Huminto ang mundo sa pagitan nilang tatlo.

Ang hangin na kanina’y puno ng alikabok ay tila naging mabigat, parang may unos na paparating. Nakatingin si Don Rafael kay Selina. Nakatingin si Selina sa kwintas. At ang bata—si Dragon—ay nakatingin sa kanilang dalawa, walang kaalam-alam na ang kanyang presensya ang magpapayanig sa isang imperyong itinayo sa dugo at kasinungalingan.

Dahan-dahang lumapit si Selina. Maingat ang bawat hakbang, ngunit may bahid ng takot ang kanyang mukha.

— Kuya… ano’ng ginagawa mo rito sa putikan? — pilit niyang pinatatag ang boses.

Hindi sumagot si Don Rafael. Sa halip, itinuro niya ang kwintas sa leeg ng bata.

— Kilala mo ba ’yan?

Saglit na kumurap si Selina. Isang segundo lamang, ngunit sapat na iyon para makita ni Don Rafael ang sindak sa kanyang mga mata bago niya ito natakpan ng malamig na pagkukunwari.

— Isang murang replika lang siguro. Maraming gumagaya sa mga disenyo mo noon.

Lumapit pa si Don Rafael, halos magkatapat na ang kanilang mga mukha.

— Iisa lang ang ganitong disenyo sa mundo. Ikaw mismo ang kasama ko nang ipagawa ko ito para kay Uno.

Nanahimik si Selina. Ang kanyang mga daliri ay bahagyang nanginginig.

Sa likuran nila, mahigpit ang hawak ni Dragon sa pendant. Ramdam niya ang tensyon kahit hindi niya lubos na nauunawaan.

— Kuya… hindi mo naman siguro iniisip na—

— Saan mo dinala ang anak ko? — mahinahon ang tanong ni Don Rafael, ngunit ang katahimikan sa likod nito ay parang unos na handang sumabog.

Napaurong si Selina.

— Ano ba’ng pinagsasasabi mo? Wala akong alam diyan!

— Selina… sampung taon akong nabuhay na patay. Sampung taon kong hinanap ang anak ko. At ngayon, bigla siyang lumitaw sa harap ko—suot ang kwintas na ikaw ang nakakaalam kung saan ginawa.

Lumunok si Selina.

Sa sandaling iyon, nag-angat ng mukha si Dragon at tumingin kay Selina. At sa unang pagkakataon, may kakaibang kislap sa kanyang mga mata—isang alaala na pilit umaahon.

— Ikaw… — mahina niyang sabi.

Napatigil si Selina.

— Ikaw ’yung babaeng mabango… na galit.

Parang tinusok ng matalim na karayom ang puso ni Selina. Napatingin siya sa bata—mas mabuti kung hindi niya ito nakita. Mas mabuti kung hindi na ito bumalik.

Ngunit naroon siya.

Buhay.

At nakatingin.

Napaatras si Selina, halos mawalan ng balanse.

— Hindi mo alam ang sinasabi mo, bata!

Ngunit sa isip ni Don Rafael, malinaw na ang lahat.

— Sabihin mo sa akin ang totoo, Selina.

Tahimik.

Ang mga engineer at guwardiya ay nakatingin lamang, hindi makapaniwala sa eksenang nasasaksihan.

Sa wakas, napahawak si Selina sa kanyang buhok, parang may sumabog sa loob niya.

— Oo! — sigaw niya. — Oo, ako ang nagplano noon!

Nanigas ang mundo.

— Hindi ko siya pinatay! — mabilis niyang dugtong, halos humihingal. — Ipinamigay ko lang siya! Dinala ko siya sa malayo! Ayokong may hahati pa sa mana! Alam kong kapag lumaki siya, sa kanya mapupunta ang lahat!

Nanlamig ang dugo ni Don Rafael.

— Kaya tinapon mo siya? Ang pamangkin mo? Ang dugo natin?

— Ikaw ang may kasalanan! — sigaw ni Selina, luhaang-luha. — Lagi mong pinaparamdam na ako’y nasa anino mo! Lahat ng meron ako, galing sa iyo! Wala akong sarili kong pangalan! Nang ipanganak si Uno, alam kong tapos na ang lahat para sa akin!

Napapikit si Don Rafael. Hindi niya inakala na ang inggit ay kayang maging ganito kalalim.

— Kaya nakipagsabwatan ako sa yaya. Binayaran ko siya. Pinapaniwala ko siyang may mag-aampon sa bata sa ibang probinsya. Pero hindi ko alam kung paano siya napunta sa lansangan… hindi ko alam…

Huminto ang kanyang tinig.

