Ang hangin sa loob ng Hasyenda Dapit Hapon ay tila may dalang bigat na hindi kayang lipulin ng kahit anong yaman. Sa loob ng dambuhalang master bedroom, ang bilyonaryong si Keyan Sandoval ay nakaupo sa gilid ng kanyang kama.

Ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa kanyang buhok na magulo at tila hindi na nasuklay ng ilang araw. Sa harap niya, sa tatlong magkakabit na kuna, ay ang kanyang mga anak—sina Pag-asa, Diwa, at Malaya.

Ang kanilang mga tinig ay nagtatagisan sa lakas, isang koro ng pait na tila humihiwa sa puso ni Keyan. Tatlong buwan na ang nakalilipas mula nang pumanaw ang kanyang asawang si Luwalhati, ngunit parang unang gabi pa rin ito ng pagluluksa.

“Tumigil na kayo… pakiusap, tumigil na kayo,” bulong ni Keyan habang ang kanyang boses ay basag at puno ng pagod. Hindi siya galit sa mga bata; galit siya sa tadhana at sa kanyang kawalan ng kakayahan.

Ang lahat ng mga pinakamahusay na pediatrician at bihasang yaya na kanyang kinuha ay sumuko na rin. Ang bawat isa sa kanila ay umalis dala ang mga teorya tungkol sa colic, ngunit walang nakapagpatahan sa tatlo.

Ang mga bata ay tila may nararamdamang hindi nakikita ng mata—isang malamig na puwang na iniwan ng kanilang ina. Walang gatas o kalinga ng estranghero ang tila sapat para punan ang pangungulilang ito.

Ang mansyon na dati ay puno ng halakhak ay naging isang malaking kabaong na lamang ng mga alaala. Ang mga mamahaling chandelier ay nawalan ng ningning, at ang mga painting ay tila nagmamasid sa kanyang pagbagsak.

Si Keyan, ang lalaking kinatatakutan sa boardroom, ay mistulang bata na ngayon na nawawala sa sarili niyang bahay. Hindi siya makatulog o makakain dahil sa walang humpay na pagtangis na bumabalot sa bawat sulok.

 

 

Sa gitna ng kalunos-lunos na eksenang ito, pumasok ang matapat na mayordomang si Manang Puring. Hawak niya ang isang tray ng pagkain na alam niyang hindi naman talaga gagalawin ng kanyang amo.

“Señorito Keyan, may dumating po na aplikante mula sa probinsya,” malumanay na tawag ng matanda. “Siya ang apo ng pinsan ko, at baka sakaling maging iba ang swerte niya sa mga bata.”

Tumingin si Keyan kay Manang Puring na may mapupulang mata at malalim na itim na bilog sa ilalim nito. “Manang, ilang yaya na ang dumaan dito? Lahat sila ay may sertipiko, pero walang nagawa.”

Ang kanyang tono ay hindi mapang-api, kundi puno lamang ng matinding kawalan ng pag-asa. Ngunit bago pa makasagot ang mayordoma, isang anino ang dahan-dahang tumayo sa likuran nito.

Doon sa may pintuan ay nakatayo ang isang dalagang nakasuot ng simpleng floral na bistida at may bitbit na lumang bayong. Iyon si Hiraya Jimenez, na ang mukha ay payapa sa gitna ng ingay.

Malayo ang kanyang aura sa tensyong bumabalot sa buong silid, at ang kanyang mga mata ay tila nangungusap. Nakatuon agad ang kanyang paningin sa tatlong sanggol na tila ba naririnig niya ang tibok ng kanilang mga puso.

Hindi agad nakapagsalita si Keyan nang makita ang payak na anyo ng dalaga sa kanyang pintuan. Tila hindi alintana ni Hiraya ang marangyang gamit sa loob ng silid, dahil ang atensyon niya ay nakatuon sa nagwawalang mga sanggol.

Dahan-dahan siyang humakbang papasok nang hindi naghihintay ng pahintulot, isang bagay na ikinagulat ni Keyan. “Masyadong mabigat ang hangin dito, Señorito,” mahinang sabi ni Hiraya habang inilalapag ang kanyang bayong sa sahig.

Nilapitan niya ang unang kuna kung saan naroon si Pag-asa, ang panganay na walang tigil sa pagsisigaw. Hindi siya gumamit ng mga modernong gadget o mamahaling pampatulog na sinubukan ng mga naunang yaya.

Sa halip, hinawakan niya ang maliit na kamay ng bata at nagsimulang humuni ng isang himig na luma at pamilyar. Ito ang “Dandansoy,” isang oyayi na tila nagmula pa sa kailaliman ng mga ugat ng nakaraan.

Ang boses ni Hiraya ay hindi malakas, ngunit ito ay may taglay na kakaibang timbre na tila bumabalot sa buong silid. Unti-unting humina ang iyak ni Pag-asa, hanggang sa maging hikbi na lamang ito na tila nakikinig sa kanta.

Sumunod na nilapitan ni Hiraya sina Diwa at Malaya, habang hindi pa rin tumitigil ang kanyang malambing na pag-awit. Sa bawat nota, ang tensyon sa hangin ay tila unti-unting natutunaw gaya ng yelo sa ilalim ng sikat ng araw.

