-pamilya. Ang tanong ng bayan: Sino ang nagsasabi ng totoo? Si Pia ba na itinuturo ang asawa ng biktima para makapaghiganti o makalusot? O talagang may mas malalim na ugat ang krimeng ito?

Ang publiko ay nahati ang opinyon tungkol sa asawa ni Diane. Sa mga naunang interview, marami ang nakapansin sa kanyang reaksyon. Sabi ng mga “internet sleuths” at behavioral analysts sa social media, tila kulang sa emosyon ang kanyang pagdadalamhati. “Parang wala lang,” komento ng isang netizen. Ang kanyang pagiging kalmado ay naging basehan ng marami para maghinala, lalo na nang lumabas ang akusasyon ni Pia.

May mga nagsasabi na ang “perfect crime” ay hindi umiiral dahil laging may naiiwan na bakas. Sa kasong ito, ang bakas ay hindi lamang pisikal kundi emosyonal. Ang mga “digital footprints,” mga mensahe, at mga tawag ay ngayon sinusuyod ng mga eksperto. Ang bawat detalye ay mahalaga para mabuo ang puzzle ng karumal-dumal na pangyayaring ito.

Hindi maikakaila na ang relasyon ng mag-asawa ay naging sentro ng usapan. Ayon sa mga ulat, may mga naging hindi pagkakaunawaan sa pagitan nila noon. Ngunit sapat ba iyon para kitilin ang buhay ng sariling asawa at anak? Ang pera ay madaling kitain, ngunit ang pamilya ay hindi mapapalitan. Kung totoo ang paratang, ito na marahil ang pinakamataas na uri ng katrayduran.

Sa kabilang banda, dapat din nating isipin ang posibleng motibo ng mga suspek na sina Pia at Christian. Sila ay nasa kostudiya na ng pulisya. Ang “pagkanta” ni Pia laban sa ninong niya ay maaaring taktika lamang para iligaw ang imbestigasyon o pagaanin ang kanilang sentensya. Sa batas, ang “admission” ng isang akusado ay kailangang dumaan sa masusing pagsusuri.

Ang epekto ng krimeng ito sa tiwala ng mga Pilipino ay malalim. Marami ang nagpapahayag ng takot na makipagtransaksyon kahit sa mga kakilala. “Kung ang inaanak nga nagawa iyan, paano pa ang iba?” tanong ng marami. Ang konsepto ng “kumare” at “kumpare” ay nadungisan ng dugo at kasakiman. Naging paalala ito na maging maingat sa lahat ng oras.

Napakaraming “sayang” sa kwentong ito. Sayang ang buhay ni Diane na naglingkod sa bayan. Sayang ang kinabukasan ng batang si John Ismael na marami pa sanang mararating. Sayang ang relasyon ng pamilya na winasak ng isang iglap na desisyon. Ang mga pangarap na binuo ay naglaho na parang bula dahil lamang sa tawag ng pera at galit.

Ang mga netizens ay hindi nagpapigil sa paglabas ng kanilang saloobin. Ang social media ay umapaw sa mga hashtags na humihingi ng hustisya. Ang bawat share at comment ay tila kandilang nagbibigay liwanag sa madilim na sinapit ng mag-ina. “Hustisya para kay Diane at sa baby niya!” ang sigaw ng karamihan.

May mga nagalit din sa sistema. Bakit kailangan pang mangyari ito bago tayo magising sa katotohanan na may mga taong kayang gumawa ng demonyong gawain? Ang panawagan para sa mas mahigpit na parusa sa mga ganitong krimen ay muling nabuhay. Ang death penalty ay naging usap-usapan ulit dahil sa tindi ng galit ng taumbayan.

Isipin niyo ang huling sandali ng bata. Ang takot na naramdaman niya habang nakikita ang kanyang ina na nagmamakaawa. Wala siyang kalaban-laban. Ang imaheng ito ay sapat na para hindi patulugin ang sinumang may konsensya. Ang bata ay simbolo ng inosenteng nadadamay sa gulo ng matatanda.

Sa ngayon, ang kaso ay patuloy na gumugulong. Ang mga ebidensya ay iniipon, at ang mga testimonya ay pinag-aaralan. Ang paglutang ni Hill ay malaking bagay, ngunit hindi ito ang katapusan. Kailangan pang mapatunayan kung sino talaga ang humila ng gatilyo at kung sino ang nag-utos. Ang hustisya ay hindi basta-basta nakukuha; ito ay ipinaglalaban.

Para sa mga naiwang kaanak, ang sakit ay hindi matutumbasan ng anumang salita. Ang pagkawala ng dalawang miyembro ng pamilya nang sabay ay napakabigat na pasanin. Ang kanilang Pasko at Bagong Taon ay hindi na kailanman magiging pareho. Ang bawat sulok ng bahay ay magpapaalala sa mga ngiti at tawa na ngayon ay alaala na lang.

Kaya naman, ang hamon sa ating mga awtoridad ay tiyakin na walang makakalusot. Walang “sacrificial lamb” o fall guy. Kung may mastermind, dapat siyang mahuli. Kung pera ang dahilan, hindi ito dapat maging rason para makalaya ang mga may sala. Ang mata ng bayan ay nakabantay.

Ang kwentong ito ay nagsisilbing babala. Huwag maging kampante. Kilalanin ang mga taong pinapapasok sa ating buhay. At higit sa lahat, pahalagahan ang pamilya habang nandiyan pa sila. Dahil sa isang kisapmata, pwedeng magbago ang lahat.

Kayo, mga Ka-Sosy, ano ang tingin niyo sa “plot twist” na ito? Naniniwala ba kayo na kayang ipapatay ng asawa ang sarili niyang mag-ina? O ito ay gawa-gawa lamang ng mga suspek para makapanisi ng iba? Nakakagimbal ang mga detalye, pero kailangan nating maging mapanuri.

Huwag kalimutang i-comment ang inyong mga opinyon sa ibaba. I-tag ang inyong mga kaibigan at pag-usapan natin ito. Ang inyong boses ay mahalaga para mapanatiling buhay ang isyung ito hanggang sa makamit ang tunay na hustisya. Ipagdasal natin ang katahimikan ng kaluluwa ni Diane at ng kanyang anak. Justice for Diane Mollenido!