Sa likod nila, nanginginig si Dragon. Hindi niya lubos maunawaan ang lahat, ngunit sapat ang mga salitang “ipinamigay,” “mana,” at “anak.”

— Ako ba… ako ba si Uno? — mahinang tanong niya.

Ang tanong na iyon ang tuluyang bumiyak sa puso ni Don Rafael.

Lumuhod siya sa harap ng bata.

— Oo… anak. Ikaw si Uno.

Tahimik.

Pagkatapos ay dahan-dahang tumulo ang luha sa pisngi ng bata.

— Hindi mo ako hinanap? — nanginginig ang kanyang boses.

Napahagulgol si Don Rafael, isang lalaking hindi kailanman nakita ng mundo na umiiyak.

— Hinanap kita araw at gabi. Hindi ako tumigil. Hindi ako sumuko. Hindi ko lang alam na ang kalaban ko ay nasa loob ng bahay ko.

Sa sandaling iyon, may dumating na mga pulis—tinawag ng isa sa mga engineer matapos marinig ang pag-amin ni Selina.

Hindi na pumalag si Selina. Nakayuko siyang hinawakan ang kanyang mga kamay habang nilalagyan ng posas.

Bago siya isinakay sa sasakyan, tumingin siya kay Don Rafael.

— Hindi ko akalaing mabubuhay siya…

— At hindi ko akalaing ikaw ang papatay sa puso ko, — sagot ni Don Rafael.

Umalis ang sasakyan.

At naiwan si Don Rafael at ang kanyang anak sa gitna ng maalikabok na lupa.

Dahan-dahang hinawakan ni Don Rafael ang mukha ng bata.

— Hindi na kita pababayaan.

Ngunit hindi madali ang lahat.

Ang pagbabalik ni Uno sa mundo ng karangyaan ay hindi parang fairy tale. Hindi agad niya natanggap ang malaking bahay, ang malambot na kama, ang mga serbisyong dati’y normal para sa kanya noong sanggol pa siya.

May mga gabi na nagigising siya sa takot.

May mga araw na mas gusto niyang bumalik sa lansangan dahil doon niya natutunang mabuhay.

Ngunit si Don Rafael ay hindi na muling nawalan ng tiyaga.

Tinuruan niya ang anak hindi lang ng negosyo, kundi ng halaga ng paghihirap.

— Hindi ka lalaki bilang prinsipe, — sabi niya minsan. — Lalago ka bilang taong nakakaalam ng gutom at awa.

Lumipas ang mga taon.

Si Uno, na minsang tinawag na Dragon sa lansangan, ay naging simbolo ng pagbabago. Pinangunahan niya ang mga proyekto para sa mahihirap. Ipinatayo niya ang mga paaralan sa komunidad kung saan siya minsang naghanap ng bakal para may makain.

At sa opisina ng Don Rafael Group, sa likod ng malaking mesa na minsang kinatatayuan ng kanyang ama, may isang batang lalaki na minsang inagawan ng scrap metal—ngunit ngayon ay may puso ng apoy at lakas ng isang dragon.

Minsan, tinanong siya ng isang reporter:

— Hindi ba kayo galit sa tiyahin ninyo?

Ngumiti si Uno, hawak ang lumang Golden Dragon Pendant na hindi niya kailanman tinanggal.

— Kung hindi dahil sa kanya, hindi ko makikilala ang mundo sa labas ng ginto at kristal. At kung hindi dahil sa sakit, hindi ko malalaman ang halaga ng awa.

Sa balkonahe ng kanilang bahay, nakatayo si Don Rafael, pinagmamasdan ang anak na minsang nawala.

Sampung taon siyang nabuhay sa dilim.

Ngunit isang maliit na dragon ang nagbalik ng liwanag sa kanyang mundo.

At sa wakas, ang imperyo ay hindi na lamang tungkol sa yaman.

Ito ay naging tungkol sa hustisya, kapatawaran, at isang ama na hindi na muling hahayaan ang kasinungalingan na sirain ang kanyang pamilya.

Sa ilalim ng araw na minsang sumaksi sa pagkawala, muling nabuo ang isang pamilyang halos tuluyang nagkawatak-watak.

At ang Golden Dragon Pendant, na minsang simbolo ng pagkawala, ay naging sagisag ng katotohanang walang lihim na kayang manatiling nakabaon magpakailanman.