Ang pag-inom ng tubig ay ang pinakapangunahing pangangailangan ng bawat tao upang manatiling malakas at masigla sa araw-araw na pakikibaka sa buhay. Sa init ng panahon dito sa Pilipinas, natural lamang na humanap tayo ng malamig at tila malinis na tubig na mabibili sa bawat kanto, supermarket, o kahit sa maliliit na sari-sari store. Ngunit sa likod ng mga makukulay na etiketa, asul na branding, at mga pangakong “pure” o “natural,” may mga itinatagong sikreto ang industriya ng bottled water na maaaring hindi alam ng karaniwang mamimili. Marami sa atin ang handang magbayad ng mas mahal dahil sa paniniwalang mas ligtas ito kaysa sa tubig mula sa gripo, subalit ang masusing pagsisiyasat sa pinagmulan at paraan ng pagproseso sa mga produktong ito ay nagpapakita ng isang nakababahalang katotohanan na hindi madaling makita ng mga mata.

Ang isa sa pinakapinagkakatiwalaang pangalan sa merkado ay madalas nating makita sa mga ospital at paaralan dahil sa imahe nito bilang pinakamalinis na opsyon para sa pamilya. Subalit kung babasahin nang mabuti ang maliit na teksto sa likod ng bote, malalaman na ito ay hindi nagmula sa isang likas na bukal o protektadong bundok kundi mula lamang sa suplay ng tubig sa munisipyo. Sa madaling salita, ito ay tubig-gripo na dumaan sa matinding pagsasala kung saan tinanggal pati ang mga natural na mineral na kailangan ng ating katawan. Ang prosesong ito ay nagreresulta sa isang produktong chemically neutral na nilagyan na lamang ng pampalasa sa huli upang maging katanggap-tanggap sa panlasa ng tao. Ang binabayaran natin dito ay hindi ang kalidad ng tubig mismo kundi ang tiwala sa pangalan ng malaking korporasyong nagmamay-ari nito, habang ang plastik na bote ay madalas na nabababad sa init tuwing ibinabiyahe na maaaring magdulot ng paghalo ng mga kemikal mula sa plastik patungo sa iniinom nating likido.

Ganito rin ang kaso sa mga produktong distilled na paborito ng mga magulang para sa kanilang mga anak dahil sa akalang ito ang pinakamataas na uri ng kadalisayan. Ang distillation ay isang proseso kung saan pinapakuluan ang tubig hanggang maging singaw at muling pinapanumbalik sa pagiging likido, na nag-iiwan ng isang tubig na walang anumang mineral tulad ng calcium at magnesium. Ang ganitong uri ng inumin ay itinuturing na “patay” na tubig dahil wala na itong sustansyang maibibigay at sa katagalan ay maaari pa ngang humigop ng mineral mula sa loob ng ating sistema. Sa isang bansang tropikal tulad ng Pilipinas, ang kawalan ng mineral buffer sa ganitong uri ng tubig ay nagiging sanhi upang mas mabilis itong mag-react sa init kapag nakalagay sa plastik, kaya imbes na kalusugan ang makuha ay tila mas pinoproseso nating produkto ang ating tinatanggap.

Hindi rin nakaliligtas ang mga brand na gumagamit ng salitang “spring” sa kanilang mga pangalan upang magmukhang sariwa at galing sa kalikasan. Marami sa mga ito ang laganap sa mga terminal ng bus at mga kantina dahil sa murang halaga, ngunit ang katotohanan ay karamihan sa kanila ay nagmumula lamang sa ilalim ng lupa o gripo na dumaan sa simpleng pagsasala. Ang manipis na plastik na ginagamit sa mga bote ng murang brand na ito ay isa ring malaking banta lalo na kapag nasisikatan ng araw sa mga delivery truck. Ang init ay nagpapabilis sa pagkasira ng plastik, na nagiging dahilan upang ang mga maliliit na partikulo ay humalo sa tubig na ating nilalaklak nang hindi natin namamalayan. Ang kaginhawaan at murang presyo ay tila may kapalit na panganib sa ating pangmatagalang kalagayan.