Nanlaki ang mga mata ni Keyan nang makitang isa-isang pumikit ang kanyang mga anak sa loob lamang ng ilang minuto. Ang katahimikang matagal na niyang ipinagdarasal ay biglang dumating sa pamamagitan ng isang estranghero.

“Paano mo nagawa ‘yon?” bulong ni Keyan, na tila natatakot na baka mabasag ang katahimikan kung lalakasan niya ang boses. Tumingin sa kanya si Hiraya, at sa unang pagkakataon, nakita ni Keyan ang lalim ng kabutihan sa mga mata nito.

“Hindi sila nagugutom o may sakit, Señorito,” sagot ni Hiraya habang inaayos ang kumot ng mga bata. “Sila ay nalulungkot lamang, at kailangan nilang marinig na may kaluluwang handang makinig sa kanila.”

Hindi alam ni Keyan kung ano ang isasagot, dahil ang paliwanag ni Hiraya ay mas lohikal pa kaysa sa mga medikal na paliwanag na narinig niya. Pinagmasdan niya ang dalaga na tila isang anghel na bumagsak sa gitna ng kanyang impiyerno.

Sa labas ng silid, nakasilip si Manang Puring na may lihim na ngiti, nagpapasalamat na tama ang kanyang kutob tungkol sa apo. Ngunit hindi lahat ay natutuwa sa eksenang ito na nagaganap sa loob ng mansyon.

Mula sa madilim na pasilyo, may isang pares ng mga mata na kanina pa nakamasid at puno ng poot. Si Dr. Sinagtala Vargas, o Tala, ay nakikinig at ramdam niya ang panganib na dala ng presensya ni Hiraya.

Para kay Tala, ang katahimikang hatid ni Hiraya ay isang banta sa kanyang plano na maging tanging sandigan ni Keyan. Ang bawat mahinahong nota ng oyayi ay parang lason na unti-unting sumisira sa kanyang mga ambisyon.

Huminga nang malalim si Keyan at sa wakas ay tumayo mula sa pagkakalugmok. “Hiraya,” tawag niya, “manatili ka rito… pakiusap, huwag kang aalis hangga’t hindi sila tuluyang humihimbing.”

Tumango ang dalaga at nagsimulang maglinis nang tahimik, na tila ba matagal na siyang bahagi ng tahanang iyon. Dito nagsimula ang dahan-dahang pagbabago sa Hasyenda Dapit Hapon, isang pagbabagong hindi inaasahan ng sinuman.

Sa paglipas ng mga araw, ang Hasyenda Dapit Hapon ay dahan-dahang nagkaroon ng bagong ritmo. Ang dating bahay na puno ng pighati ay unti-unting pinunan ng mga simpleng gawi ni Hiraya na nagdala ng init.

Binubuksan niya ang mga bintana tuwing umaga upang papasukin ang sikat ng araw at sariwang hangin mula sa hardin. Ang mga bata, na dati ay laging balisa, ay nagsimulang tumawa at maglaro sa ilalim ng kanyang kalinga.

Maging si Keyan ay tila nagigising mula sa isang mahabang bangungot dahil sa presensya ng dalaga. Napapansin niya ang sarili na tumitigil sa pagtatrabaho para lamang panoorin si Hiraya na karga ang kanyang mga anak.

Isang hapon, nakita ni Keyan si Hiraya sa hardin habang pinalilibutan ng mga bata sa ibabaw ng damuhan. Ang kanyang tawa ay kasing-linaw ng kristal, isang tunog na matagal nang hindi naririnig sa loob ng hasyenda.

“Ngayon lang sila naging ganyan kasaya mula nang mawala ang kanilang ina,” wika ni Keyan habang papalapit sa kanila. Napatingin si Hiraya sa kanya, at sa isang saglit, ang kanilang mga mata ay nagtagpo sa isang malalim na pag-unawa.

Ngumiti ang dalaga, isang ngiti na tila nagpapakalma sa bawat alalahanin ni Keyan sa mundo ng negosyo. “Ang mga bata ay parang mga bulaklak, Señorito; kailangan lang nila ng sapat na liwanag at pagmamahal upang bumuka.”

Sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, naramdaman ni Keyan ang isang tunay na ngiti sa kanyang sariling mga labi. Ang bigat sa kanyang dibdib ay tila gumaan, at ang kanyang paghanga kay Hiraya ay nagsimulang lumalim nang higit sa pagiging amo.

Ngunit ang liwanag na ito ay may kaakibat na aninong nagmamasid mula sa malayo, puno ng selos at inggit. Si Dr. Sinagtala Vargas ay madalas nang bumibisita, dala ang kanyang mga pekeng ngiti at nakatagong pakay.

Napansin ni Tala ang pagbabago sa kilos ni Keyan, ang paraan ng pagtingin nito sa simpleng kasambahay na tila ba ito ay isang reyna. Hindi niya matanggap na ang isang tagaprobinsya ang makakagawa ng hindi niya nagawa bilang doktor at kaibigan.

