GIN4*H@S4 AKO SA SITE KUNG SAAN KO BINISITA ANG ISA SA MGA PROJECT KO

KUYA ED ITAGO MO NA LAMANG AKO SA PANGALANG NESSIE.

ISA po akong civil engineer. Kaagad kong nagamit ang kursong natapos ko dahil sa kaibigan ko rin na kapareho ko ng propesyon.

Si Insay, matalik kong kaibigan. Ang ibang projects nya ay ibinigay sa akin dahil sa dami.

Magaling kasi syang magplano at mabilis magpatrabaho. Dahil sa kahusayan nyang iyon kaya ako nagsikap na maabot ang kanyang kakayahan at hindi naman ako nabigo sa tulong na din nya.

Hanggang sa dalawa na kaming dagsa ang mga kliyente. Dumadami na rin ang foreman, stillman at leadman pati na ang mga manggagawa ko.

Hindi kasi ako kuripot na magpasahod. Hindi rin ako mahigpit basta alam nila ang oras ng trabaho nila.

Kung may foreman man ako o leadman na mahigpit ay kaagad ko silang kinakausap at pinagsasabihan ng masinsinan at sarilinan.

Kaya hindi ko naiwasan na maski babae ako ay marami ang galit sa akin dahil kapag hindi nila ako sinusunod ay tinatanggal ko sila.

Mas naaawa kasi ako sa mga laborer, mason at iba pang mabababa ang trabaho sapagkat mas kawawa naman talaga sila kumpara sa trabaho ng mga foreman at leadman na kalimitang mga kuyakoy sa trabaho nila.

Isang hapon habang binibisita ko ang aking mga projects para kuhaan ng litrato, hindi ko inaasahan ang mangyayari na hindi ko makakalimutan.

May itsura na kasi ang building na iyon. Kaunting pintura, paglilinis at pagpapaganda ay pwede ng buksan.

2 buwan na lamang kasi bago magbukas ang mall na yon kaya dapat ay matapos na ang lahat bago dumating ang araw na iyon.

Gaya ni Insay ay nakasanayan ko na rin ang mag-isang bisitahin ang mga projects ko.

Hapon iyon at tapos ng magsialisan ang mga trabahador ng ibat ibang kompanya gaya ng sub-con, electrician at iba pa.

Naka focus ako sa pagkuha ng litrato sa mga proyekto ko ng biglang may kung sinong humablot sa akin mula sa madilim na parte ng gusali.

Ewan ko pero ang panyong pinant*4kip nito sa bi*b!g at ilong ko ay tila may ga*mot.

Hindi naman ako nakatu*log pero nanghi*na ako kuys. Alam ko ang pinagagga*wa nya sa akin pero para akong lantang gulay na hindi makag*alaw.

Wala akong nagawa ng pags4man*t4l@*h4n nya ako. Hindi ko alam pero sa ginag*4wa nya sa akin ay kusang nagreresponse ang kat4*wan ko.

Nalaman ng mga kapwa ko engineer ang nangyari sa akin kaya kinabukasan sa tool box meeting ay nag-imbestiga sila pero walang maiturong sus*p3k.

Nasi*r4 ang buhay ko sa isang ig*lap kuys. Nanga*n4k akong disgrasy*4da. Iniwan din ako ng boy friend nang malaman nya ang nangyari.

Ng4yon ay mag-isa ko na lamang itinataguyod ang aking anak na sobra ko pa ding minahal. Wala na din kasi ang aking mga magulang.

Hindi ko na pinangarap pa ang makapag-asawa sa takot na sumbatan lang ako sa mga nakaraan ko kapag kami ay nag a*w4y.

Masaya na ako sa buhay ko na ganito kasama ang aking anak na ala-ala ng mas4lim*uot kong nakaraan at kung sino man ang gumawa niyon sa akin ay ipinagpasa Diyos ko na lamang kung anong mangyayari sa kanyang karm4

Makalipas ang ilang buwan, hindi na ako muling naging katulad ng dating ako. Ang matapang at palatawang babaeng inhinyero na kilala ng lahat ay naglaho. Pinalitan ito ng isang babaeng laging nag-iingat, natatakot sa mga madidilim na sulok, at hindi na nag-iisang bumibisita sa mga proyekto. Lagi na akong may kasamang foreman o kaya’y driver.

Si Insay, ang matalik kong kaibigan, ang naging pinakamalapit na karamay sa mga sandaling iyon. Siya ang humawak ng ilang proahayto para sa akin nang ako’y maglihi at hindi makapagtrabaho nang maayos. Siya rin ang nagsilbing ama sa binyag ng aking anak, na pinangalanan kong “Hope”.

