Mainit, maingay, at amoy bawang ang “Bogs Pares Overload” sa kanto ng Tondo. Puno ang mga mesa ng mga tricycle driver, estudyante, at mga trabahador na humihigop ng mainit na sabaw.
Sa pinakadulong bahagi ng kusina, nakaupo sa isang maliit na bangkito si Mang Kiko. Gusgusin, laging basa ang t-shirt, at kulubot na ang mga kamay kakababad sa sabon at tubig. Siya ang tagahugas ng pinggan. Walang pumapansin sa kanya kundi ang mga langaw na itinataboy niya.
“Kiko! Bilisan mo diyan! Ubos na ang mangkok!” sigaw ni Bogs, ang may-ari at head cook ng Paresan.
“Opo, Sir Bogs, eto na,” mahinang sagot ni Kiko habang kinukuskos ang sebo sa mga plato.
Biglang tumahimik ang buong kainan. Huminto ang isang makintab na Limousine sa tapat. Bumaba ang isang lalaking naka-suit, may dalang panyo sa ilong, at kasama ang isang cameraman.
Siya si Chef Anton Go. Ang pinakasikat at pinakamasungit na Food Critic sa Asya. Kilala siya sa pagpapasara ng mga restaurant na hindi pumapasa sa panlasa niya. Ang tawag sa kanya ay “The Tongue of Doom.”
“So this is the viral Pares?” diring-diring sabi ni Chef Anton habang tinutusok ng tinidor ang karne. “Looks like dog food. Smell is atrocious. Sanitation is zero.”
Nataranta si Bogs. “Sir Anton! Best seller po namin ‘yan! Pares with Bone Marrow!”
Tinikman ni Chef Anton ang sabaw. Iniluwa niya ito agad sa sahig. PWE!
“Basura!” sigaw ni Chef Anton. “Masyadong maalat! Sunog ang bawang! Ang texture ng karne ay parang goma! I will ruin you on social media! Ipasasara ko ang lugar na ito bukas na bukas din!”
Sa sobrang stress at takot na mawalan ng kabuhayan, biglang nanikip ang dibdib ni Bogs.
“Argh…” Daing ni Bogs sabay bagsak sa sahig. High blood!
Nagkagulo ang mga tao. “Si Bogs inatake! Tumawag kayo ng ambulansya!”
Binuhat ng mga waiter si Bogs palabas. Naiwan ang kusina na walang tao. Naiwan si Chef Anton na nakataas ang kilay.
“Wala nang cook? Good. This place deserves to die,” ngisi ni Anton. “Unless… may isa pa diyan na kayang magluto ng pagkain na papasa sa akin sa loob ng limang minuto?”
Walang gumalaw. Takot sila kay Anton.
Biglang tumayo si Mang Kiko mula sa batya ng hugasan. Pinagpag niya ang kanyang kamay na puno ng bula. Kinuha niya ang apron ni Bogs na nakasabit at isinuot ito.
“Ako,” sabi ni Kiko.
Nagtawanan ang cameraman at si Anton. “Ikaw? Ang dishwasher? Magluluto para sa akin? Hahaha! Sige! Show me what trash tastes like!”
Hindi sumagot si Kiko. Pumunta siya sa wok station.
Sa isang iglap, nagbago ang anyo ng matanda. Ang kuba niyang likod ay tumuwid. Ang nanginginig niyang kamay sa paghuhugas ay naging matatag.
Binuksan niya ang high-pressure burner. WHOOSH! Umabot ang apoy sa kisame!
Kinuha niya ang kawali. CLANG! CLANG!
Ang paghawak niya sa sandok ay hindi parang karinderya style. Ito ay galaw ng isang Grandmaster.
Naghiwa siya ng sibuyas. TAT-TAT-TAT-TAT-TAT! Sa sobrang bilis ng kutsilyo, hindi na makita ang talim.
Có thể là hình ảnh về một hoặc nhiều người
Nagsimulang mag-gisa si Kiko. Ang amoy ng star anise, luya, at toasted garlic ay lumaganap sa buong Tondo. Inalog niya ang kawali gamit ang isang kamay—ang tinatawag na Wok Hei o “breath of the wok.” Lumilipad ang kanin at karne sa ere at sumasalo nang perpekto sa kawali.
Si Chef Anton na kanina ay tumatawa, biglang napatigil. Naamoy niya ang aroma. Pamilyar. Napaka-pamilyar.
“Ang amoy na ‘yan…” bulong ni Anton.
Sa loob ng eksaktong apat na minuto at limampung segundo, natapos si Kiko.
Inilapag niya ang isang simpleng mangkok ng Beef Pares Fried Rice sa harap ni Chef Anton. Walang garnish. Walang arte. Usok lang.
“Kainin mo,” utos ni Kiko. Boses awtoridad.
Kinuha ni Chef Anton ang kutsara. Nanginginig ang kamay niya. Sumubo siya.
Pagkadikit ng pagkain sa dila niya, nanlaki ang mata ni Anton.
Bumagsak ang kutsara.
Tumulo ang luha ni Chef Anton. Hindi dahil sa anghang, kundi dahil sa emosyon.
“Ang lasang ito…” humagulgol si Anton sa harap ng camera. “Ito ang lasa ng Legendary Golden Dragon Stew na natikman ko dalawampung taon na ang nakakaraan sa Macau! Ang lasa na hinahanap ko sa buong buhay ko!”
Tumingala si Anton kay Mang Kiko. Tinitigan niya ang peklat sa braso ng matanda na nakuha sa mantika.
“Master K?!” gulat na sigaw ni Anton. Lumuhod siya at yumakap sa binti ni Mang Kiko. “Master Kenjiro! Kayo po ba ‘yan?! Ang nawawalang Iron Chef ng Japan na tinalikuran ang Michelin Stars para maglaho?!”
Nagulat ang mga tambay. “Iron Chef?!”
Bumuntong-hininga si Mang Kiko. Tinanggal niya ang apron at bumalik sa pagiging gusgusin.
“Anton,” sabi ni Kiko sa wikang Tagalog pero may accent. “Sabi ko sa’yo noon, diba? Hindi sa mahal ng sangkap nakukuha ang sarap. Nasa puso ng nagluluto. Nawala ang puso mo nung sumikat ka, kaya iniwan kita.”
“Sorry po, Master! Patawarin niyo ako!” iyak ni Anton na parang batang paslit. “Babalik na ako sa pagiging estudyante niyo! Tuturuan niyo ulit ako!”
“Huwag na,” sagot ni Kiko. “Masaya na ako dito. Tahimik. Walang camera.”
Bumaling si Kiko sa mga tao. “O, tapos na ang palabas. Sino pa may maruming pinggan diyan? Akin na.”
Umalis si Chef Anton na luhaan pero busog at puno ng leksyon. Hindi niya ipinasara ang Paresan. Sa halip, binigyan niya ito ng 5-Star Rating at tinawag na “The Holy Grail of Pares.”
Si Bogs, na gumaling agad nung narinig ang balita, ay yumaman. Pero si Mang Kiko? Nanatili siyang dishwasher. Ayaw niyang mag-promote. Mas gusto niyang nakatago sa likod, nagbabanlaw ng kutsara, habang lihim na tinitimplahan ang sabaw kapag walang nakatingin—sinisigurong bawat higop ng mga tricycle driver ay lasang World Class, kahit bente pesos lang ang bayad.
Dahil para kay Master Kiko, ang tunay na tagumpay ay hindi ang palakpak ng mayayaman, kundi ang mabusog ang isang gutom na trabahador.