Isang araw, habang naglalakad si Hiraya sa pasilyo, sinadya siyang banggain ni Tala upang malaglag ang mga gamit na dala nito. “Mag-ingat ka, baka nakakalimutan mo kung sino ka lang dito,” bulong ni Tala na may halong banta sa boses.

Nagulat si Hiraya ngunit nanatili siyang mahinahon at tumungo na lamang upang pulutin ang mga nahulog na lampin. Hindi niya alam na nakita ni Keyan ang pangyayaring iyon mula sa dulo ng pasilyo.

“Tala, hindi iyan ang tamang pakikitungo sa mga taong tumutulong sa pamilya ko,” mariing saway ni Keyan sa kanyang kaibigan. Nagulat si Tala sa pagtatanggol ni Keyan, at ang kanyang mukha ay namula sa matinding kahihiyan at galit.

Humingi ng paumanhin si Tala sa isang mapagpanggap na paraan, ngunit ang kanyang mga mata ay naglalayab sa poot. Sa loob niya, sumumpa siya na gagawa siya ng paraan upang sirain ang tiwalang ibinibigay ni Keyan kay Hiraya.

Ang munting tagumpay na ito ni Hiraya ay naging mitsa ng isang mas malaking panganib na nagbabanta sa kanyang pananatili. Habang lumalalim ang gabi, sinimulan na ni Tala ang paghabi ng kanyang madilim na plano sa dilim.

Ang kapayapaan sa Hasyenda Dapit Hapon ay tila isang marupok na salamin na anumang oras ay maaari nang mabasag. At sa gitna ng lahat, ang inosenteng oyayi ni Hiraya ang tanging depensa laban sa paparating na unos.

Nagsimulang kumilos si Tala upang lasunin ang isipan ni Keyan laban sa lumalagong tiwala nito kay Hiraya. Tuwing gabi, sinasadya niyang samahan si Keyan sa kanyang silid-aklatan upang maghain ng mga kuwentong puno ng pagdududa.

“Masyado ka nang napapalapit sa batang iyon, Keyan,” simula ni Tala habang dahan-dahang hinahalo ang kanyang tsaa. “Hindi mo ba naisip na baka may ibang motibo ang biglaang pagdating niya sa buhay niyo?”

Tumingin si Keyan sa kanyang kaibigan, pilit na iniintindi ang babala nito ngunit may halong pagtatanggol sa puso. “Napatahan niya ang mga bata, Tala. Iyon ang mahalaga sa akin ngayon kaysa sa anumang hinala.”

Tumawa nang mapait si Tala at inilapit ang kanyang upuan, ang kanyang boses ay naging isang mapanganib na bulong. “Minsan, ang pinakamalinis na mukha ang nagtatago ng pinakamaitim na balak; baka ginagamit lang niya ang mga anak mo.”

Ikinuwento ni Tala ang isang gawa-gawang kaso ng isang yaya na nagnakaw sa isang bilyonaryo matapos makuha ang loob nito. Ang mga salitang ito ay nagsimulang magtanim ng maliliit na buto ng pagdududa sa isipan ng naguguluhang biyudo.

Upang mapagtibay ang kanyang plano, nagsimulang magdala si Tala ng mga regalo para sa mga sanggol, ngunit laging may kasamang puna. Pinupuna niya ang paraan ng pagpapakain ni Hiraya at ang mga “makalumang” pamamaraan nito sa pag-aalaga.

Napansin ni Hiraya ang panlalamig ng pakikitungo ni Keyan sa kanya, ngunit ipinagpatuloy pa rin niya ang kanyang tapat na pagsisilbi. Hindi niya alam na bawat kilos niya ay binabantayan na ngayon ni Keyan sa ilalim ng lens ng pagdududa.

Isang gabi, habang nag-iisa si Tala sa nursery, kinuha niya ang pagkakataon na isagawa ang kanyang pinakamahalagang hakbang. Inilabas niya ang isang maliit na bote na naglalaman ng katas ng halamang Angel’s Trumpet, isang lason na nakakalito.

Maingat niyang inilagay ang ilang patak sa oil diffuser na ginagamit ni Hiraya upang pampatulog sa mga sanggol tuwing gabi. Alam ni Tala na ang amoy nito ay magdudulot ng bahagyang pagkahilo at kakaibang pakiramdam sa sinumang makakalanghap.

Habang ginagawa ito, nakasilip si Tala sa labas at nakita si Hiraya na naghahanda ng meryenda para sa mga bata sa kusina. Isang masamang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang iniisip ang nalalapit na pagbagsak ng kanyang kaagaw.

“Ang oyayi mo ay hindi sapat para iligtas ka sa pagkakataong ito, Hiraya,” bulong ni Tala sa hangin bago lumabas. Sigurado siya na ang susunod na mangyayari ay tuluyang maglalayo kay Keyan sa babaeng tinitingnan nito nang may paghanga.

Pagbalik ni Keyan mula sa trabaho, sinalubong siya ni Tala na may kunwaring pag-aalala at takot sa kanyang mga mata. “Keyan, kailangan mong makita ang ginagawa ni Hiraya sa nursery; parang may kakaiba siyang ginagawa sa mga bata.”