Ngunit kahit na may bagong pag-asa sa buhay, hindi mawala sa akin ang pangamba at galit. Lalo na kapag nakikita ko ang mga lalaking trabahador na nakatitig nang mahaba, o kapag may biglaang kumakalabog sa gabi sa mga proyekto. Dumating ang punto na halos ayaw ko nang pumasok sa construction site. Ngunit kailangan kong lumaban. May anak na akong umaasa sa akin.

Isang araw, habang ako’y nag-iinspeksyon sa isang malapit nang matapos na proyekto, may nakita akong isang lalaking mason na tila iba ang tingin sa akin. Hindi ito ang karaniwang titig ng paggalang o pagtataka. May kakaibang pamilyar ang mga mata niya. At doon, sa bandang likod ng kanyang kanang braso, ay may peklat na hugis-kamay na natatandaan kong naramdaman ko nang mangyari sa akin ang masamang iyon. Nanlamig ang buong katawan ko. Biglang bumalik ang lahat ng alaala—ang amoy ng panyo, ang higpit ng kanyang kapit, ang panghihina ng katawan ko.

Hindi ko na napigilan ang sarili. Sa gitna ng site, sa harap ng mga trabahador, sinigawan ko siya. “IKAW! NAAALALA KO ANG PEKLAT MO!” Nagpanic ang lalaki at tumakbo palayo. Hinabol siya ng aking mga tauhan at nadakip. Ipinatawag ko ang pulisya.

Sa presinto, sa harap ng pulis at ng abogado, kinainumpisahan niya ang lahat. Isa siyang dating foreman na tinanggal ko dahil sa pagmamalupit sa mga mason at sa pagnanakaw ng mga materyales. Ginawa niya iyon sa akin bilang paghihiganti. Wala raw siyang balak na pumatay, gusto lang daw niyang sirain ang buhay ko katulad ng piniwala niyang ginawa ko sa kanya.

Nangharap siya sa hukuman. Nahatulan siya at nakulong. Naramdaman ko ang panandaliang kapanatagan. Ngunit ang galit at pangamba ay hindi ganap na nawala. Hanggang sa isang araw, habang tinuturuan ko si Hope magbasa, bigla niyang tinanong, “Nanay, bakit ka malungkot kapag gabi?”

Doon ko naunawaan na hindi ko na dapat dalhin ang nakaraan patungo sa kinabukasan ng aking anak. Hindi para kalimutan, kundi para magpatawad. Hindi para sa kanya, kundi para sa sarili ko at kay Hope.

Dinalaw ko siya sa kulungan isang beses. Tiningnan ko siya sa mata at sinabing, “Pinatawad na kita. Hindi para sa ikagagaan ng loob mo, kundi para makalaya na ako sa ginawa mo.” Hindi siya umimik. Umiyak lamang.

Sa labas ng kulungan, huminga ako nang malalim. Para akong nabunutan ng mabigat na dalahin. Bumalik ako sa proyekto, sa mga gusaling patuloy na itinayo ng aking mga kamay at isipan. Ito ang aking therapy. Ang magtayo, mag-anyo, at magbigay ng silungan.

At sa bawat pagbisita ko sa mga site, kasama ko na si Hope. Itinuturo ko sa kanya ang kahalagahan ng bawat poste, bawat haligi, bawat pader. “Tignan mo, anak,” sabi ko sa kanya isang hapon, habang nakatingin kami sa isang mall na matagal nang bukas at masayang pinapasukan ng mga tao. “Ang bawat gusali ay may kwento. May mga bahaging madilim at mahirap, pero ang mahalaga, natapos. Nakatayo. At nagbibigay ng serbisyo at saya.”

Nilingon ako ni Hope at ngumiti. “Gaya po natin, ‘Nay?”

Hinawakan ko ang kanyang kamay at napangiti. “Oo, anak. Gaya natin.”

At sa wakas, naramdaman kong buo na muli. Hindi dahil nakalimutan ko na ang nakaraan, kundi dahil natutunan kong itayo muli ang sarili kong buhay, mas matatag at mas marunong kaysa dati. Hindi na ako si Nessie na nagtatago. Ako na muli ang dating ako—isang inhinyero, isang lider, at higit sa lahat, isang inang kayang humarap sa anumang bagay, kasama ang kanyang anak sa tabi.

**THE END.**