May mga brand din na nakaposisyon bilang “natural mineral water” at mas mahal ang presyo sa mga supermarket. Ang problema rito ay ang hindi pagiging pare-pareho ng dami ng mineral na nakalagay sa bawat bote at ang kawalan ng malinaw na impormasyon kung saan ba talaga ito hinugot. Kapag ang isang kumpanya ay hindi transparent sa kanilang pinagkukunan, madalas ay mayroon silang itinatago o kaya naman ay wala talagang espesyal sa kanilang produkto. Marami sa mga mineral na ito ay idinagdag na lamang pagkatapos ng proseso ng paglilinis, kaya ang tinatawag nilang “natural” ay isang marketing strategy lamang upang mapaniwala ang mga mamimili na mas mataas ang kalidad nito kaysa sa iba. Ang pagbabayad ng extra para sa ganitong uri ng inumin ay tila pagtatapon lamang ng pera para sa isang imahe.

Maging ang mga sikat na internasyonal na brand na makikita sa mga fast food chains at sinehan ay hindi rin ligtas sa pagsisiyasat. Dahil kilala ang kanilang pangalan sa buong mundo, madaling maniwala ang mga Pilipino na sila ang pinakaligtas. Ngunit tulad ng nauna, ang mga ito ay karaniwang purified municipal water lamang na tinanggalan ng lahat ng sustansya at pagkatapos ay nilagyan ng mga artipisyal na asin tulad ng sodium chloride upang bumuti ang lasa. Ang resultang produkto ay isang engineered na tubig na minsan ay may bahagyang asim na hindi mabuti sa ating mga ngipin sa mahabang panahon. Ang tiwalang ibinibigay natin sa mga malalaking kumpanya ay madalas na ginagamit upang pagtakpan ang katotohanan na ang kanilang produkto ay hindi mas higit sa tubig na makukuha natin nang libre kung mayroon lamang tayong maayos na sistema ng pagsasala sa tahanan.

Hindi rin natin dapat kalimutan ang mga refilling station na nagkalat sa bawat barangay na siyang pangunahing pinagkukunan ng tubig ng milyong pamilyang Pilipino. Bagama’t ito ang pinakamura, ang pinakamalaking problema rito ay ang kawalan ng istandard na kalidad. Ang tubig na makukuha mo sa isang sangay ay maaaring malinis, ngunit ang sa kabilang kanto ay maaaring marumi dahil sa hindi maayos na paglilinis ng mga filter o hindi tamang sanitasyon ng mga lalagyan. Ang paulit-ulit na paggamit ng malalaking asul na gallon na gasgas na at luma na ay nagiging pugad din ng mga hindi nakikitang mikrobyo at kemikal. Ang pagtitiwala sa ganitong sistema ay parang pagsusugal sa ating kalusugan araw-araw dahil sa kawalan ng mahigpit na pagbabantay sa kanilang operasyon.

Sa huli, may mga umuusbong na trend tungkol sa alkaline water na ipinagbibili bilang “premium” at may kakayahang mag-detox sa katawan. Ang mga boteng ito ay mukhang elegante at ang mga pangako ay parang galing sa siyensya, ngunit ayon sa mga eksperto, ang anumang pagbabago sa pH ng tubig ay agad ding nawawala kapag humalo na ito sa asido ng ating tiyan. Ang mataas na presyong binabayaran ng mga mamimili para sa mga alkaline brand na ito ay para lamang sa isang pangako na walang matibay na basehan. Ang mga produktong ito ay madalas ding dumaan sa matinding pagproseso at imbakan sa ilalim ng mainit na kondisyon, na nagpapawalang-bisa sa anumang sinasabing benepisyo nito. Sa madaling salita, ang industriya ng bottled water sa bansa ay nabubuhay sa takot ng tao sa dumi at sa husay ng mga kumpanya na magbenta ng tiwala sa pamamagitan ng plastik, habang ang tunay na kalidad ay nananatiling isang malaking katanungan. Matuto tayong maging mapanuri at huwag basta-basta magpasilaw sa mga etiketa upang maprotektahan ang ating sarili at ang ating pinaghirapang pera.