Ang pagod na isipan ni Keyan ay madaling nalinlang ng seryosong tono ng doktor na matagal na niyang pinagkakatiwalaan. Mabilis silang naglakad patungo sa silid ng mga bata, ang puso ni Keyan ay punong-puno ng kaba at nagbabadyang galit.

Sa loob ng nursery, ang amoy ng Angel’s Trumpet ay nagsimula nang kumalat, na nagbibigay ng isang nakakalitong atmospera sa silid. Doon, nakita nila si Hiraya na may hawak na platito at tila pinapakain ang isa sa mga sanggol.

Dahil sa epekto ng halaman at sa mga bulong ni Tala, ang simpleng eksenang iyon ay nagmukhang isang krimen sa mga mata ni Keyan. Ang lason ng pagdududa ay tuluyan nang kumalat, na naghahanda sa isang malupit na paghaharap sa pagitan nila.

 

 

Ang silid ay puno ng isang kakaiba at matamis na samyo na tila nagpapabigat sa bawat hininga ni Keyan. Nakita niya si Hiraya na nakaupo sa tabi ni Malaya, maingat na inilalagay ang isang piraso ng biskwit sa bibig nito.

Dahil sa epekto ng Angel’s Trumpet na nalanghap niya, ang bawat galaw ni Hiraya ay nagmistulang mabagal at nakakatakot. Ang paningin ni Keyan ay bahagyang lumabo, at ang babala ni Tala ay umalingawngaw sa kanyang pandinig.

“Ano ang ibinibigay mo sa aking anak?” ang malakas na bulyaw ni Keyan na bumasag sa katahimikan ng gabi. Nagulat si Hiraya at halos mabitawan ang platito, ang kanyang mga mata ay nanlaki sa gulat at takot.

“Señorito, biskwit lamang po ito na pinalambot sa gatas,” paliwanag ni Hiraya habang nanginginig ang kanyang boses. Ngunit bago pa man siya makalapit, mabilis siyang hinablot ni Keyan sa braso at inilayo sa kuna.

Sumingit si Tala at kinuha ang platito, kunwari ay sinusuri ito nang may matinding pag-aalala sa kanyang mukha bilang doktor. “Keyan, tignan mo… bakit tila may kakaibang kulay ito at bakit ganito ang amoy sa silid?”

Ang pagmamanipula ni Tala ay sapat na upang tuluyang mawala ang katinuan ni Keyan sa gitna ng kanyang pagod. “Nilalason mo ba ang mga anak ko? Ibinigay ko ang tiwala ko sa iyo, ngunit ito ang isusukli mo?”

“Hindi po totoo iyan, Señorito! Mahal ko ang mga bata, hinding-hindi ko sila sasaktan!” ang pagsusumamo ni Hiraya habang umaagos ang luha. Ngunit ang boses niya ay nalunod sa galit na nararamdaman ng bilyonaryong ama.

Hindi pinakinggan ni Keyan ang anumang paliwanag, dahil ang isipan niya ay bilanggo na ng takot at maling hinala. Itinulak niya ang dalaga palabas ng nursery, habang si Tala ay lihim na nagdiriwang sa tagumpay ng kanyang plano.

“Umalis ka na sa pamamahay na ito! Ngayon din, bago ko pa maisipang ipakulong ka!” ang hatol ni Keyan na tila isang kulog. Walang nagawa si Hiraya kundi ang mabilis na kunin ang kanyang maliit na bayong sa silid ng mga katulong.

Sa labas, ang langit ay nagsimulang magbuhos ng malakas na ulan, tila nakikiramay sa pait na nararamdaman ng dalaga. Naglakad si Hiraya palabas ng dambuhalang tarangkahan ng hasyenda, basang-basa at walang matuluyan sa gitna ng dilim.

Lumingon siya sa huling pagkakataon sa bintana ng nursery, kung saan narinig niya ang muling pag-iyak ng tatlong sanggol. Ang mga bata ay tila nagprotesta sa pag-alis ng tanging taong nakakaunawa sa kanilang pangungulila sa ina.

Sa loob ng mansyon, napaluhod si Keyan sa sahig, ang kanyang ulo ay tila sasabog sa tindi ng sakit at pagkalito. “Ginawa ko lang ang tama, Tala… kailangan kong protektahan ang mga anak ko,” bulong niya sa sarili.

Hinawakan ni Tala ang balikat ni Keyan, ang kanyang haplos ay tila isang ahas na dahan-dahang pumupulupot sa kanyang biktima. “Huwag kang mag-alala, Keyan; nandito ako, at hinding-hindi kita iiwan gaya ng ginawa ng iba.”

Ngunit sa kabila ng mga salita ni Tala, ang katahimikang dala ni Hiraya ay napalitan na naman ng nakakabinging hagulgol. Ang Hasyenda Dapit Hapon ay muling binalot ng kadiliman, isang kadilimang mas matindi pa kaysa sa dati.

Habang palayo si Hiraya, ang himig ng kanyang oyayi ay tila naiwan sa hangin, isang paalala ng kapayapaang kinuha ng pagdududa. Ang unos sa labas ay simula pa lamang ng mas malaking bagyong haharapin ng pamilya Sandoval.

Lumipas ang magdamag na puno ng panaghoy sa loob ng mansyon dahil muling bumalik ang walang tigil na pag-iyak ng mga bata. Kahit anong gawin ni Tala at ng mga bagong yaya, walang makapagpatahan sa tatlong sanggol na tila naghahanap ng nawalang himig.

Ang boses nina Pag-asa, Diwa, at Malaya ay naging paos na, ngunit ang kanilang pag-aalburoto ay hindi pa rin humuhupa. Si Keyan ay pabalik-balik sa pasilyo, ang kanyang puso ay unti-unting pinupunit ng bawat hagulgol na naririnig niya mula sa nursery.

“Bakit hindi niyo sila mapatigil? Ibinigay ko na ang lahat ng kailangan niyo!” ang sigaw ni Keyan sa mga katulong na nanginginig sa takot. Maging si Tala ay tila nawawalan na ng kontrol, dahil ang kanyang mga medikal na sedative ay hindi rin tumatalab sa mga bata.

Sa gitna ng kaguluhan, napansin ni Keyan ang platito ng biskwit na naiwan sa sahig noong nakaraang gabi. Pinulot niya ito at tinitigan nang maigi, ang kanyang isipan ay dahan-dahang nahimasmasan mula sa epekto ng Angel’s Trumpet.

Tinikman niya ang maliit na bahagi ng biskwit at napagtantong wala itong anumang kakaibang lasa o lason. Ito ay isang simpleng biskwit lamang na pinalambot sa gatas, gaya ng sinabi ni Hiraya bago siya pinalayas nang walang awa.

Ang amoy sa silid ay nagbago na rin, at ang dating matamis na samyo na nagpalito sa kanya ay dahan-dahan nang naglalaho. Nagsimulang pumasok ang isang malamig na takot sa kanyang dibdib—ang takot na baka nagkamali siya ng hinusgahan.

“Ano itong ginawa ko?” bulong ni Keyan habang tinitignan ang bakanteng upuan kung saan laging nakaupo si Hiraya tuwing gabi. Naalala niya ang mukha ng dalaga na basang-basa ng luha at ulan habang pinalalayas niya ito sa gitna ng unos.

Pumunta siya sa silid-aklatan upang hanapin ang anumang bagay na makakapagpaliwanag sa biglaang pagbabago ng kanyang pakiramdam. Sa kanyang pagmamadali, nabangga niya ang isang nakatagong drawer sa ilalim ng lamesa ni Luwalhati na matagal na niyang hindi nabubuksan.

Doon, sa ilalim ng mga lumang dokumento, ay may isang makapal na kuwaderno na may pabalat na kulay asul. Ito ang personal na talaarawan ng kanyang yumaong asawa, isang bagay na itinago ni Luwalhati bago pa man siya tuluyang manghina.

Nanginginig ang mga kamay ni Keyan habang binubuksan ang unang pahina, kung saan ang sulat-kamay ni Luwalhati ay tila nangungusap sa kanya. Ang bawat salita ay punong-puno ng pagmamahal, ngunit may kalakip ding mga babalang hindi niya pinansin noon.

 

 

“May kakaiba kay Tala,” simula ng isang entry na isinulat ni Luwalhati ilang linggo bago siya pumanaw sa sakit. “Ang tsaa na ibinibigay niya sa akin ay tila nagpapabigat ng aking pakiramdam imbes na magpagaan ng aking karamdaman.”

Nanlamig ang buong katawan ni Keyan sa kanyang nabasa, ang kanyang paningin ay tila nagdilim sa tindi ng rebelasyon. Ang bawat pahina ay naglalaman ng mga detalye tungkol sa unti-unting paghina ni Luwalhati sa ilalim ng pangangalaga ng kanyang matalik na kaibigan.

Binasa niya ang huling pahina kung saan may nakasulat na mga liriko ng isang kanta—ang oyayi ng “Dandansoy.” Sa ilalim nito, may isang huling habilin si Luwalhati: “Kung mawala man ako, hanapin mo ang babaeng aawit nito, dahil siya ang magdadala ng liwanag.”

Napahagulgol si Keyan habang yakap ang talaarawan, napagtanto niya na ang lahat ng nangyari ay isang malaking patibong. Si Tala ang tunay na kaaway, at si Hiraya ang tanging kaligtasan na ipinadala ng kanyang asawa mula sa kabilang buhay.

Ang galit na naramdaman niya kay Hiraya ay napalitan ng isang matinding poot para kay Tala at matinding pagsisisi para sa dalagang nasaktan. Kailangan niyang ituwid ang lahat bago maging huli ang lahat para sa kanyang mga anak at sa kanyang sarili.

Ang bawat salitang binasa ni Keyan sa talaarawan ni Luwalhati ay tila isang malakas na sampal sa kanyang pagkatao. Nadurog ang kanyang puso nang mabasa ang mga hinala ng asawa tungkol sa dahan-dahang paglason ni Tala sa kanyang katawan.

“Patawarin mo ako, Luwalhati,” bulong ni Keyan habang hinahaplos ang mga pahinang basa na ng kanyang sariling luha. Napagtanto niya na ang tiwalang ibinigay niya kay Tala sa loob ng maraming taon ay ang mismong sandata na pumatay sa kanyang asawa.

Hindi sapat ang basta lamang pag-iyak, dahil alam ni Keyan na kailangan niya ng kongkretong patunay bago harapin ang doktor. Mabilis niyang tinawagan ang kanyang pinakatiwalang abogado at matalik na kaibigan na si Miguel upang humingi ng tulong sa imbestigasyon.

“Miguel, kailangan ko ang lahat ng impormasyon tungkol sa mga transaksyon ni Tala sa huling dalawang taon,” utos ni Keyan sa kabilang linya. Ang kanyang boses ay wala nang bakas ng pagod, kundi isang matalim at malamig na determinasyon para sa hustisya.

Habang naghihintay ng resulta, pumasok si Manang Puring sa silid-aklatan na may bakas ng matinding pag-aalala sa kanyang mukha. “Señorito, hindi pa rin po tumitigil ang mga bata, at tila ayaw na nilang tumanggap ng kahit anong pagkain.”

Tumayo si Keyan at niyakap ang matandang mayordoma, isang bagay na matagal na niyang hindi nagagawa mula nang magluksa siya. “Manang, nahanap ko na ang katotohanan, at gagawin ko ang lahat para maibalik si Hiraya sa atin,” pangako niya.

Inutusan niya si Manang Puring na lihim na bantayan ang bawat kilos ni Tala sa loob ng mansyon habang siya ay abala. Pinayuhan din niya ang matanda na huwag hayaang magbigay si Tala ng anumang pagkain o gamot sa mga sanggol.

Nang gabing iyon, dumating si Miguel dala ang isang envelope na naglalaman ng mga dokumentong nagpatunay sa kanyang mga hinala. May mga malalaking halaga ng pera na inilipat si Tala sa isang ilegal na laboratoryo na gumagawa ng mga kemikal na lason.

“Hindi lang iyan, Keyan,” seryosong sabi ni Miguel habang inilalatag ang isa pang papel sa ibabaw ng lamesa ng bilyonaryo. “Nakakuha rin kami ng impormasyon na ang pamilya ni Tala ay nalulubog sa utang, at ang yaman mo ang tanging sagot nila.”

Lalong nagngitngit ang mga ngipin ni Keyan nang malaman na maging ang kanyang kayamanan ay bahagi ng masamang plano ni Tala. Ang babaeng itinuring niyang kapatid ay ang mismong ahas na pumatay sa kanyang kaligayahan at nagtangkang sirain ang kanyang kinabukasan.

Nagpunta rin si Keyan sa hardinero upang itanong ang tungkol sa halamang Angel’s Trumpet na nakita niya sa nursery noong gabi. Kinumpirma ng hardinero na si Tala mismo ang nag-utos na kumuha ng mga dahon at bulaklak nito para sa isang “eksperimento.”

Dahil sa mga nakalap na ebidensya, ang bawat piraso ng puzzle ay dahan-dahan nang nabubuo sa isipan ng nagngingitngit na biyudo. Ang oyayi ni Hiraya ay hindi lang pampatulog, kundi isang paalala ng kaligtasan na pilit na binura ng kasamaan ni Tala.

 

“Magbabayad ka, Tala,” panata ni Keyan habang nakatingin sa portrait ni Luwalhati na tila sumasang-ayon sa kanyang mga balak. Ngunit alam niya na kailangan niyang maging maingat at mapaglaro upang tuluyang mahulog ang doktor sa sarili nitong bitag.

Nagpanggap si Keyan na wala siyang alam at nanatiling malamig ang pakikitungo sa lahat, maliban kay Tala na patuloy niyang pinapakisamahan. Kailangan niyang hintayin ang tamang pagkakataon kung saan wala nang matatakasan ang babaeng sumira sa kanyang pamilya.

Habang lumalalim ang gabi, ang plano para sa isang huling hapunan ng katotohanan ay dahan-dahan na niyang binuo sa kanyang isip. Ang hustisya para kay Luwalhati at para kay Hiraya ay malapit na niyang makamit, anuman ang maging kapalit nito.

Kinaumagahan, tinawagan ni Keyan ang isang pribadong forensic specialist upang suriin ang ilang hibla ng buhok ni Luwalhati na itinago niya. Habang hinihintay ang resulta, kailangan niyang panatilihin ang maskara ng isang among naniniwala pa rin kay Tala.

“Keyan, mukhang masama pa rin ang pakiramdam mo,” wika ni Tala habang papasok sa kusina na may dalang tasa ng tsaa. Ngumiti si Keyan, isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata, at tinanggap ang inumin ngunit hindi ito ininuman.

“Masyado lang akong nag-aalala sa mga bata, Tala, buti na lang at nandito ka para gabayan ako sa tamang desisyon,” sagot ni Keyan. Nakita niya ang kislap ng tagumpay sa mga mata ng doktor, ang maling akala nito na hawak pa rin niya ang bilyonaryo.

Samantala, lihim na ipinahanap ni Keyan kay Miguel ang kinaroroonan ni Hiraya sa probinsya upang matiyak na ligtas ang dalaga. Nalaman nilang bumalik ito sa kanyang maliit na dampa sa isang liblib na baryo, dala ang sugat ng maling paratang.

Dumating ang tawag mula sa forensic lab na nagkumpirma sa pinakamatinding kinakatakutan ni Keyan tungkol sa pagkamatay ng kanyang asawa. May mataas na konsentrasyon ng arsenic at iba pang kemikal sa mga sample, mga lasong dahan-dahang nagpahina sa puso ni Luwalhati.

“Nasa atin na ang lahat, Keyan,” bulong ni Miguel sa kabilang linya matapos ipadala ang mga bank transfer records at testimonya ng hardinero. Handa na ang bitag, at ang kailangan na lamang ay ang pag-amin ng salarin sa harap ng mga saksi.

Inanyayahan ni Keyan si Tala para sa isang espesyal na hapunan, sa katwirang nais niyang magpasalamat sa katapatan nito sa gitna ng unos. Inayos ni Manang Puring ang lamesa sa ilalim ng malaking chandelier, ang bawat kubyertos ay tila kumikislap sa ilalim ng tensyon.

“Napakaganda ng gabi, Keyan,” ani Tala habang nakasuot ng isang mamahaling itim na damit, tila ipinagdiriwang na ang kanyang pagiging reyna ng hasyenda. Hindi niya alam na sa labas ng mansyon, naroon na ang mga awtoridad na naghihintay ng hudyat mula kay Miguel.

Nagsimula ang hapunan sa isang mapayapang usapan tungkol sa negosyo, hanggang sa dahan-dahang inilabas ni Keyan ang asul na talaarawan. Ang mukha ni Tala ay biglang namutla, ang kanyang hawak na wine glass ay bahagyang nanginginig sa pagkakakita sa pamilyar na kuwaderno.

“May nabasa akong napaka-interesanteng kwento rito, Tala,” simula ni Keyan habang binubuksan ang pahinang naglalaman ng mga hinala ni Luwalhati. Ang bawat salitang binibigkas niya ay parang isang matalim na kutsilyo na dahan-dahang tumutusok sa konsensya ng doktor.

Sinubukan pang tumawa ni Tala, isang pilit na tawa na puno ng kaba at pagtanggi sa katotohanang unti-unti nang lumalabas. “Isang imahinasyon lang iyan ng isang taong may sakit, Keyan, alam mong hindi ako magagawa ang ganoong bagay sa kaibigan ko.”

Ngunit hindi tumigil si Keyan, inilatag niya ang mga forensic report at ang mga litrato ng Angel’s Trumpet na nakuha sa nursery. “Ang lason sa katawan ni Luwalhati at ang lason na itinanim mo sa isip ko laban kay Hiraya… iisa lang ang pinagmulan.”

Ang tensyon sa silid-kainan ay naging nakakasakal, at ang katahimikan ay tila isang nagbabadyang pagsabog na hindi na mapipigilan. Wala nang kawala si Tala, dahil sa bawat ebidensyang inilalabas ni Keyan, ang kanyang mundo ay unti-unti nang gumuho.

Nagsimulang tumulo ang pawis sa noo ni Tala habang ang kanyang mga mata ay pabalik-balik sa pintuan at kay Keyan. Alam niyang huli na ang lahat, at ang kanyang mga ambisyon ay magtatapos na sa loob ng madilim na silid na ito.

Nanigas sa kanyang kinauupuan si Tala habang ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa takot at unti-unting namumuong galit. Alam niyang wala na siyang kawala sa mga dokumentong nakalatag sa harap niya, bawat isa ay tila hatol ng kamatayan sa kanyang reputasyon.

“Ano ba ang gusto mong palabasin, Keyan?” ang pasigaw na tanong ni Tala, ang kanyang pagiging sopistikada ay tuluyan nang naglaho. Tumayo si Keyan, ang kanyang tindig ay puno ng awtoridad na tila isang hukom na handa nang magbaba ng huling sentensya.

“Gusto kong marinig ang pag-amin mula sa sarili mong bibig,” ang malamig na sagot ni Keyan habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. Inilabas niya ang huling alas—isang voice recording mula sa laboratoryo kung saan si Tala mismo ang nag-utos ng mga ilegal na kemikal.

Nang marinig ang sarili niyang boses, tila bumigay ang huling depensa ni Tala at humagalpak siya ng tawang puno ng pait. “Oo! Ginawa ko lahat ‘yon! Dahil simula pa lang, ako dapat ang nasa posisyon ni Luwalhati sa tabi mo!”

Ang pag-amin ay lumabas na parang baha mula sa isang nasirang dam, ang lahat ng inggit at obsesyon ni Tala ay ibinuhos niya. Inamin niya ang paglason kay Luwalhati at ang paggamit ng Angel’s Trumpet upang sirain ang tiwala ni Keyan kay Hiraya Jimenez.

“Napakadali mong paikutin, Keyan, sapat na ang ilang bulong para itaboy mo ang tanging taong tunay na nagmamahal sa mga anak mo.” Ang bawat salita ni Tala ay tila lason na lalong nagpapatindi sa pagsisisi sa puso ng bilyonaryong biyudo na nagkamali ng pinakinggan.

Sa hudyat ni Miguel, pumasok ang mga pulis sa silid-kainan at mabilis na pinalibutan ang nagwawalang doktor na pilit pang kumakawala. “Hindi pa ito tapos! Hindi mo makakayanan ang mga batang iyon nang mag-isa!” ang huling hiyaw ni Tala habang kinakaladkad palabas.

Nang tuluyan nang mawala ang ingay ng mga sirena ng pulis, naiwan si Keyan sa gitna ng nakabibinging katahimikan ng kanyang mansyon. Napaupo siya at napahawak sa kanyang dibdib, ramdam ang bigat ng katotohanang muntik na niyang maisuko ang lahat sa isang traydor.

Ngunit wala siyang oras para magluksa muli, dahil alam niyang may isang taong lubos niyang nasaktan at kailangan niyang bawiin. Tinignan niya si Miguel na tila humihingi ng kumpirmasyon kung handa na ang lahat para sa kanyang susunod na mahalagang gagawin.

“Nakahanda na ang sasakyan, Keyan; alam na natin kung saang baryo sa probinsya matatagpuan si Hiraya,” ang mahinang sabi ng kanyang abogado. Hindi na nag-aksaya ng panahon si Keyan, kinuha niya ang talaarawan ni Luwalhati at ang oyayi na nakatatak na sa isip.

Bago umalis, dumaan muna siya sa nursery at hinalikan ang kanyang tatlong anak na mahimbing na natutulog matapos ang mahabang pag-iyak. “Pangako, ibabalik ko ang nag-iisang taong tunay na nagdala ng kapayapaan sa tahanang ito,” bulong niya sa mga sanggol.

Habang binabaybay ang madilim na kalsada patungo sa probinsya, ang bawat kilometro ay tila napakabagal para sa nagmamadaling ama at biyudo. Ang kanyang isipan ay punong-puno ng mukha ni Hiraya, ang dalagang pinalayas niya sa gitna ng malakas na ulan at unos.

Ang pagsisisi ay isang malupit na kasama sa mahabang biyahe, ngunit ito rin ang nagsilbing gasolina para sa kanyang determinasyong humingi ng tawad. Alam ni Keyan na hindi magiging madali ang makuha ang tiwala ni Hiraya, ngunit handa siyang gawin ang lahat.

Sa gitna ng kadiliman ng gabi, ang tanging nagbibigay ng liwanag sa kanyang puso ay ang himig ng “Dandansoy” na dahan-dahang humuhuni sa kanyang alaala. Ang paglalakbay na ito ay hindi lamang paghahanap sa isang kasambahay, kundi paghahanap sa nawalang kaluluwa ng kanyang tahanan.

Narating ni Keyan ang maliit na baryo sa gitna ng bukirin habang ang araw ay dahan-dahang sumisilip sa abot-tanaw. Huminto ang kanyang mamahaling sasakyan sa harap ng isang payak na dampa na gawa sa kawayan at nipa, kung saan ang amoy ng basang lupa ay nananaig. Doon, sa isang maliit na beranda, nakita niya si Hiraya na nakaupo habang nakatingin sa malayo, tila malalim ang iniisip.

Nang makita ng dalaga ang bilyonaryo, mabilis siyang tumayo na may halong gulat at bahagyang takot sa kanyang mga mata. Hindi nag-atubili si Keyan; sa harap ng mga kapitbahay na nagsisimula nang mag-usisa, lumuhod siya sa putikan sa paanan ni Hiraya. “Patawarin mo ako, Hiraya… nabulag ako ng maling akala at ng kasamaan ng taong pinagkatiwalaan ko,” ang pagsusumamo ni Keyan habang ang kanyang boses ay nanginginig sa tindi ng emosyon.

Inilahad ni Keyan ang talaarawan ni Luwalhati at ipinaliwanag ang lahat ng nangyari, mula sa pag-amin ni Tala hanggang sa ebidensya ng lason. “Hindi lang ako ang nangangailangan sa iyo, kundi ang mga anak ko… sila ay nanghihina dahil wala ang iyong kalinga at ang iyong oyayi.” Hinawakan ni Hiraya ang talaarawan, at habang binabasa ang huling habilin ni Luwalhati, ang mga luha ay muling pumatak mula sa kanyang mga mata.

Tumagal ng ilang sandali ang katahimikan, isang katahimikang puno ng pagtitimbang at paghilom ng mga sugat ng kahapon. “Ang pagpapatawad ay hindi madali, Señorito, ngunit ang pagmamahal ko sa mga bata ay higit pa sa sakit na idinulot ng iyong pagtataboy,” mahinang sagot ni Hiraya. Sa huli, tinanggap niya ang kamay ni Keyan, hindi dahil sa yaman nito, kundi dahil sa katapatan na nakita niya sa mga mata ng isang amang nagsisisi.

Bumalik sila sa mansyon na may bagong pag-asa, at ang unang ginawa ni Keyan ay ang pormal na pagpapalit ng pangalan ng hasyenda. Ang dating Hasyenda Dapit Hapon ay pormal nang naging “Tahanang Hiraya,” bilang simbolo ng bagong simula na puno ng liwanag. Wala na ang mga anino ni Tala, at ang bawat sulok ng bahay ay muling pinunan ng samyo ng mga bulaklak at tunog ng masayang pagtawa ng mga sanggol.